Nie jesteśmy odrzutami Boga

Może więc przeciwnicy homoseksualistów, jako osób pełniących funkcje religijne, mają rację, że homoseksualiści nie powinni być zakonnikami? Zakony są tworzone według płci - a będąc osobą homoseksualną nieustannie jest się narażonym na pokusy?
Nie zgodziłbym się z tym. Heteroseksualny zakonnik również zna dojścia do kobiet…

No nie gadaj… Co jak co, ale zakonników zawsze miałam, za faktycznie uduchowionych ludzi. O ile księżom ciężko jest dziś czegoś nie zarzucić, o tyle zakonnicy… Siedzą sobie w zamknięci w klasztorze, modlą się i pracują cały dzień. To obraz zakonnika jaki ma w głowie wiele osób!
Serio, czy mnie prowokujesz?

Trochę jedno, trochę drugie… Jak to więc jest?
To prawda, że księża robią więcej afer, że są bardziej zepsuci. Mam do nich wstręt, ale zakonnik tak samo człowiek. Nawet jak siedzi w klasztorze całą dobę. Oczywiście są takie klasztory, gdzie faktycznie wszystko jest pod kontrolą, ale w wielu z nich to życie seksualne kwitnie nawet mimo zamknięcia. Nie byłem w zakonie, gdzie byliśmy oddzieleni całkowicie od świata zewnętrznego. Zresztą gdyby tak było to podejrzewam, że wielu zakonników heteroseksualnych, którzy nie mogą sobie poradzić z seksualnością, wzięłoby się za facetów. To tak jak w więzieniu. Wiesz o czym mówię. Oczywiście to nie zmieniłoby ich orientacji. Jeżeli facet uprawia w więzieniu seks z drugim facetem, to nie znaczy, że będzie to robił nadal po opuszczeniu więzienia, jeżeli naturalnie jest heteroseksualny.

Wróćmy jednak do tematu. Uważasz więc, że bycie osoba homoseksualną nie stoi w sprzeczności z byciem zakonnikiem?
Pewnie, że nie. Znam wielu zakonników oraz księży, którzy są homoseksualni i sprawdzają się rewelacyjnie w tych rolach. Powołanie odczuwa się bez względu na orientację. Albo ktoś jest faktycznie uduchowiony i tutaj orientacja nic nie zmienia, albo nie jest. Większym nieszczęściem dla Kościoła Katolickiego jest nie gej w zakonie, czy tam lesbijka w zakonie żeńskim, a osoby, które stają się tzw. „pasterzami ludzi” bez wewnętrznego powołania. Trafiają do zakonów, bo boją się życia poza murami. Boją się rachunków, obowiązków. Chcą mieć spokój. Albo chcą kasy i przyjemności jak w przypadku wielu księży. Lub też tak jak Jacek - idą do zakonu bo spotkała ich wielka krzywda i nie są w stanie się z tym zmierzyć, uciekają w mury. Bardzo często homoseksualiści są genialnymi zakonnikami i księżmi, tak samo jak heteroseksualiści. Kiedy poznałem Jacka nie myślałem o tym, gdzie by tu z nim uprawiać seks, tylko o tym, czy jestem w stanie żyć dalej jako zakonnik, czy nie powinienem odejść. Takie same dylematy mają zakonnicy hetero. Księża również. Na pewno znasz księży, którzy porzucili habit dla kobiety. Zresztą na krótko przed moim odejściem odszedł jeszcze jeden zakonnik. Nie wiem jaką podał przyczynę, ale każdy i tak wiedział, że chodzi o kobietę.

Owszem. Taki ksiądz przygotowywał mnie do Pierwszej Komunii Świętej. Już wtedy faworyzował syna kobiety, z którą się spotykał.
No widzisz. Jeden będzie potrafił schować swoją seksualność, drugi nie. Orientacja nie ma znaczenia. Jak Kościół nie będzie dopuszczał osób homoseksualnych do posługi duszpasterskiej być może straci wielu cennych duchownych, którzy faktycznie mają powołanie.

Jak się zakończyło twoje życie w zakonie?
Ponownie zostałem wezwany przez przełożonego. Byłem wtedy wewnętrznie przybity, poza tym przez te nocne modlitwy nie potrafiłem logicznie myśleć. Podszedł mnie podstępem, na zasadzie „przecież widzę, że się coś dzieje”. Zaufałem mu. Może dlatego, że też miałem już dość tego wszystkiego co we mnie się przewracało, chciałem to z siebie zrzucić, powiedzieć komuś. W ogóle, chcę powiedzieć ci jeszcze, że to się nie nazywa przełożony, ale ja go tak nazwałem, spłyciłem wewnętrznie jego znaczenie po odejściu, bo byłem zły na niego.

Rozumiem. Wyrzuciłeś mu wszystko, co w tobie siedziało?
Zgadza się. Powiedziałem, że to prawda, że jestem gejem, że jego wcześniejsze podejrzenia były słuszne.

Był zły?
Czy zły… Znów zaproponował wyciszenie sprawy, tym razem wprost podając cenę.

Jak zareagowałeś?
Powiedziałem mu, że nie zapłacę, bo to tak jakbym sprzedał swoją wiarę i swoją orientację. Zaproponował mi dwa dni do namysłu, ale odpowiedziałem, że to niczego nie zmieni. Wtedy powiedział, że mam w takim razie dwa wyjścia: albo sam dobrowolnie podpiszę rezygnację i odejdę z zakonu, albo zgłosi sprawę wyżej.

Co wybrałeś?
Dobrowolne odejście. Myślę, że to i tak by się stało.

Jak wygląda teraz twoje życie, nadal wierzysz w Boga?
Nie przestałem w niego wierzyć, nie licząc tych kilku lat po odejściu z zakonu. To był dla mnie okropny okres. Nie wiem czy bardziej przestałem wierzyć, czy się załamałem. Teraz myślę, że wierzę po tym wszystkim nawet mocniej, ale do Kościoła jako instytucji mam wielki żal i niechęć.

Dlaczego? Powiedziałeś przecież, że i tak byś odszedł…
Te afery, to kręcenie. Wyłożyłem siebie jak na tacy, oddałem bardzo intymną część siebie, a facet chciał to załatwić kasą. Tak się nie robi. Nie wiem tak naprawdę czy bym odszedł. Gdyby powiedział, że to nic, że jestem gejem, że liczy się to, jakim jestem człowiekiem, to może bym został. Może właśnie ja szukałem takiego potwierdzenia, żeby ktoś mi powiedział „Stary, jesteś niesamowity takim, jakim jesteś. Gej, czy hetero, a co to ma do rzeczy?”. Nie dostałem wsparcia. Nadal wierzę, jeżdżę na pielgrzymki, modlę się. Tego mi nikt nie odbierze. Żaden ksiądz, zakonnik, redaktor katolickiej gazety. Jeżeli uważają, że mają prawo mi mówić, czy mogę kochać Boga będąc jednocześnie osobą homoseksualną, to powinni się poważnie zastanowić nad swoją wiarą.

Myślisz, że takie nastawienie duchownych może być przyczyną tego, że wiele osób homoseksualnych odwraca się dziś od Boga?
Chyba tylko za siebie mogę tu mówić. Nie wiem co siedzi w głowach reszty osób homo. Ja jestem niechcianym odrzutem Kościoła. Tego samego, który tyle mówi o miłości do bliźniego. Ale nie jestem odrzutem Boga. Dla mnie Kościół Katolicki to już jedynie instytucja, brakuje tylko dopisać Sp. z o. o. na końcu. Ale wciąż wierzę w Boga i dlatego też mam nadzieję, że kiedyś cały ten Kościół zmiecie z powierzchni Ziemi. Może Bóg też ma jakieś granice wytrzymałości? Miejmy nadzieję… Tak teraz myślę… Gdybym miał ci powiedzieć czy to jest przyczyna… Może… Wiesz w jakimś stopniu tak. Ale heteroseksualni też się odwracają. Tu orientacja ma niewiele wspólnego, każdy kto poszukuje i docieka widzi jakie są dziś afery w Kościele. Afery, za które Kościół nie bierze odpowiedzialności… I w sumie… Mogę się rozgadać teraz? Bo naszła mnie taka myśl.

Proszę bardzo…
Bo te afery… Kościół nie bierze odpowiedzialności za afery hazardowe, alkoholowe, pedofilskie, itp. Ale nie bierze też odpowiedzialności za afery do jakich się przyczynia w domach, gdzie jest syn, albo córka homoseksualna. Niby tyle miłości ma być w Kościele, ale pod przykrywką miłości programuje się w ludziach nienawiść do własnego dziecka, które przychodzi i tak jak ja wtedy, przed matką, albo przed przełożonym, mówi że jest homo. Mój znajomy opowiadał mi, że w wieku 17 lat został wyrzucony z domu. Matka miała wyrzuty sumienia, poszła zapytać proboszcza, czy może jednak nie postąpiła źle, a ten jej na to, że zrobiła bardzo dobrze, że musi się nawrócić syn marnotrawny i powrócić.

I powrócił?
Powrócił jak matka zachorowała na raka, a jej heteroseksualny synek nie chciał się nią opiekować, bo robił biznesy. Powrócił z partnerem, który mu pomagał w opiece nad matką. To są nieszczęścia, dramaty rodzin, za które Kościół ponosi odpowiedzialność. Nikt tym ludziom nie mówi jak rozmawiać, jak postępować jeżeli nawet te próby „nawrócenia” nie działają. Bo trzeba się na to nastawić, że nawet starania rodzica nic nie dadzą - i co wtedy? Kościół mówi tylko o tym, jak bardzo opętane jest dziecko, które kocha inaczej… Zmieniłem temat prawda?

Niekoniecznie. Myślę, że te słowa są ważne. Dla mnie są… Co powiedzieć tym, którzy czują się odrzutami Kościoła?
To, żeby jak najwyżej wyciągnęli środkowy palec w stronę tych, którzy tak mówią. Niech to będzie ich symbol. Ich bunt. Potrzeba buntu! (śmiech) Ja wiem, że brzmię jak jakiś Harvey Milk, ale potrzeba buntu. Nigdy nie jesteśmy odrzutami samego Boga. Ksiądz to też człowiek, ma swoje słabości, lęki i uprzedzenia, a w ostateczności sam został wychowany w takiej, a nie innej kulturze. Bóg nas wystawia na próby - tak się mówi i tak jest. Pokusa jakiejś kradzieży, kłamstwa, lenistwa, gwałtów - homo, czy hetero - to są pokusy. Ale pokusą jest też odejście od samego Boga po spotkaniu na swej drodze księdza, który nie ma powołania. Trzeba oddzielić księdza od Boga i słuchać tylko tego drugiego…

Dziękuję za rozmowę.
Ja również dziękuję. Mam nadzieję, że nie odbiegałem od tematu za bardzo.