Parada Równości: mój pierwszy raz

Pierwszą warszawską Paradę Równości zaliczyłam w 2006 roku. To były ponoć ciemne czasy, w mediach i rządzie brylowali Wojciech Wierzejski i Roman Giertych, którzy co rusz rzucali pomysłami, by zdelegalizować organizacje LGBT czy zakazać „promocji homoseksualizmu”, w pełni sił były Liga Polskich Rodzin i Młodzież Wszechpolska. Parada w 2006 była zresztą pierwszą od dwóch lat legalną – w 2004 i 2005 roku Lech Kaczyński, ówczesny prezydent Warszawy, zakazał ich organizowania. Mimo to w 2004 roku odbył się alternatywny Wiec Wolności, a w 2005 parada przeszła mimo zakazu. Do dziś żałuję, że nie miałam możliwości wzięcia w niej udziału i nie widziałam na żywo idących w pierwszym rzędzie polityków i polityczek lewicy, którzy i które wymusili swoją obecnością ochronę pochodu przez policję. Parada 2006 była pod tym względem z pewnością dużo mniej ekscytująca. Ale też i mniej buntownicza – szkoda - i bardziej radosna, wszak uzyskanie pozwolenia na jej organizację było małym zwycięstwem odpowiedzialnej wówczas za to wydarzenie Fundacji Równości. Przypieczętowanym zresztą w 2007 roku wyrokiem Trybunału w Strasburgu, który uznał zakaz z 2005 roku za nielegalny.

Co pamiętam z mojej pierwszej parady? Dużo ludzi. Bardzo dużo. Gdy odłączyłyśmy się z moją partnerką i naszymi przyjaciółkami na chwilę od pochodu, by wziąć kawę w jednej z mijanych kafejek, spotkałyśmy tam wówczas młodziutkiego jeszcze posła LPR Krzysztofa Bosaka. Siedział przy oknie i patrzył, z coraz bardziej nietęgą miną, na paradę, a ona szła, i szła, i szła, i nie chciała się skończyć. Była jakaś kontrmanifestacja, i to nawet spora jak na Warszawę, gdzie z roku na rok protestujących przeciw równości jest mniej, były jajka, a nawet kamienie, ale niedługo polatały, bo policja szybko zwinęła dziarskich chłopców. Na tyle szybko, że nie jestem pewna, czy owe kamienie pamiętam z opowieści, czy zdążyłam je zauważyć. I była Joanna Senyszyn z pejczem, co nie wszystkim się spodobało, a której „ekscesów” mnie osobiście na bardziej współczesnych paradach brakuje. Obecni politycy są, cóż, znacznie mniej barwni. I za dużo mówią.

Był 2002 rok a wokół jednopłciowe pary trzymające się za ręce i poczucie, że coś jest nie tak, skoro nie widzę ich na co dzień…

Dlatego zabieram pióra i idę się afiszować, bo wciąż trzeba przypominać, że jesteśmy równi choć różni. To nasze święto!

Nie miałam jeszcze okazji być na Paradzie Równości, ale rok temu w Krakowie pierwszy raz uczestniczyłam w Marszu Równości.

Nie wiedziałam czego się spodziewać, nigdy wcześniej nie miałam okazji uczestniczyć w podobnym wydarzeniu. Kiedy zbliżałam się do Placu Wolnica zobaczyłam ogromną ilość policjantów: w kaskach, w kamizelkach, z pałkami. Trochę się zdziwiłam i przestraszyłam. Jednak prawdziwy strach obleciał mnie dopiero wtedy, kiedy zbliżyła się do nas kontrmanifestacja... Pamiętam smutek, który mnie ogarnął i powstrzymywane łzy. Nigdy wcześniej nie spotkałam się wyzwiskami i oskarżeniami wykrzyczanymi prosto w twarz. Ale później zagrała Samba, ktoś wcisnął mi balona w rękę, dał kolorowego loda, dał transparent. Dziewczyna odczytała manifest i wiedziałam, że jest dobrze. Później pamiętam kolory. Dużo kolorów. Tęczowa flaga, uśmiech na twarzy, rytmiczny krok. Jaka ja byłam dumna z tych wszystkich kolorowych i pięknych ludzi wokół mnie! To było niesamowite. Tak mi się spodobało, że w tym roku postanowiłam zaangażować się w organizowanie Festiwalu Queerowego Maja.

Pierwszy raz w Paradzie Równości uczestniczyłam w 2011 roku. Pamiętam tłumy ludzi pod Sejmem, hymn Polski, zabawne transparenty i uśmiechy.

Słońce grzało niemiłosiernie (zawsze mam wrażenie, że uczestnicy i uczestniczki poznają się potem po spalonych dekoltach i rękach), było głośno i kolorowo. Rozmawiałam z ludźmi, pytałam ich dlaczego przyszli: bo to jedyny taki dzień w roku, gdy możemy wyjść na ulice naszego miasta, wspólnie się bawić i tańczyć. Po prostu się cieszyć i być sobą. Pokazać, że jesteśmy, że wspieramy, że każdy ma prawo kochać, że chcemy zmian.

Pierwszy raz na Paradzie byłem w zeszłym roku. Znalazłem tam się przypadkiem - tego dnia miałem egzamin w Warszawie i chcąc się spotkać ze znajomymi ze stolicy musiałem uczestniczyć w tym wydarzeniu. Byłem miło zaskoczony radosną atmosferą panującą podczas maszerowania i ogromną ilością ludzi biorącą w nim udział. Jedyne czego brakowało to efektów takiego wydarzenia i większego odzewu polityków. Nie patrząc jednak na takie pobożne życzenia, był to świetnie spędzony czas, który warto powtórzyć również w tym roku.

Moja pierwsza Parada to czerwiec 2011. Byłam tuż po maturze, mamie powiedziałam, że jadę do koleżanki do Warszawy – jednak z perspektywy czasu wiem, że ona domyślała się, gdzie jadę naprawdę. Obwieszeni wraz ze znajomą i jej partnerem tęczowymi koralikami, staraliśmy się poczuć klimat paradowej dumy. Pamiętam pod jakim wrażeniem byliśmy na widok Jej Perfekcyjności w rozłożystej sukni i peruce. Po raz pierwszy tylu tęczowych ludzi w jednym miejscu – to było piękne, a zarazem podszyte dreszczykiem niepewności i adrenaliny, bo to, że Parada przejdzie bezpiecznie i wrócimy cało do domu wcale nie było wtedy takie oczywiste.

Na licznych zdjęciach z tego upalnego czerwcowego dnia mam przypadkowo uwiecznionych wielu ludzi, z którymi potem miały połączyć mnie sympatyczne znajomości, a również wielu takich, których do dziś podziwiam, z którymi współpracuję – ale na Paradzie 2011 to wszystko było jeszcze przede mną.

Kilka miesięcy później na dobre wkroczyłam do queerowego świata, poszerzyłam znajomości i horyzonty za sprawą mojej organizacji – ale to już zupełnie inna historia...

W 2010 roku drzwi od mojej "szafy" były dopiero lekko uchylone... Dopiero po pół roku działania w lokalnym oddziale KPH w Łodzi, w 2011 roku, zdecydowałem się na wycieczkę do Warszawy na to radosne wydarzenie skupiające wszystkich, którym jest bliska idea równości społecznej i akceptacji dla różnorodności. Samej paradzie towarzyszył mi też świeży Coming Out przed mamą - na trzy dni przed Paradą wręcz "zmusiła" mnie do ujawnienia się: "bo ja już Damian nie rozumiem, Marsz w kwietniu (pierwszy w Łodzi), Parada, KPH - Ty przecież jesteś gejem, nie?" Tak się jej celnie trafiło. Relację zdawałem jej przez cały następny tydzień, bo tyle radości i pozytywnych emocji przysporzył mi udział w tym przedsięwzięciu. A teraz - 3 lata po mojej pierwszej Paradzie - jedziemy razem! Wspólnie będziemy demonstrować gotowość do walki o równe prawa i świetnie się razem bawić (o ile wcześniej nie "wypożyczą" jej do wspólnej zabawy zaprzyjaźnione Drag Queen, które od zawsze chciała poznać) :)

Z mojej pierwszej Parady – tej w 2006 roku – zapamiętałem kilka rzeczy.
Pierwsza to spotkanie w sejmie, na którym po raz pierwszy w życiu zobaczyłem Ygę Kostrzewę (mój staż jako działacza był wtedy ledwie kilkumiesięczny, a Yga była postacią na poły legendarną i już wtedy bardzo zasłużoną). Ludzie z zagranicy, m.in. Claudia Roth, Renate Künast, Volker Beck i Michael Cashman, zapewniali o swoim poparciu dla walki z homofobią w Polsce, SLD kłóciło się z Zielonymi o porażkę „projektu Szyszkowskiej”, a na to wstała Yga i zaczęła mówić o słabości polskiego ruchu LGBT i fatalnej postawie władz. Jej słowa wywarły na mnie większe wrażenie niż reszta spotkania razem wzięta.
Druga rzecz to przebieg Parady. Liczba Policji robiła wrażenie, ale zapamiętałem przemarsz jako bardzo naturalny, jako rzecz całkowicie na miejscu – tak też reagowało otoczenie, miasto, przez które szliśmy. Ludzie pozdrawiali Paradę z balkonów, okien, przystanków autobusowych, a nawet z tramwajów. Owacje w odpowiedzi wybuchały co chwila – największe otrzymała jakaś staruszka, mieszkająca na ul. Pięknej. Parada przedefilowała pod jej oknami, machając, gwiżdżąc, skandując i pozdrawiając ją, a starsza kobieta uśmiechała się i machała zawzięcie.
Trzecia rzecz to hasła niesione przez Paradę; najbardziej rozbawiły mnie dwa: „Prezydencie Kaczyński, gej jest twoim bratem!” oraz „Jarek, zostaw kota – chodź z nami!”.

Pierwszy raz na paradzie byłem w 2008 roku, kilkanaście miesięcy po tym, jak wyszedłem z szafy. Nie do końca się jeszcze akceptowałem i prawdę mówiąc w ostatniej chwili obleciał mnie strach. Całe szczęście umówiłem się wcześniej, że pójdzie ze mną przyjaciółka i uznałem, że nie mogę jej wystawić. Zresztą to, że wtedy chciała mi towarzyszyć, dużo dla mnie znaczyło i wciąż znaczy.

Pamiętam taneczną muzykę, mnóstwo kolorów i radosną atmosferę. Jakże jaskrawym kontrastem były wściekłe wrzaski, zaciśnięte pięści i zacięte miny otoczonej przez policję grupki przeciwników, którą jednak szybko minęliśmy. Nigdzie nie widziałem gołych tyłków i wetkniętych weń piórek, o których tak bardzo lubią fantazjować homofobi. Były za to bajecznie widowiskowe drag queen, kilka znanych twarzy, wielka tęczowa flaga i setki zwyklaków i zwyklaczek, niebędących zbyt ciekawym tematem dla reporterskich obiektywów.

A w sumie to miałem już gdzieś, czy nas zobaczą i jak pokażą. Najważniejsze była wtedy euforia przeżywania wspólnoty z ludźmi wokół - tymi podobnymi do mnie, ale też bardzo różnymi. Duma z odważnego bycia sobą. I to, że na ulicach mojego miasta wreszcie poczułem się jakoś bardziej u siebie.