"Normą osób trans jest to, że ich rodzina pragnie, by zniknęły" – recenzja filmu „Crossing”

Artur Zaborski

„Stambuł to miasto, do którego ludzie jadą po to, żeby zniknąć” - mówi Lia, emerytowana nauczycielka historii z Gruzji, która wyrusza do Turcji, żeby znaleźć swoją siostrzenicę. Nad Bosfor chce pojechać także Achi, młodzian, którego przed laty zostawiła matka. Chwilę pracowała w stolicy Turcji, a potem zaginął po niej słuch. „Pewnie umarła, a mnie nikt nie chciał o tym powiedzieć” - zakłada chłopak, ale i tak korzysta z okazji, żeby ruszyć z Lią w podróż i zbadać sprawę na własną rękę.



W tym filmie każdy kogoś szuka. A jak nie szuka, to marzy, żeby jego szukano. Kiedy Lia i Achi już w Stambule trafią do domu, w którym mieszkają transpłciowe kobiety, wzbudzają tam prawdziwą sensację. Kobiety zastanawiają się, co by było, gdyby to ich zaczęli poszukiwać członkowie rodziny. Jedne są tym pomysłem zachwycone, inne - przerażone. I już ta scena pokazuje intencje filmu Levana Akina (wcześniej zrobił głośne „A potem tańczyliśmy” o dwóch tancerzach w Batumi, których połączył nie tylko taniec).

Gruzin portretuje sytuację niezwykłą, bo normą dla osób trans - nie tylko w Gruzji i Turcji - jest to, że ich rodzina pragnie, żeby zniknęły, a problem mógł się w ten sposób sam rozwiązać. I do tego schematu bohaterki są przyzwyczajone. Pojawienie się Lii i Achiego jest tak niezwykłe, że niektóre z nich zaczynają podejrzewać przybyszy o niecne intencje.