Związki w koszu

Dziś Sejm RP upokorzył kilkaset tysięcy Polek i Polaków. Posłowie zdecydowali, że żaden z odczytanych wczoraj projektów nie będzie procedowany. Tym samym pary, które nie chcą lub nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego pozostają bez podstawowych praw obywatelskich, o których mówi Konstytucja RP. Debata, która odbyła się w Sejmie była festiwalem złej woli oraz popisem nienawiści, zaściankowości i ogromnej niewiedzy polityków.

Efekt takich działań jest widoczny od dawna. Tracimy wiarę w państwo i państwowe instytucje. Jeśli nasze sprawy możemy uregulować z pomocą notariusza, to po co nam politycy? Wielu moich znajomych opuściło lub zamierza opuścić Polskę i zbudować rodzinę poza jej granicami. Tam się pobierają, rodzą lub adoptują dzieci, pracują, płacą podatki i świat się przez to nie kończy. Jeśli spełni się marzenie tych, którzy ludzi LGBT wysłaliby najchętniej "na księżyc" lub "do Holandii", to pewnego dnia możemy się obudzić w kraju ludzi nienawistnych i sfrustrowanych.

Mam nadzieję, że upokorzenie, którego dziś doświadczyliśmy nie wywoła rezygnacji. U mnie wywołało ogromną wściekłość i utwierdziło w przekonaniu, że to nie ja jestem nienormalny, lecz ludzie, którzy tym krajem rządzą.

Żyjemy w czasach "faktów medialnych". Przy pomocy jednego tekstu opublikowanego w dzienniku ogólnopolskim można, bez zlecenia badań sondażowych, dowiedzieć się, jaki jest odbiór społeczny dyskutowanego tematu. Potem można tylko wygłaszać groźne lub spokojniejsze wypowiedzi, podnieść rękę i zadecydować o losach najliczniejszej w Polsce mniejszości - i jeszcze większej liczbie zainteresowanych ustawą osób heteroseksualnych, niczym kiedyś na walkach gladiatorów kciuk decydował o czyimś życiu. Obecność w Sejmie ukazała mi, że bezpodstawne odmienianie negatywnie przedstawianych i odrealnionych wyobrażeń o związkach osób homoseksualnych i o nich samych może bez żadnej konsekwencji płynąć z ust "reprezentantów narodu". Smuci mnie to. Natomiast głęboko wierzę w moc demokracji, a brak ustawy o związkach partnerskich, głównie z powodu różnie interpretowanego art. 18 Konstytucji RP zostanie wkrótce zamieniony na oczekiwane przez wszystkich wprowadzenie jej w życie, tak jak wcześniej w historii kobiety doczekały się praw wyborczych, prawa do studiowania, 30% parytetu, niewolnicy zniesienia niewolnictwa, a chłopi - pańszczyzny.

Niespodzianki nie było, wszystkie projekty ustawy o związkach partnerskich poszły do kosza. Platforma Obywatelska nie potrafiła nawet zagłosować za swoim projektem, który nie daje praktycznie nic poza tym, czego za pomocą pełnomocnictw i testamentów nie dałoby się już teraz uzyskać.

Dotychczas ilekroć ktoś z moich znajomych decydował się na emigrację, mówiłam mu: nie jedź. Jeśli ty wyjedziesz, to kto zostanie, aby walczyć o to, by Polska była lepszym krajem dla wszystkich swoich obywatelek i obywateli? Teraz mam ochotę powiedzieć wszystkim to, co mówiła nam pewna starsza pani, która przynosiła nam ciasto na nasze letnie dyżury pod Sejmem: uciekajcie stąd jak najdalej. Jeśli możecie, wyjedźcie.

To, że projekty zostaną odrzucone w pierwszym czytaniu, było do przewidzenia. To, że debata nad nimi będzie gorąca - również. Mimo wszystko jednak liczba i moc obrzydliwych, raniących stwierdzeń, które w jej trakcie padły, była porażająca. Pokazała to, o czym mówi się i pisze od dawna - że w naszym kraju jesteśmy obywatelkami i obywatelami drugiej kategorii. Aby to zmienić, potrzeba jeszcze bardzo dużo pracy bardzo wielu osób. Dlatego: jeśli chcecie lub możecie wyjechać, wyjedźcie. Ale jeśli nie - nie stójcie z boku. Dołóżcie swoją cegiełkę do tego, by za te kilkanaście lat nikt już nie musiał przeżywać takiego upokorzenia, jakie wczoraj i dziś stało się udziałem nas wszystkich.

Dzisiejszy i wczorajszy dzień pomimo przegranych głosowań to i tak krok do przodu i to spory. Nie było jeszcze pierwszego czytania i dyskusji sejmowej na temat związków partnerskich. Premier jeszcze nie opowiedział się tak zdecydowanie za regulacjami jak to zrobił w swojej mowie (jednocześnie ucierając nosa ministrowi Gowinowi). W przypadku projektu PO porażka była niewielka (zaledwie 17 głosów).

Jednocześnie dokładnie z imienia i nazwiska znamy liczbę homofobów w Platformie Obywatelskiej, którzy nie dopuszczą do prac nad nawet najbardziej przypominającym ogryzek projektem. Liczbę ową w PO oceniałem przed głosowaniem pomiędzy 30 (tyle osób w PO nie poparło z przyczyn ideologicznych kandydatury Wandy Nowickiej na wicemarszałkinię pomimo wyraźnego nakazu klubowego) a 60. Wyszło 46, mogło być gorzej. Ciężko było zmusić polityków do zajęcia konkretnego stanowiska w sprawie związków partnerskich. Wiele razy pytania dziennikarzy odbijane były niczym piłeczka. Teraz już wiemy na czym stoimy.

Hedoniści, jałowe i bezproduktywne jednostki, zagrożenie dla tradycyjnej rodziny - to tylko kilka ze stwierdzeń, które mieliśmy okazję usłyszeć w czwartek i w piątek w Sejmie. Posłowie i Posłanki pokazali nam ile dla nich znaczą obywatele LGBT. Jeśli nie spełniasz funkcji prokreacyjnej, nie możesz domagać się swoich praw. To nic, że płacisz podatki, że to między innymi z nich opłacane jest becikowe i Fundusz Kościelny, który w trakcie piątkowego głosowania dostał w prezencie 100 mln złotych, nie jesteś równy/na wobec prawa i konstytucji. Konstytucji, która równość i zakaz dyskryminacji ma w swojej treści (Art. 32). Niestety, dla posłów ważniejszy jest zapis artykułu 18.

Dla posłów i posłanek PiS, SP, PSL i części PO jesteśmy nikim.

Oczywiście, ci sami połowie i posłanki co chwilę podkreślają, że tolerują osoby LGBT, ale domagają się tolerancji dla swoich (homofobicznych) poglądów. Nie ma tolerancji dla „mowy nienawiści”, a ta lała się z mównicy strumieniami.

Prasa informuje „Sejm ma dziś twarz Krystyny Pawłowicz”. Zgadzam się. Jest to twarz homofobiczna, naznaczona uprzedzeniami, pogardą i pełna hipokryzji. To również twarz sporej części posłów PO, którzy dzisiaj zagłosowali przeciw projektom lub wstrzymali się od głosu. Na tę twarz przyjdzie nam jeszcze popatrzeć przez kilka lat do kolejnych wyborów, a być może i dłużej, ale to już zależy od nas samych.

Gdy słuchałem wystąpienia Premiera Tuska to był dla mnie moment szczególny. Oto szef rządu namawia do poparcia i skierowania do komisji wszystkich trzech projektów. Mówi, że konieczne jest uregulowanie spraw w związkach nieformalnych. Ahh, cudownie!! Historyczna chwila!! Byłem nim zachwycony do momentu, gdy nie sprawdziłem jak głosował Donald Tusk. Poparł jedynie projekt posła Dunina, a w pozostałych głosowaniach wstrzymał się od głosu. Wstyd Panie Premierze.

W Sejmie zabrakło wielu rzeczy: dobrej woli, woli politycznej, kultury, ale przede wszystkim zabrakło wiedzy co znajduje się w projektach i chęci spojrzenia na osoby LGBT jako równoprawnych obywateli tego kraju, a nie jak na obywateli drugiej kategorii.

Pewnie w momencie odrzucenia wszystkich trzech projektów wielu osobom przemknęła przez głowę myśl o emigracji. Mnie również. Jeśli chcemy, emigrujmy, szukajmy szczęścia gdzie indziej. Ale jeśli zostajemy to zróbmy wszystko, aby taka sytuacja więcej się nie powtórzyła.

Zacznijmy od małych kroków. Pójdźmy do posłów i posłanek ze swojego okręgu wyborczego i rozmawiajmy z nimi, przekonujmy. To my jesteśmy ich wyborcami, to oni mają służyć społeczeństwu. Jestem przekonany, że nawet posłom i posłankom PiS i SP nie starczy odwagi, aby powiedzieć nam prosto w twarz to co mówili z sejmowej mównicy do swoich koleżanek i kolegów.Outujmy się, rozmawiamy ze swoimi przyjaciółmi i znajomymi o swoim życiu, bez wstydu i strachu. Budujmy sieć poparcia wśród naszych heteroseksualnych rodzin i przyjaciół, aby przy kolejnych podejściach było lepiej, a takie wystąpienia jakie widzieliśmy były powodem do wstydu, a nie powodem do dumy.