Producenci "Drag Race Canada" zabronili mówić w programie drag queen Ilonie Verley o swojej transpłciowości

' "Poświęciłom wszystko dla telewizyjnego show, bo myślałom, że zmieni moje życie. Zainwestowałom we franczyzę, która, jak myślałom zwiększy mój talent i włączy mnie do "rodziny"" - napisało Ilona.'

Nie wyobrażam sobie, by coś podobnego napisał np. (zachowując proporcje) Vincent van Gogh: że zainwestował w coś (zewnętrznego i komercyjnego), co zwiększy jego talent i gdzieś go włączy (na zasadzie franczyzy - czyli podporządkowania się franczyzodawcy).

Przypomina mi się przemówienie w Parlamencie Europejskim Krzysztofa Warlikowskiego:

'"Pochodzę z Polski, z kraju, który po transformacji ustrojowej utracił grupę
społeczną nazywaną inteligencją i żmudnie zaczął budować nowe autorytety,
także w dziedzinie kultury. Jednocześnie kultura, podobnie jak inne sfery
życia, stała się strefą działania wolnego rynku, który zaczął wywracać
kryteria i wartości. Telewizja, prasa, media nieuchronnie stały się maszyną
do produkowania powierzchni reklamowych. Bezinteresowność, tak ważna dla
sztuki, straciła na znaczeniu. Wszyscy zaczęli schlebiać przeciętnym gustom
i niskim potrzebom. Kicz i głupota były tłoczone do oczu i głów odbiorców.
Mieli konsumować, kupować podejrzane produkty sztukopodobne. To proces chyba
bardziej rujnujący dla kultury społeczeństwa niż handel podróbkami znanych
marek dla ekonomii przedsiębiorstw. Proces ten obserwujemy w wielu niestety
krajach. Ameryka wciąż daje “dobry” przykład. Ale Polska i kraje Europy
wschodniej były wyjątkowo podatne na to ogłupianie. Konsumpcja była czymś
nowym i upragnionym, a więc zdawała się być dobrem. Niepostrzeżenie zaczęto
podmieniać kulturę na popkulturę i rozrywkę. Obrócono znaki. Powolne procesy
kulturotwórcze błyskawicznie straciły sens i znaczenie. Zamiast krytyki i
opinii pojawiły się rankingi. Systemy ocen, gwiazdek, like’ów. Twórcy, bo
trudno nazwać ich artystami, okazali się nieodporni na korupcję wolnego
rynku. Tylko nieliczni zachowali odpowiedzialność za swoich widzów i nie
chcieli dawać im papki, na którą tamci czekali lub wmawiano im, że czekają.
Myślę, że wytworzyliśmy osobliwy przemysł pogardy, w którym twórcy zamiast
brać odpowiedzialność za widzów, zaspokajali ich najgłupsze pragnienia.
Zepsucia nie było widać natychmiast, ale powoli pejzaż po przegranej bitwie
zaczął się wyłaniać.

Pamiętam, jak za czasów komunizmu w Polsce książki były dobrem najwyższym.
Stało się po nie w wielkich kolejkach, zdobywało. Nakłady ówczesne w
porównaniu z dzisiejszymi były wręcz niewyobrażalne, a jednak książek
brakowało. Polowało się na klasykę i nową literaturę, sterczało się w
kolejkach na przykład po pierwsze wydanie dramatów Becketta. Wierzyło się,
że pewna baza książek daje nam dostęp do europejskich kodów kultury,
utrzymuje nas w Europie. Minęło niewiele czasu i książki straciły swoją
rangę i znaczenie. Czytelnictwo zaczęło gwałtownie maleć, a książki
zamieniać się w produkty. Poradniki wypełniły półki sieciowych księgarń, a
prawdziwe księgarnie zaczęły znikać. I tak, nieodpowiedzialnie acz
interesownie, doszliśmy do dna.

Dzisiaj blisko 40% Polaków nie rozumie tego, co czyta, a kolejne 30% rozumie
w niewielkim stopniu. Co dziesiąty absolwent szkoły podstawowej nie potrafi
czytać. Aż 10 milionów Polaków (ok. 25%) nie ma w domu ani jednej książki.
Analfabetą funkcjonalnym jest co 6 magister w Polsce. 6,2 miliona Polaków
znajduje się poza kulturą pisma, czyli nie przeczytało NIC, nawet artykułu w
brukowcu. 40% Polaków ma problemy z czytaniem rozkładów jazdy czy map
pogodowych. To są dane tak niewiarygodne, że aż zabawne. A jednak napawają
grozą.'
Całość: https://nowyteatr.org/pl/aktualnosci/przemowienie-krz(...)owskiego

Wg mnie wyczyny osoby opisanej w artykule to absolutny brak formy artystycznej, własnej myśli i szacunku dla siebie.

czarekz:
Tak ten artykuł to idealne miejsce dla ciebie. Możesz tu epatować swoim brakiem akceptacji zarówno do osób teans jak i tych które starają się przeżyć na swojej pasji jaką jest jakaś forma artystyczna.

nie ufam ani jedengo jej slowu, moim zdaniem to zwykle beztalecnice

'Och, moje kochane złoto! Moje biedne złoto! Mój drogi przyjacielu! Wydarto mi ciebie; odkąd mi ciebie wydarto, straciłem mą podporę, pociechę, radość: wszystko skończone dla mnie, nie mam co robić na świecie. Bez ciebie żyć mi niepodobna. Stało się; już nie mogę; umieram; już umarłem; pogrzebano mnie!'