Daj się zabrać w "Podróż w nieznane". Azjatyckie kino na Outfilmie, a u nas z tej okazji... KONKURS!

Bardzo cenię sobie europejskie kino LGBT, które jest bardziej kameralne i intymne, niż amerykańskie. Zazwyczaj amerykańskie produkcje napawają optymizmem i serwują sielankowe lub chociaż pokrzepiające zakończenia. Kino europejskie jest bardziej stonowane, często o wiele bardziej melancholijne, a nawet pesymistyczne, jednak przez to wydaje mi się bliższe i bardziej realne. Jednym z moich faworytów jest francuski film ,,My dwie'', który pokazuje miłość dwóch kobiet z rzadko obieranej perspektywy. Widzimy intymne obrazy odarte z cukierkowej otoczki, które trafiają prosto w serce. Dla mnie jest to kwintesencja dobrego kina LGBT - film, w którym mogę oglądać postaci odarte z wszelkich zasłon, podczas którego czuję się jakbym ,,podglądała''.

Shulmuth:

bardzo prosimy o przesłanie odpowiedzi mailem, ponieważ z powodu braku konta nie mamy jak się skontaktować, aby przekazać nagrodę

Ja cenię hiszpańskie kino LGBT, chociaż może nie produkuje ono tak wielu wartościowych pozycji jak Wielka Brytania czy USA (chociaż i z tym można polemizować :), ale produkuje dużo i naprawdę różnorodnie. Cenię sobie to, że Hiszpanie mają podejście bardzo "luzackie" do tego tematu, nie rozbuchują rzeczy, a często wręcz przeciwnie - w ich kinie tematy LGBT są codziennością i tak właśnie są przedstawiane. Nic nie pomaga społeczności bardziej niż jej swoista "normalizacja".

Iwona:

bardzo prosimy o przesłanie odpowiedzi mailem, ponieważ z powodu braku konta nie mamy jak się skontaktować, aby przekazać nagrodę

Od lat interesuje sie azjatyckim kinem LGBT, i co tu duzo mowic, jestem chyba troche fujoshi. Tematyka ta interesuje mnie...nie wiem dlaczego. Wyzwala we mnie po prostu niesamowite emocje, jakich nie odczuwalam nigdy oglądając romanse hetero. A dlaczego kino azjatyckie? Chyba ze wzgledu na kompletnie inna wrazliwosc, inne widzenie , inną filozofię, ze wzgledu moze tez na pewną obcosć w rodzaju "za gorami za lasami a w kazdym razie na pewno nie tu". W koncu ze wzgledu na twarze tych ludzi, ktore wciaz sa dla mnie zagadką i ktorych do konca nie rozumiem. Filmy takie jak "No regret", "East Palace West Palace", "Big Bang Juvenile A", "Eternal Summer" ale tez "Takumi -kun" czy kompletnie zwariowany i glupkowaty "Docchi Mo Docchi" moge oglądac w kołko. Filmy te czasami powielaja te same szablony, zwlaszcza szkolne BL, z obowiazkowa sceną na dachu czy na motocyklu, ale nie wiedziec czemu, nie nudza mi sie pomimo tego. Byc moze znaczenie ma to, ze mowia o czyms co jest wciaz trudne, nieakceptowane, ukryte, czasem odarte z jakiejkolwiek nadziei, i stawia przed nami pytanie pelne wyrzutu: dlaczego i jakim prawem odbieramy niektorym ludziom prawo do szczescia narzucajac im obowiazkowo nasze standardy?

Bardzo cenię francuskie kino LGBT, którego na Outfilmie nie brakuje, z powodu jego lekkości i zupełnie odmiennego od polskiego spojrzenia na rzeczywistość. Mimo poruszania ważnego tematu, jak w "Paryż 5:59" na samym początku mamy bardzo mocną scenę ale później już zupełnie romantyczne "widoczki". Bardzo podobał mi się także film "Mając 17 lat" czy "120 uderzeń serca". Jest też coś w mieszance francusko-fińskiej "Let my people go!". Może w tym rzecz, że po francusku wszystko brzmi jak wyznanie miłości a w każdym filmie przewija się romantyzm i lekkość, której nie da się opisać słowami?
Kino niemieckie jest za to dla mnie ciekawe ze względu na "Ordnung muss sein" ("porządek musi być") oraz... przystojnych aktorów! Niemcy chyba nie mają brzydkich postaci męskich! Wystarczy obejrzeć "Środek świata", "Jonathan" czy "Siła przyciągania"! Kto nie chciałby, żeby to właśnie Mark był policjantem, który skontroluje nasze dokumenty (a może coś więcej)? Co do porządku - wszystko jest tam ładnie, porządnie "poskładane". Postaci, fabuła, sceny!
Włoskie kino LGBT to przede wszystkie "bella vita" - śmiech, radość, przekrzykiwanie się, ale to wszystko niesie także głębszy sens. Lubię cytat z babci w "Mine Veganti" - "Ktoś kto robi to czego pragną inni nie jest wart życia". Ostatnie uśmiałem się także na fantastycznej komedii, która porusza, często pomijaną kwestię w kinie, miłości osób "starszych" (takich, które nie mają już 20 czy 30 lat).
Choć widziałem mało filmów LGBT z Izraela to fascynujące i przerażające zarazem jest skomplikowanie religijno-społeczne wszelkich relacji międzyludzkich w tych rejonach świata, nie tylko osób LGBT. Ciągłe poczucie zagrożenia czy przymus służby wojskowej, które zmieniają człowieka i jego myślenie. Sposób podejmowania decyzji. Nie jest łatwo w takim świecie walczyć jeszcze o akceptację (także samego siebie), miłość i szczęście.
To tylko kilka geograficznych rozważań kinowych. Można by ciągnąć je dalej. Gdzie Kanada (Xavier Dolan), Hiszpania ("Złe wychowanie"), kraje skandynawskie ("Półtoraroczny Patryk") czy Ameryka Północna? To zostawiam innym. Zachęcam i polecam z całego serca by nie skupiać się na prostych, często słabych produkcjach amerykańskich (i ogólnie anglojęzycznych) kierując się wyborem filmu. Wśród produkcji z innych regionów świata jest bardzo wiele perełek i cudownych dzieł! Trzeba je tylko odkryć! A często są na wyciągnięcie ręki!

Może nie będzie to zbyt oryginalna odpowiedź ale nie bez powodu zainteresował mnie sam artykuł a mianowicie poza filmami anglojęzycznymi cenie sobie właśnie produkcje azjatyckie.
Fabuła filmów azjatyckich LGBT przeważnie jest nieoczywista, ciekawa, reżyserowie nie boją się dotykać tematów taboo czy kreować problemy w taki sposób w jaki w zachodnim kinie możemy ze świecą szukać. Ciekawe jest to że w tych produkcjach pomimo zazwyczaj ciężkich problemów bohaterów bardzo często reżyserowie nie zapominają o humorze, pięknie ukazanych emocjach, które przełamują w bardzo wyważony, co ważne, sposób całość.
Klimat krajów azjatyckich i tamtejsza kultura mnie osobiście bardzo pociąga i interesuje wiec to wartość dodana. Również nie ma co ukrywać że uroda jaką są obdarzeni Azjaci i ich wewnętrzny uśmiech i ciepło które można poczuć oglądając te filmy nie wpływają na całokształt odbioru.