Kanada: nie można odmówić ślubu parze jednopłciowej

Chciałem pokazać, że w Saskachewanie nie wprowadzono nigdy klauzuli sumienia dla komisarzy udzielajacych ślubów cywilnych, a próby powoływania się na nią jako argument do odmowy udzielenia ślubu zawsze były odrzucane przez tamtejsze sądy.
Gdyby urzędnik miał prawo do odmowy udzielenia ślubu na podstawie swoich przekonań religijnych, mógłby odmawiać udzielania ślubów parom jednopłciowym, ale także ludziom dwóch różnych ras, dwóch różnych religii czy rozwodnikom.

Śluby cywilne zawsze były cywilne. Nikt nie nadawał ceremonii cywilnej znaczenia religijnego toteż doszukiwanie się w czynnościach administracyjnych konfliktu z religią jest nadużyciem. To trochę tak jakby odmawiać posługiwania się sprzętem biurowym powołując się na kwestie religijne.

Ale czy ona nie została zachowania właśnie dla stosowania jej w ten sposób?

Jeśli dobrze rozumiem nie zakwestionowano samej zasady tylko stosowanie jej w ten konkretny sposób.

Nie wiem, co próbowałeś mi tym udowodnić, bo to tylko potwierdza to, co mówiłem - na podstawie tego wyroku może zostać odwołana klauzula sumienia, co uważam za niebezpieczne i niepożądane.

milkboxer... prawo kanadyjskie nie mówi o umowach cywilno-prawnych ani o urzędzie stanu cywilnego, a wprost o komisarzach. Żaden kanadyjski sędzia nie mial nigdy problemu w interpretacji prawa. 3 urzędników/komisarzy złożyło skarge na rząd prowincji Saskachewan
twierzdzą, że wymaganie od nich udzielania małżeństw parom osób tej samej płci narusza
ich prawo do wolności wyznania oraz prawo do wykonywania zawodu bez dyskryminacji ze względu na religię.
Ich skarga została rozpatrzona i oddalona. W kwietnie 2005r wpłynęła skarga do trybunału praw człowieka na jednego z w/w
3 komisarzy, za odmowę przeprowadzenia ceremonii. Trybunał praw człowieka prowincji saskachewan uznał skargę stwierdzając,
że komisarz złamał prawo. Urzędnik odwołał sie od tej decyzji do sądu, jego apelacja została oddalona.
3 komisarzy wszczęło także postępowanie cywilne pozywając rząd, prokuratora i dyrektora działu małżeństw swojego urzędu
domagając sie miedzy innymi deklaracji, że wymóg udzielania małżeństw osobom tej samej płci narusza
ich prawa i ze rząd dostosuje przepisy uwzgledniając przekonania religijne urzędników.Sprawę przegrali. Złożono także pytanie konstytucyjne, czy przepisy uwzględniające wyznanie urzędnika byłyby zgodne z konstytucją. Sąd apelacyjny stwierdził, że by ją łamał.

Co nie zmienia faktu, że zapis (teraz wymyślam) "Zarówno pary homoseksualne jak i heteroseksualne mogą zawrzeć umowę cywilno-prawną zwaną zwyczajowo małżeństwem w odpowiednim do miejsca zamieszkania przynajmniej jednej strony urzędzie stanu cywilnego" może być interpretowany na wiele różnych sposobów. Jeden sędzia uzna, że chodzi tylko o to, by w danym urzędzie znalazł się przynajmniej jeden urzędnik, który obsługuje pary homo, inny dojdzie do wniosku, że każdy zatrudniony tam urzędnik musi udzielić takiej parze ślubu. Natomiast co do tej zasady naturalnie się zgadzam, nie jest ona wiążąca, co nie zmienia faktu, że bardzo często sędziowie i adwokaci opierają się na wcześniejszych wyrokach sądowych, przecież uczy się tego nawet na studiach prawniczych w USA. Nie wiem, czy w Polsce przyszli adwokaci i sędziowie analizują konkretne sprawy ze swoimi wykładowcami.

Oparcie w prawie stanowionym wynikać musi choćby stąd, że nie można karać nikogo za coś co nie było przestępstwem zapisanym w prawie w chwili popełnienia czynu (choćby ogólnie). Jeszcze raz apeluję. Zanim napiszesz jakiś komentarz poczytaj na dany temat dokładniej.

Prawo zwyczajowe jest po prostu nieco szerszą formą wykładni prawa. Nie stosuje się tam zasady "Non exemplis, sed legibus iudicandum est" (Należy orzekać na podstawie ustaw, a nie naśladować wcześniejsze rozstrzygnięcia). Niemniej jednak każdy precedens musi mieć oparcie w prawie stanowionym.