Stacje radiowe nie chcą puszczać kogoś z takim wizerunkiem - Madox o homofobii, showbiznesie i nowym albumie

Jego kariera zaczęła się od polskiego talentshow, chociaż wychowywał się we Francji. Pierwsze kroki w muzyce stawiał w Paryżu, a potem, po przeprowadzce do Polski, w Lublinie. W programie “Mam talent” dotarł do półfinału, ale zdobył rozgłos większy, niż wielu finalistów, czy wygranych. Mimo że ostatnio nie pojawia się w mediach często, to obiecuje, że planuje coś “z rozmachem”. Mówi mi też o tym, jak showbiznes traktuje osoby nienormatywne. 

Rozmowę ze mną Madox zaczął od zapytania o zaimki, jakich używam.  Przyznam szczerze, że nawet przebywając ze społecznością LGBTQ+ każdego dnia, takie pytania budzą moje zaskoczenie. Zawsze pozytywne, ale jednak. Chyba po prostu nadal jako społeczeństwo nie umiemy wcisnąć tego pytania w jakieś zasady savoir vivru i w tym jest problem. Tutaj jednak nie było mowy o żadnej niezręcznej wpadce, pytanie było jak najbardziej zasadne, a Madox jest chyba najbardziej charyzmatyczną osobą na świecie. 

Wiem, że czasami trudno cię złapać. W przed-covidowych warunkach musiałeś dużo podróżować. Jak jest teraz? Czy spędzasz czas w Polsce?

Tak, obecnie jestem w Warszawie. Mogę powiedzieć, że jest w porządku, chociaż martwi mnie to, co się dzieje ostatnio w Polsce. Nowe pokolenie oczywiście próbuje zmieniać rzeczy na lepsze, ale to nie jest takie łatwe. Nie chcę też mówić, że te skostniałe stereotypy, czy że zasady, którymi kierujemy się w Polsce to wina starszych pokoleń i że powinny odejść do lamusa. Jestem bardzo przeciwny ageizmowi (wykluczeniu ze względu na wiek), ale widzę pewne różnice. Co ciekawe, również w środowisku LGBT… Q+. Bardzo mnie satysfakcjonuje dodawanie tej literki Q, mocno się z nią utożsamiam. Również w środowisku LGBTQ+ spotykałem się z takimi przestarzałymi hasłami, mówiono mi np. że powinienem wrócić do szafy, że mój wizerunek nie zrobi nic dobrego dla społeczności.

Współpracowałeś z największymi polskimi stacjami telewizyjnymi - z TVNem i Polsatem. Czy tam też spotkałeś się z takimi opiniami na temat twojego wizerunku?

Powiem więcej, byłem kiedyś nawet w TVP, za czasów poprzedniej władzy. Mówiąc ogólnie, to jest bardzo duży problem w polskich mediach, począwszy od rozgłośni radiowych, a kończąc na telewizji właśnie. Wydaje mi się, że paradoksalnie łatwiej było w czasach, gdy zaczynałem - te ponad dziesięć lat temu. Czasami rzeczywiście pisali o mnie trochę stereotypowo, ale nie odmawiali publikacji ze względu na mój wizerunek. A to właśnie się dzieje teraz. Niejednokrotnie wysyłaliśmy moje utwory do rozgłośni bez wskazywania autora i gdy okazywało się, że jestem nim ja, to nagle wszyscy przestawali być zainteresowani puszczaniem mnie w radiu.

Naprawdę chodzi tylko o kwestię twojego wizerunku?

Ja nawet usłyszałem raz takie słowa, że dzieje się tak, bo “po mnie widać”. Reklamodawcy nie chcą inwestować w kogoś tak… nietypowego. To trochę jak w tej sytuacji z cenzurą Kazika. Polityczna, czy ekonomiczna, to nie ma znaczenia, cenzura jest cenzurą, nie ma po co tego wartościować.

Czy w takim razie próbowano cię cenzurować też w innych mediach? W telewizji?

Bardziej niż telewizja robiły to wytwórnie muzyczne, zwłaszcza moja druga wytwórnia, której nie będę wymieniał z nazwy. Powiedziano mi kiedyś, że nie mogę otwarcie mówić o swojej orientacji, bo nikt tego nie zrozumie. Ja wtedy wizerunkowo byłem jeszcze bardziej awangardowy, miałem długie włosy, mocny makijaż. Moi fani twierdzą, że byłem bardziej arystokratyczny, ja się śmieję, że “księcio-seksualny”. Teraz jestem większym buntownikiem, właśnie przez to, że zobaczyłem, jak działa świat i nie wyrażam na to zgody. Ta cenzura nie dotyczyła nawet tylko kwestii wyglądu, ale też własnej inicjatywy i to właśnie mam do zarzucenia polskiemu rynkowi muzycznemu. Wiele razy byłem świadkiem tego, jak wytwórnia “odgrzewała” jakiś pomysł z zachodu mówiąc, że to się sprzeda. Wszystko miało być odtwórcze, nie było miejsca na kreatywność. 

Chodzą słuchy, że planujesz nową płytę, czyli ty jednak znalazłeś miejsce na kreatywność?

No tak, rzeczywiście, album będzie wydany pod nazwą "Colors" i jest to jawne nawiązanie do tęczy. Na początku trochę przypadkowo to się tak potoczyło, ale finalnie tekst do tytułowej piosenki jest właśnie o tym. Piosenki będą poruszać m.in. temat traum, głęboko skrywanych fantazji itd. Mamy już pierwszy singiel “Dance With The Devil”, do którego teledysk nagramy już niedługo. Bardzo ironiczne jest to, że tworząc ten utwór, nie chciałem w żaden sposób inspirować się rynkiem muzycznym Stanów Zjednoczonych, a wyszło tak, że Lil Nas X w swoim nowym teledysku do “Montero (Call Me By Your Name)” tańczy z szatanem, a nowy album Demi Lovato nazywa się “Dancing with the Devil... the Art of Starting Over”... Możemy skończyć tym ironicznym akcentem.