Ranking: lesbijki drugiego planu

5. MAGNAT (1986), reż. Filip Bajon

Dość niejednoznaczna scena erotyczna została odegrana w „Magnacie” (1986) Filipa Bajona. Jeden z bohaterów, zdeklarowany homoseksualista – hrabia Conrad (Jan Englert) zaprasza do siebie dwie prostytutki (Małgorzata Chojnacka i Mirosława Poślad), które próbują go podniecić kochając się ze sobą. Conrad przerywa im, jedną odpycha, a z drugą realizuje pragnienie swojego ojca by spróbował seksu z kobietą, powtarza więc słowa: „mogę” i „umiem”. Patrząc na Conrada i koleżankę, druga z prostytutek onanizuje się.

4. FEMINA (1990), reż. Piotr Szulkin

Adaptacja powieści Krystyny Kofty „Pawilon małych drapieżców”. Bogna (Hanna Dunowska) w związku ze śmiercią matki odwiedza swą rodzinną miejscowość. Tam odżywają wspomnienia z którymi bohaterka postanawia się uporać, nie tylko idzie do łózka ze swoim przyjacielem sprzed lat (Marcin Troński), ale także dawną przyjaciółką, lesbijką Wiśką (Ewa Sałacka).

3. WIR (1981), reż. Henryk Jacek Schoen

Kolejna adaptacja, tym razem opowiadań Pirandella. Oniryczny film w którym nie wiadomo, co jest jawą, a co snem. Marek (Marek Herbik) to nastolatek zafascynowany swą piękną, samotnie go wychowującą matką Anną (Marzena Trybała), która mieszka z Różą (Ewa Dałkowska). Ten związek dwóch kobiet nie jest dopowiedziany, ale różnica między zalotną i rozerotyzowaną Trybałą, a kostyczną Dałkowską przywodzi na myśl lesbijską relację butch/femme.

2. DWA KSIĘŻYCE (1993), reż. Andrzej Barański

Kazimierz nad Wisłą, lata 30. XX wieku. Perypetie letników i miejscowych wzajemnie się przeplatają. Jedną z barwniejszych par, która przyjechała na wakacje są malarka Mena (Grażyna Trela) i śpiewaczka Marta (Anna Majcher). Obracają się wśród artystów, więc nikogo nie gorszą czułości jakimi obdarza Mena swą wybrankę, razem mieszkają, tańczą, podróżują. Agata prezentuje typ „kobietki”- ubrana w falbanki, kapelusiki, pulchna, trochę biernie przyjmująca uwielbienie. Mena jest zupełnie inna - szczupła, w kapeluszu, marynarce i krawacie, wydaje się silniejszą osobą w związku. Wkrótce jednak Marta zakochuje się w Pawle (Cezary Pazura), także malarzu. Mena nie jest zadowolona z takiego obrotu sytuacji, ale też trudno mówić o jakimś dramacie, w końcu Marta ma jeszcze męża, którego zostawiła w mieście.

1. NADZÓR (1983), reż. Wiesław Saniewski

Z najlepszym w polskim kinie wątkiem miłości między kobietami mamy do czynienia w wybitnym filmie “Nadzór” (1983 - premiera 1985) Wiesława Saniewskiego. Akcja dzieje się w więzieniu, a główna bohaterka - Klara (Ewa Błaszczyk) jest świadkiem rodzącego się uczucia między koleżankami z celi - Danusią i Alą (Gabriela Kownacka i Elżbieta Zającówna), które po pewnym czasie zostaną rozdzielone. Danusia wkrótce znajduje kolejną kochankę, co dla uczuciowej Ali jest wielkim dramatem. Stosunki lesbijskie są jednak w więzieniu surowo wzbronione, za pisanie miłosnych listów Ala zostaje dotkliwie pobita w łaźni przez strażniczkę (Alicja Migulanka). Jest to jedna z najdramatyczniejszych scen filmu, zapoczątkuje zresztą kolejne wydarzenia. Na tym wątki lesbijskie w „Nadzorze” się nie kończą, mamy jeszcze do czynienia ze specyficzną grą w odpychanie i przyciąganie, którą z Klarą prowadzi sadystyczna strażniczka Kinga (Grażyna Szapołowska), a w czasie kąpieli w łaźni do wspólnych pieszczot główną bohaterkę prowokuje Tonia (Ewa Ziętek).