Mamo, tato, jestem gejem! Jak być rodzicem osoby LGBT?

Dla wielu ludzi, zwłaszcza młodych, niemogących jeszcze do końca decydować o sobie, uświadomienie odmiennej orientacji jest procesem długotrwałym i stresującym. Jak chłopak ma wytłumaczyć kolegom, że najpiękniejsza koleżanka w klasie wcale go nie pociąga? Jak powinna reagować dziewczyna, kiedy co roku, podczas wigilijnej kolacji pada babcine pytanie „a ty masz już jakiegoś kawalera”? Sporo rodziców uznaje, przyznanie się dziecka do bycia gejem lub lesbijką po latach, za oznakę braku zaufania. Tymczasem jest to przejaw zagubienia i finalnej akceptacji siebie, swojej orientacji, jak i obawy o reakcję otoczenia.

Przede wszystkim wsparcie
Homoseksualność nie jest wyborem, podobnie jak nie jest nim heteroseksualność. Czy sami wybraliśmy to, że pociąga nas przeciwna płeć? Nie, jest to cecha, na którą nie mamy wpływu, chociaż naukowcy nadal spierają się, czy orientacja jest nabywana genetycznie, czy uwarunkowana w procesie dorastania. Niemniej niepokojący pogląd, że z homoseksualności można się wyleczyć, jest błędny i obraźliwy względem osób nieheteronormatywnych.

Po pierwsze, przyznanie się, bez poczucia, że żyjemy w społeczeństwie pełnym akceptacji, jest aktem odwagi. Jeśli syn lub córka przychodzi do nas i zwierza się ze swojej orientacji, powinniśmy w pierwszej kolejności sprawić, aby poczuli się komfortowo. Nie na miejscu jest wyrażanie swoich uprzedzeń i osądów, natomiast jak najbardziej jest to czas na szczerą rozmowę, przedstawienie wątpliwości, obaw i zadanie pytań, które nas nurtują. W środowisku domowym dziecko powinno czuć się przede wszystkim bezpieczne i akceptowane, dlatego wsparcie ze strony rodziców jest jedną z najbardziej kluczowych kwestii, na której potomstwo zbuduje późniejsze zaufanie.

Fot. za: facebook.com/teczowylublin

Okazywanie uczuć
Większość osób jest nie tyle przerażona faktem, że ich dziecko jest homoseksualne, ile reakcją zewnętrznego świata na tę deklarację. Okazuje się, że rodzice przeżywają najwięcej stresu w związku z koniecznością przekazania tej informacji bliskim. Zazwyczaj te obawy mają niewiele wspólnego z rzeczywistością, bo większość rodziny i tak zdaje sobie sprawę z innej orientacji danej osoby.

Przedstawiony zostaje więc oczywisty fakt, ale dzięki temu, że dziecko jest w środowisku, w którym czuje się akceptowane, może być sobą i bez obawy cieszyć się relacją z bliską mu osobą. Na tym etapie często pojawiają się zarzuty „no dobrze, jest lesbijką, tylko dlaczego musi się z tym tak obnosić?”. Cóż, przedstawienie drugiej połówki pozostałym członkom rodziny, przytulenie czy złapanie dłoni w towarzystwie innej osoby jest najwyższym aktem poczucia bezpieczeństwa w danej przestrzeni. Zadajmy sobie pytanie - czy uraziłyby nas te same czynności dokonywane przez standardową parę chłopak - dziewczyna? Jeśli nie, jest to kolejna rzecz, z którą musimy się powoli oswoić w drodze do finalnej akceptacji. Jeżeli jednak nie jest to związane z samą orientacją, a faktem zbyt ekstremalnej adoracji przy innych osobach, tutaj również powinniśmy przede wszystkim otwarcie porozmawiać z dzieckiem.

Parada Równości 2018. Fot. Radosław Oliwa

Jeśli nie możemy poradzić sobie z orientacją potomka, sami poszukajmy wsparcia. Niemal każdy z nas zna przynajmniej jedną osobę nieheteroseksualną, a jeśli nie, możemy udać się do psychologa, który wysłucha naszych obaw. Ostatecznie pamiętajmy również, że sporo informacji związanych z osobami LGBT to zwykłe mity lub dane, które nie obowiązują już współcześnie. Takie jak np. podwyższone ryzyko zarażenia wirusem HIV. Zaangażujmy się więc w życie córki lub syna, poczytajmy wiarygodne źródła informacji na temat danej orientacji. Dzięki temu nie tylko umocnimy swoją relację, ale też pozbędziemy się uprzedzeń względem innych ludzi.

Natalia Setecka, seksuolog-konsultant Sklep-Intymny.pl.