Kwiaty nienawiści

Warto może zacytować bardzo poruszające oświadczenie reżysera:
"Około trzech lata temu, dwudziestoletni chłopak został zamordowany w Santiago, ponieważ był gejem. Był torturowany godzinami: połamano jego nogi, na jego brzuchu, potłuczonymi butelkami, została wycięta swastyka, został wyszarpany kawałek jego ucha. Przypadkowo, ten młody chłopak był fanem mojej twórczości muzycznej, i wiedziałem kim jest, ponieważ rozmawialiśmy kilka razy wcześniej. Spotkałem się z jego rodziną i nakłonili mnie, aby nadal „mówić w imieniu chłopców takich jak on”, zazwyczaj nie przedstawianych w mediach, a nawet w sztuce: w skrócie, gej i biedny dzieciak. Ta historia przenosi jednakże punkt ciężkości opowiadania na postać ojca chłopca. To jest mój sposób na mówienie: „to nie był jeden chłopak, to jest wielu chłopców i dziewczyn, i kobiet, i mężczyzn. A życie, któremu powinniśmy się przyjrzeć bardziej wnikliwie, to nie jest życie chłopców, to życie wszystkich nas pozostałych. My, którzy pozwalamy temu powtarzać się wciąż i wciąż”. http://media.wix.com/ugd/12932b_1ed0a6d7f3d243fbb2e3(...)1efd.pdf
W Chile zmiany prawne dotyczące karanie za przestępstwa z nienawiści zostały przeprowadzone bardzo szybko, mordercy skazani, a kolejny tegoroczny przypadek pobicia spotkał się z potępieniem ministra zdrowia, który odwiedził pobitego do nieprzytomności w szpitalu, potępiając kulturę przemocy i homofobiczne ataki http://www.bbc.com/news/world-middle-east-24722180
Nieprzypadkowo chyba film nie miał być zatem opowieścią jednej, tragicznej biografii, ani zapisem odrażającej zbrodni. Niestety w interpretacji filmu nie pomaga polskie tłumaczenie tytułu filmu, które rażąco odbiega od oryginalnego tytułu "Nunca vas a estar solo" i od angielskiego tłumaczenia "You'll never be alone". W konsekwencji sens polskiego tytułu dryfuje bez żadnego powodu w kierunku francuskiego cyklu poezji z 1857 r. (Kwiaty zła), lekceważąc jasny przekaz społeczny. Jak wynika z oświadczenia reżysera, (i chyba też za to film dostał nagrodę na Berlinale, znanym z zaangażowania społecznego - nagroda jury http://www.widemanagement.com/you-ll-never-be-alone), jest to film, który wpisuje historię Pablo, homofobię i patologiczną nienawiść w zupełnie inne relacje niż tylko kat i ofiara, prawo i zbrodnia. Dla reżysera tragiczna historia jest jedynie kanwą do opowiedzenia nie tyle innej, podobnej historii o niezawinionej śmierci, ile do pokazania ważnego społecznie problemu. I choć jest on związany ze społecznością LGBT, festiwalowe oświadczenie autora filmu wskazuje, że chciał on tym obrazem zadać pytania wszystkim pozostałym, którzy patrząc nie widzą.
A po drugiej stronie filmowej panoramy tematyki LGBT, obecnej na Berlinale w tym roku, egzystencjalny Kater, któremu może także warto byłoby poświęcić nieco uwagi.