Zakochałam się w pani od wuefu

- Anna Krystowczyk -

Tak, spadają kasztany i dla niektórych nic się już nie wydarzy, bo przecież miłość to ponoć na wiosnę. Ewentualnie latem, kiedy wszystko rwie się do wyznawania uczuć. Dla wielu rozpoczął się jednak nowy rok szkolny i prócz wspaniałych reform, które zafundował rząd, to także czas na nowe uniesienia miłosne. Dlatego ten właśnie czas przywodzi mi zawsze na myśl miłe wspomnienie pierwszego, niewinnego zauroczenia, poczucia duchowej bliskości z osobą, która jednocześnie była dla mnie nieosiągalna.

To, co dostrzegam jednak po latach, i co obecnie jest dla mnie istotniejsze, to podwójne pomijanie istoty tego typu uczuć. Raz, że to po prostu dziecięce zauroczenie, dwa, że do osoby tej samej płci – a więc po prostu imponuje ci pani nauczycielka. To żadna miłość, przejdzie ci.

Zakochałam się w pani od wuefu – wyznaje Kaśka,  jedna z moich znajomych – a ja wuefu tak nienawidziłam. To było straszne, a jednocześnie tak bosko podniecające, kiedy mimo wielkiej niechęci wkładałam na tyłek te cholerne dresy i szłam ćwiczyć, bo ona prowadziła zajęcia. Wyznałam jej swoją miłość w liściku, który zostawiłam przy jej torebce. Ona zaniosła to dyrektorce. Rodzice przenieśli mnie do innej szkoły. To, co poczułam, było dla nich jedynie dziecięcą fanaberią, za którą oni musieli się wstydzić.

Myślę, że to był jakiś rodzaj tupetu. Powiedziałam dziewczynom z klasy, że zakochałam się w pani od Biologii. One oczywiście uznały, że po prostu chce się jej podlizać i to dlatego jestem tak pilna na jej zajęciach – mówi Justyna. One za to godzinami przeżywały uczucie jednej z nich do naszego matematyka. Tak więc, jak widzisz, nie miałam z kim dzielić moich pierwszych achów i ochów. Kiedy po raz kolejny wykazałam się tupetem i powiedziałam o tym mojej babci, zostałam odesłana do kościoła. Modlitwa miała mnie wyleczyć. Skończyło się rozbitym małżeństwem, którego nie chciałam. Może, gdyby ktoś patrzył inaczej na te subtelne sygnały… kto wie?

Jak pisze Marje-Jo Bonnet w jednej ze swych książek: w miłości między kobietami nie tylko odrzuca się aspekt seksualny, ile społeczny, duchowy i inicjacyjny. Tymczasem to właśnie pierwsze zauroczenie młodą praktykantką z rudymi lokami było dla mnie sygnałem, że coś jest ze mną trochę… inaczej?

Tak więc teraz właśnie, kiedy spadają kasztany, myślę także o tych wszystkich, którym będzie dane zmierzyć się ze szkolną rzeczywistością. Byciem inną lub innym, z poczuciem niezrozumienia. Mam ogromną nadzieję, że osoby te natrafią na swej drodze kogoś, kto ich zrozumie. Może będzie właśnie tak:

Robert był moim chłopakiem ze szkolnej ławki i to on pierwszy zauważył, że coś jest inaczej, że traktuję go jak kolegę. To on nazwał to po imieniu: jesteś lesbijką. Ja lesbijką? To było jak wyrok. Ja zakochana w naszej polonistce? Zaczęłam okazywać uczucia w sztuczny sposób. Dużo, wiele, turbo i to Robert pierwszy powiedział stop. Teraz sobie myślę, że ten stop uratował mi kawał życia.