Oscary już nie takie białe?

MANDARYNKA (2015)

Niskobudżetowy, niezależny film, który nakręcony został bez użycia profesjonalnej kamery. Opowieść o transseksualnej prostytutce, Sin-Dee, która wychodzi z aresztu i dowiaduje się, że zdradził ją chłopak. Wściekła, ale cały czas na wysokich szpilkach, dumnie przemierza zakazane ulice Los Angeles, aby go odnaleźć i zawalczyć o swój związek - a wszystko to w Wigilię Bożego Narodzenia.



Krytycy najważniejszych filmowych magazynów byli zachwyceni, posypały się nagrody na festiwalach kina niezależnego, zastanawiano się zatem, czy "Mandarynkę" zauważy Hollywood - niestety nie zauważyło. W "Enterteinment Weekly" zwracano uwagę, że popularny w ostatnich dwóch latach hasztag #OscarsSoWhite to nie tylko brak reprezentacji ludzi o innym kolorze skóry, ale też różnorodności i mniejszości. I przez to tak niezwykły i inspirujący film nie miał szans zaistnieć w w szerszej dystrybucji.

Film możecie obejrzeć na Outfilm.pl i w serwisie Netflix.

Mandarynka w Queerotece.

Recenzja filmu na Queer.pl.

PARIS IS BURNING (1990)

Kultowy już film dokumentalny Jennie Livingston o nowojorskich balach, w czasie których odbywają się konkursy dragowe. Livingston zagląda za kulisy tej fety, rozmawia z jej uczestnikami, na co dzień żyjącymi na marginesie społeczeństwa. 



Posypały się queerowe (i nie tylko) nagrody, a krytycy takich tytułów, jak "Los Angeles Times", "Washington Post", czy "TIME" uznali "Paris is Burning" za najlepszy dokument roku. Film jednak nie otrzymał w 1991 roku nominacji oscarowej - co komentowano, że pewne tematy są ciągle pomijane i wciąż nie mogą doczekać się swojej reprezentacji w Hollywood.

Film możecie obejrzeć w serwisie Netflix.

"Paris is Burning" w Queerotece.

PARIAH (2011)

Film Dee Rees - dla wielu uważany za przełomowy. Opowiada historię Alike (świetna Adepero Oduye), 17-letniej Afroamerykanki, która odkrywa swoją homoseksualność, ukrywając ją równocześnie przed rodzicami. Film miał premierę podczas festiwalu w Sundance, gdzie zdobył jedną z nagród. "Pariah" zgarnęła też mnóstwo nagród na festiwalach czarnej amerykańskiej społeczności, a krytycy rozpływali się nad rolą Oduye.



W 2012 roku Oscara za "Służące" otrzymała Viola Davis, film (co ciekawe wyreżyserowany przez ujawnionego Tate'a Taylora) ogółem zdobył cztery nominacje. Komentowano więc, że bardzo możliwe, iż to właśnie "Służące" mogły "wyeliminować" film Dee Rees z oscarowego wyścigu.

Film możecie obejrzeć w serwisie Netflix.

"Pariah" w Queerotece.

KOLOR PURPURY (1985)

W zeszłym roku, przy okazji naszego zestawienia oscarowych filmów, które siedzą w szafie, wspominaliśmy, że książkowy lesbijski romans Shug i Celie w filmie został zredukowany do niewinnego pocałunku, a po latach sam Steven Spielberg mówił, że "nie był dobrym reżyserem do pokazania bardziej szczerej i seksualnej relacji między bohaterkami". I tak uważa się jednak, że scena ta była przełomowa w kontekście czarnego kina LGBT. Chociaż sama Alice Walker, autorka książki - a prywatnie lesbijka, krytykowała Spielberga za "odtęczowienie" adaptacji.



Film był nominowany do 11 Oskarów, ale nie otrzymał żadnej statuetki.

"Kolor purpury" w Queerotece.

HEJ, SKARBIE (2009)

Film, który pozwolił zaistnieć w Hollywood ujawnionemu reżyserowi, Lee Danielsowi.

I chociaż "Hej, skarbie" nie jest wprost filmem LGBT - Daniels przemycił jedną z bohaterek, nauczycielkę, w którą wciela się Paula Patton. Postać jednoznacznie pozytywną i wspierającą główną bohaterkę.

Sześć nominacji do Oscara (w tym dla najlepszego reżysera) pozwoliło Danielsowi przebicie szklanego sufitu, o którym w wywiadach mówi coraz chętniej (jako czarny reżyser i do tego gej). "Hej, skarbie" otrzymał w końcu dwie statuetki - dla najlepszej aktorki drugoplanowej (Mo'Nique) i za najlepszy scenariusz adaptowany.



Oscarowa gala już w niedzielę, 26 lutego!

(md)