Jeśli nie możemy świętować wspólnie...

- Ewa Tomaszewicz -

Piękne czasy, chciałoby się westchnąć. I poświętować jeszcze raz, jeszcze raz poczuć tę radość, jeszcze raz poczuć, że może teraz jest chaos, ale przecież będzie dobrze, wszystko będzie. Spróbujmy więc. Teraz, 98 lat później, gdy tak wiele osób twierdzi, że właściwie to nie lubi Polski albo nie lubi patriotyzmu, albo patriotyzm źle się im kojarzy, czy że współczesny patriotyzm to dla nich żaden patriotyzm. Poświętujmy, niekoniecznie na marszach, na których autentycznej, beztroskiej radości jest jak na lekarstwo, czy na tych czy innych mniej i bardziej oficjalnych obchodach.Zróbmy eksperyment. W ramach świętowania spróbujmy przekonać samych i same siebie, że Polskę da się kochać. I da się być z niej dumnym czy dumną. Jak to zrobić? Pewnie na 1000 i 1 sposobów. Podpowiem kilka z nich.

Przeczytajmy książkę

Polska literatura jest świetna. A w każdym razie Polakom i Polkom zawdzięczamy mnóstwo znakomitych pozycji. Niezależnie od tego, jaki gatunek, jaką epokę literacką lubimy, niemal każdy i każda znajdzie kogoś dla siebie. Polscy autorzy i autorki mają na koncie nawet westerny - pamiętacie Wiesława Wernica? Gdybym ja miała wybrać książkę na ten dzień, pewnie wahałabym się między "Wysokim zamkiem" Stanisława Lema, "Popiołem i diamentem" Jerzego Andrzejewskiego - słuszny czy niesłuszny, to naprawdę kawał dobrej książki - a tomikiem wierszy Małgorzaty Hillar. Tą ostatnią zaraził mnie mój ojciec. Mamy zupełnie inne poglądy polityczne, a jednak wrażliwość podobną.

Obejrzyjmy film

Niekoniecznie któryś z wielkich hitów czy kitów ostatnich lat. Bo znowuż mamy w czym wybierać. Nieszczególnie wychodzi nam widowiskowe kino katastroficzne, to prawda, ale wspaniałych reżyserów i reżyserek udało się nam dorobić całkiem sporo. Kieślowski, moja licealna fascynacja, do którego co rusz obiecuję sobie wrócić, Wajda z "Człowiekiem z marmuru", po którym, niewinnym dziecięciem będąc, zakochałam się w Krystynie Jandzie i postanowiłam zostać dziennikarką (nie wyszło, nie do końca w każdym razie), powojenne perełki w rodzaju "Rzeczpospolitej babskiej" z zawsze cudowną Krystyną Sienkiewicz czy wszystko, ale to wszystko z Kaliną Jędrusik. No i koniecznie "Tango" Rybczyńskiego, pierwszy polski reżyserski Oskar. A jeśli ktoś woli seriale, to polecam moim zdaniem najlepszy z nich - "Ekipę" w reżyserii wielkiej kobiecej trójki, Magdaleny Łazarkiewicz, Agnieszki Holland i Kasi Adamik. To opowieść o premierze, który miał być marionetką, a zdecydował się być po prostu dobrym człowiekiem.

Posłuchajmy muzyki

Niekoniecznie Chopina, choć trudno nie czuć dumy z tego najbardziej polskiego z kompozytorów, i choć "Etiuda rewolucyjna", że pozwolę sobie na niepasujący do tak klasycznego dzieła kolokwializm, miażdży. Ale niech to będzie choćby Brodka, która też, jak słyszałam, ostatnio miażdży, a jej najnowszy teledysk wymiata, i to nie tylko w Polsce. Lub któryś z polskich kompozytorów filmowych (czy wiecie, że nasze dwa pierwsze Oskary były właśnie za muzykę?). Posłuchajmy Wojciecha Kilara, którego słychać w niezliczonych produkcjach, że wymienię tylko "Ziemię obiecaną" i "Pianistę", Krzysztofa Komedę, bez którego trudno sobie wyobrazić "Nóż w wodzie" i "Dziecko Rosemary", Jerzego Matuszkiewicza, który dał nam muzykę do wielu popularnych seriali, jak "Czterdziestolatek", "Alternatywy 4" czy "Stawka większa niż życie". Lub, z zupełnie innej pieśni, Ewy Demarczyk czy wreszcie Kory, z ich absolutnie nienaganną dykcją. Coś wspaniałego!

Wybierzmy się na spacer

Banalnie? A ile razy zdarzyło się wam, podróżując przez Polskę, pomyśleć, że to naprawdę piękny kraj? Ile razy udało się wam odkryć całkiem blisko swojego miejsca zamieszkania coś - fragment architektury, cud przyrody - co do słownie zaparło wam dech w piersiach? Ile razy przypatrywaliście, czy przypatrywałyście się sikorkom, wiewiórkom, wróblom, szukaliście czy szukałyście dzięcioła, który postukiwał, zdawało się, tuż obok? Jeśli choć raz, wiecie, o czym piszę. Jeśli nie, może warto się przełamać? Moja mama, która, tak jak i ojciec, ma zupełnie inne poglądy polityczne niż ja, zwykła mawiać, że dzień bez spaceru to dzień stracony. I że źródłem jej optymizmu jest przyroda. Kiedyś jej nie wierzyłam, teraz, gdy ją czasami odwiedzam i spacerujemy po lasach mojego dzieciństwa i nastoletniości, zaczynam przyznawać jej rację.

Adoptujmy psa ze schroniska

No dobrze, to poważna decyzja, nie można jej podjąć ot tak. Ale można, choćby na chwilę, dołączyć do pozytywnych wariatów, którzy całe swoje życie poświęcają sprawianiu, by nasz kraj był trochę lepszym miejscem dla tych, dla których nie jest. Zabierają psy ze schronisk na spacery, prowadzą domy tymczasowe dla kotów, walczą o lepsze prawo i lepsze życie dla najsłabszych. Zwierzęta to moje fiksum dyrdum, jak ktoś woli coś dla ludzi, to jest i dla ludzi - ot chociażby wolontariusze opiekujący się bezdomnymi z dworców. I mnóstwo innych osób. Polacy i Polki mają wielkie serca i udowadniają to nie tylko raz do roku, w trakcie WOŚP. A pomaganie jest fajne i daje ogromną frajdę. Pamiętam jak kilka lat temu, w dość smutnym dla mnie czasie, co weekend wyprowadzałam na spacer kilka schroniskowych psiaków. I jak bardzo na miejscu czułam się w gronie innych wolontariuszy, choć poza miłością do zwierząt niewiele nas łączyło. I nikomu to jakoś nie przeszkadzało.

Ugotujmy coś dobrego

I zarazem polskiego. Serio, to nie tylko PR, my naprawdę mamy dobrą kuchnię, a opowieści o znamienitych gościach zza granicy zajadających się naszym chlebem czy pierogami w większości nie są przesadzone. No chyba, że tym gościem jest PJ Harvey, której pierwsza wizyta w Polsce przypadła na lata 80. ubiegłego wieku i podczas której, jak później opisywała, niemal umarła z głodu. Trafiła na wyjątkowo zły czas, szczególnie dla wegetarianki. Tak czy siak, skoro nawet Amerykanie mają swój "pierogi day", nie ma powodu, byśmy my go nie mieli. I by nie był to właśnie ten dzień. Do wyboru nie tylko nieśmiertelny schabowy z kapustą i grochówką, ale też m.in. barszcze biały i czerwony (na 11 listopada jak znalazł), kopytka, racuchy, a nawet gotowane warzywa posypane bułką tartą. Podczas ostatnich, całkiem niedawnych odwiedzin w Polsce PJ miała się z pewnością dużo lepiej.

Spotkajmy się z przyjaciółmi

To mój plan na 11 listopada. Oczywiście w sferze planowania jestem bardziej ambitna i rano ma być też rower i przejażdżka do niedawno odkrytego lasku na obrzeżach mojego osiedla, ale pewnie skończy się na tym, że się po prostu wyśpię, potem pójdę z psem na dłuższy spacer i już trzeba będzie się zbierać do przyjaciół. To kochani ludzie. Ostatnio często mówią, że się o nas martwią w obecnej sytuacji politycznej. Dobrze mieć kogoś takiego.

No dobrze, powiecie. Wszystko fajnie, ale jak nawet dobra i polska książka czy film, czy jakaś Demarczyk lub, co gorsza, wiewiórka, ma sprawić, że znikną ujadający na nas zewsząd politycy? Jak jakiś wróbelek ze swoimi mikroskrzydełkami ma rozwiać tę niefajną atmosferę, w której przyszło nam żyć? Tylko czy naprawdę wróbelek jest mniej polski niż nasi politycy czy polityczki? Czy, że pojadę z wysokiego C, Chopin jest mniej polski niż prowadzący Wiadomości TVP? Niech chociaż tego dnia Polską będą Chopin, Skłodowska, Brodka, Lem, Jędrusik i Hillar, a nie Winnicki, Petru, Kaczyński, Kukiz, Pawłowicz i Kamiński. Na ten jeden dzień w roku. Spróbujecie?

I koniecznie napiszcie, jak Wam minął ten dzień.