Marsze Równości w całej Polsce. Teraz!

34,8 proc. - tyle wyniosła frekwencja w wyborach samorządowych w grupie wiekowej 18-29 lat. I znowu padają pytania: dlaczego tak mało? Nie będę się rozpisywać na temat tego, że duża w tym wina polskiego systemu edukacji, który kompletnie zapomina, że obok ważnych dat dobrze byłoby też nauczyć młodych, co to znaczy być obywatelem i obywatelką. O tym, gdzie są młodzi pisałam też już w sierpniu, gdy przed nami była jeszcze cała marszowa jesień.

Zakończyliśmy wyjątkowy sezon marszowy: Marsze Równości odbyły się w 14 polskich miastach. W Toruniu po raz drugi, w 8 miastach po raz pierwszy. Rekordy frekwencyjne zaliczyły w tym roku takie miasta, jak Kraków, czy Poznań (7 tys.). Ale w prawie każdym mieście marsze zgromadziły po więcej niż 1000 osób. Wyjątkowe miejsce zajmuje ten w Koninie, który został zorganizowany spontanicznie jako odpowiedź lokalnej młodzieży na nienawiść i nagonkę na szkołę, która chciała zrobić konkurs z okazji Międzynarodowego Dnia Przeciwko Homo-, Bi- i Transfobii. Pojawiło się na nim 400 osób, wiele osób specjalnie przyjechało, by wesprzeć dzielną młodzież.

W Rzeszowie, Częstochowie i Lublinie marsze napotkały na duży opór ze strony narodowców, którzy organizowali kontrmanifestacje. Były próby blokowania, była agresja, którą skutecznie jednak tłumiła policja. I to też jest bardzo ważne: w wielu miastach zobaczyliśmy policjantów i policjantki, którzy stoją po naszej stronie. Koniec z gadaniem o "dwóch atakujących się demonstracjach", których uczestnicy dążą do "starcia się". Dzięki Lublinowi cała Polska zobaczyła kto jest kim. 

Ważny jest też aspekt polityczny: w wielu miastach po raz pierwszy lokalni włodarze i politycy musieli skonfrontować się ze swoją często tylko deklarowaną otwartością. Musieli, jak prezydent Lublina, Krzysztof Żuk, zabrać głos. Jak to skończyło się dla prezydenta Żuka - wiemy. Tak, wygrał wybory, ale to, że jest pierwszym od kilkunastu lat samorządowcem, który zamachnął się na wolność zgromadzeń będzie się za nim z pewnością ciągnęło.

W wielu miastach marsze były organizowane oddolnie, przez samą społeczność, czasem wspieraną przez lokalne struktury Partii Razem, czy przez organizatorów i organizatorki marszy z innych miast. To ważna lekcja solidarności, ale i prawdziwego społecznościowego wsparcia.

No i na koniec: uczestnicy i uczestniczki. Tu są młodzi. Owszem, część z nich nie może jeszcze głosować, ale niedługo już będzie. To jest zupełnie nowe pokolenie, które nie boi się narodowców, a tęczę traktuje jak coś nie tyle oczywistego, co modnego. Mnie tam ta moda na tęczę nie przeszkadza.


A jak Wy oceniacie ten marszowy rok? Gdzie byliście i byłyście? Jak będziecie je wspominać? A może to były Wasze pierwsze marsze?

I do zobaczenia w 2019 roku!