Papiez karci Kanadę za "homomałżeństwa"

zrozumze-BXVI n9e wstapił do itlerjungend z własnej woli-kto tak twierdzi-jest ignorantem-bo ie zna podtsawowoych prawd danych historycznych, raząco przeinacza historie-tak tragiczna-równiez dla nas pOlaków-ale i dla iwelu Nimców którzy w okresie nazizmu nie zgadzali sie na hitlerowskie zbrodnie
mozna Benkowi XVI baaardzo wiele zarzucic-w tym silna homofobię-ale nie mzona mu arzucic sprzyjania nazizmowi-bez przesady !

Na całe szczęście Kanadyjczycy nie biorą sobie tego strofowania do serca. I tak powinno zostać.

Kiedy masz 18 lat to masz juz ustalone poglądy (choć mogą one ulec zmianie) i ODPOWIADASZ za swoje czyny! Więc jeśli Benedykt, wtedy Ratzinger, wstąpił do hitler jungend świadomie to nie widzę powodu dlaczego nie możnaby mu tego wytykać.

Też nie lubię takiej retoryki. Jest to czysty argument "ad personam", czyli najbardziej chamski chwyt erystyczny. Stosuje się go wtedy, gdy nie ma się jakichkolwiek argumentów merytorycznych.

to okropne co napisałeś ["Jakże cenne są uwagi byłego nazisty"]. można sie nie zgadzać z poglądami kościoła katolickiego, z poglądami papieża, ale taka argumentacja jaką stosujesz jest tej samej miary co stosowana przez niektórych prawicowych polityków ["bo geje to pedofile i zoofile"]. papież urodził sie w 1927 roku. w momencie zakończenia wojny miał zatem 18 lat. czy w wieku 18 jest sie w pełni ukształtowanym człowiekiem? przypomnij sobie jak to jest.
Poglądy kościoła katolickiego są mi obce, ale forma dyskusji z nimi, ktorą proponujesz, to... nie wiem... obrzucanie błotem?

swietnie to ujales. ja tez jestem rozdrazniony istniejaca sytuacja.ale staram sie byc soba wszedzie i zawsze. jesli mam ochote to caluje sie z moim chlopakiem na miescie,w parku... i nie intersuje mnie co na to policja, ludzie.

KK musi stosowac obecna polityke, gdyz tylko w ten sposob moze zapewnic sobie staly, bardzo wysoki nabor najlepszych kandydatow na ksiezy, tzn. tych, ktorzy nigdy nie przyjda z bachiorem na rekach. Oprocz tego ksieza z poczuciem winy, wstydzacy sie swych postepkow i mysli, to grzesznicy, ktorymi najlatwiej manipulowac. Zatem ostracyzm spoleczny i prawny w stosunku do gejow bedzie zawsze dla KK rzecza ogromnie pozadana, bo jest to instytucja ustanowiona na klamstwie i hipokryzji. Zadne dowody naukowe, zadna logika nie moga tu zwyciezyc, gdyz nie jest to w ich interesie.

W Polsce dyskusja o małżeństwach homoseksualnych jest rzeczywiście o tyle przedwczesna, że - to było dla mnie prawdziwym szokiem - homoseksualistami wciąż interesuje się (troskliwie, rzecz jasna...) prawo karne!; w wersji soft pod postacią prawa wykroczeń pozwalającego za "nieobyczajny wybryk", "wywoływanie zgorszenia w miejscach publicznych" skazać nawet na areszt. Do tej pory - kiedy zarejestrowałem się na IS i przeczytałem informację, oby już, chciałoby się wierzyć, z zamierzchłej, a tak nieodległej (2003 r.), przeszłości sprzed czasów Unii Europejskiej, o nękaniu przez policję gejów całujących się pod kolumną Zygmunta - do głowy by mi nie przyszło, że prawo wykroczeń może służyć tłamszeniu ludzkiego, podstawowego prawa, do manifestowania swych (także homoseksualnych, w niczym przecież nie gorszych) uczuć publicznie (w takiej formie i z taką intensywnością, jak heteroseksualiści). Wczoraj przyglądałem się spacerując po Błoniach parom (wyłącznie heteroseksualnym oczywiście - w mieście, które uchodzi za tak przyjazne gejom, jak na polskie warunki, nie zobaczyłem nigdy, przez 22 lata, nigdy!, mężczyzn - bo wiadomo, że to homoseksualni mężczyźni są szczególnie narażeni na agresję, jak się okazuje także i tę instytucjonalną - trzymających się nawet za ręce) zakochanych - i rosło we mnie poczucie frustracji. Nie mam oczywiście chłopaka - ale w tamtym momencie pragnąłem całować się nawet z mężczyzną, do którego nic nie czuję, żeby wreszcie zamanifestować jakieś podstawowe prawo do własnej godności jako człowieka; nie tak powinno być oczywiście: chciałbym całować swojego mężczyznę nie, by coś udowodnić, coś zamanifestować, tylko po prostu kiedy odczuwam taką głęboką potrzebę bez zastanawiania się, czy za chwilę nie wyłoni się policjant i jak zareaguje (tak, przemoc instytucjonalna jest nieporównanie bardziej bolesna i upokarzająca niż "spontaniczna", "oddolna"). Do tej pory uważałem, jak napomykałem już, że nieobecność gejów w przestrzeni publicznej (w Warszawie - i tylko w Warszawie - udało mi się zobaczyć całujących się mężczyzn za dwa lata studiowania może ze dwa czy trzy razy) jest wyłącznie ich decyzją, to prawda, że podjętą zapewne ze strachu, z powodu oporów psychicznych etc., ale jednak na swój sposób dobrowolną, niewymuszoną w żadnej mierze przez prawo karne; dopóki więc będzie w Polsce możliwość posługiwania się nim do ograniczania wolności manifestacji swego homoseksualizmu w stopniu choć odrobinę mniejszym niż heteroseksualizmu, naprawdę nie ma sensu dyskutować o kwestiach należących do innych gałęzi prawa: małżeństwach czy związkach partnerskich - cóż z tego, że taki zawrę, skoro po wyjściu z domu ze swym ("zarejestrowanym") partnerem, nie będę mógł go pocałować bez podświadomego lęku - nie przed ludźmi jako takimi, ale reakcją służb państwowych, które nie ścigać, a chronić te pocałunki powinny (jak, napisałem, nie mam chłopaka, ale sama świadomość, że mógłbym zostać tak poniżony przez Policję z powodu przejawu mojego uczucia, mojej MIŁOŚCI, która w jej oczach byłaby WYBRYKIEM, jest nie do zniesienia). A może wyolbrzymiam kwestię: wszędzie zdarzają się nadużycia, na stronach gejowskich znalazłem informacje tylko o dwóch przypadkach, z tysięcy zapewne, tylko jestem ślepy i tych tysięcy obejmujących się i całujących homoseksualistów dziwnym trafem nie zauważyłem? - jeśli ktoś może mnie uspokoić w tej materii, byłbym bardzo wdzięczny, bo teraz jestem rozdygotany z oburzenia i bezsilnej wściekłości (jak jeszcze raz powtórzę, do tej pory tkwiłem przynajmniej w takiej pożytecznej, pożytecznej na swój poczwarny sposób oczywiście, fikcji, że żyję w kraju, gdzie mogę, zgodnie z prawem, swobodnie czuć się jako homoseksualista). Naprawdę, najpierw musimy wyjść (codziennie, a nie raz w roku) na ulice, uświadomieni co do naszych konstytucyjnych i, to bardzo ważne, międzynarodowych praw, a dopiero później zajmować się, że użyję takiej przenośni, bezbarwną cywilistyką. Gdybym spotkał mężczyznę, którego bym pokochał, czułbym się strasznie, gdybym miał tłamsić swe uczucia do niego - ktoś mi zarzuci, że łatwo mi mówić, ale może IS pomoże w sfinalizowaniu moich planów uczuciowych...;). I jeszcze na koniec: zapewne wielu użytkowników zna film "Aimee i Jaguar": skoro one - bohaterki filmu (nakręconego na faktach autentycznych przecież) - potrafiły zachować tak niesamowitą godność i realizować się w swym człowieczeństwie w III Rzeszy, oddać wszystko dla swej miłości, to my chyba, we współczesnej Polsce, nie możemy czuć się bardziej zaszczuci niż w zbrodniczym totalitaryzmie. Sądzę, że tylko tak można coś zmienić, zbudować prawdziwe, niereglamentowane żadnymi ograniczeniami i koncesjami, poczucie wartości, wyzwolić się od życia w nieustannym napięciu.

Jakże cenne są uwagi byłego nazisty. A odniósł się do zjawiska pedofilii rozpowszechnionej wśród kanadyjskich księży? (polecam film kanadyjskiej produkcji "Chłopcy od św. Wincentego" -kto obejrzy, ten wyleczy się z katolicyzmu raz na zawsze, jak Kanadyjczycy).