Wywiady Queer.pl: Conchita Wurst

Gdy w 2014 roku stanęła na scenie Eurovision Song Contest, telewidzowie w całej Europie zaniemówili. Media przekrzykiwały się newsami o "kobiecie z brodą". Przez kolejny rok Conchita Wurst - sceniczne wcielenie 26-letniego Toma Neuwirtha - podbijała świat występując m.in. przed Parlamentem Europejskim, czy sekretarzem generalnym ONZ. Austriacka drag queen nie schodziła z pierwszych stron najpopularniejszych czasopism i rok po zwycięstwie w Danii wydała swoją pierwszą długogrającą płytę.

W maju gruchnęła wiadomość, że Conchita wystąpi w Kielcach. Nie obyło się bez protestów radnych niektórych partii i grupy mieszkańców. Regionalna Organizacja Turystyczna - organizator 6. Sabatu Czarownic - dostała jednak wolną rękę i 27. czerwca austriacka gwiazda wystąpiła obok polskich wykonawców w Amfiteatrze Kadzielnia. Choć organizatorzy obawiali się negatywnej reakcji kieleckiej publiczności, przypominając przed koncertem regularnie o tym, że "ogląda ich cała Polska" i powinni okazać szacunek wszystkim artystom, publiczność w przepięknym amfiteatrze była zachwycona występem Conchity. Nawet zniesmaczony "kobietą z brodą" pracownik służby porządkowej przyznał mi rację: "no śpiewać to ona faktycznie potrafi".

Queer.pl: Podobno jako dziecko oglądałaś z mamą Eurovision Song Contest i widziałaś się oczami wyobraźni na scenie. Czy uczucie, które Ci towarzyszy, gdy występujesz jest podobne do tego wymarzonego?
Conchita Wurst: To co widzę występując przed publicznością i to co robię na scenie, to mniej więcej to, co wtedy sobie wyobrażałam. Natomiast jeśli chodzi o sam konkurs, to marzyłam, że kiedyś wezmę w nim udział, ale nigdy bym nie pomyślała, że mogę go wygrać.

A jak wyobrażałaś sobie Polskę? Jakie są Twoje wrażenia?
Nigdy tu wcześniej nie byłam. Jestem człowiekiem, który stara się reagować spontanicznie na nowe sytuacje i nie ma zbyt precyzyjnych oczekiwań. Gdy byłam pierwszy raz w Paryżu miałam mniej więcej takie same oczekiwania jak wczoraj, gdy wylądowałam w Warszawie. To ładne i bardzo zielone miasto. Ludzie, z którymi miałam okazję się spotkać byli bardzo otwarci i nie różnią się pod tym względem od innych Europejczyków.



W 2013 "gender" wybrano w Polsce słowem roku. Wówczas słychać było głosy, że "gender" to "babochłopy" i to koniec świata. W 2014 pojawiłaś się Ty i przez chwilę nikt nie wiedział co powiedzieć, bo Twój występ znacznie przerósł ich obawy. Czy w Austrii też można było odczuć taki efekt knock-outu?
Austriacy byli przede wszystkim bardzo dumni. Wiem, że na początku ta duma mogła być udawana, zwłaszcza w przypadku osób na eksponowanych stanowiskach. Niektórzy mi gratulowali, bo wypadało mi gratulować, ale ja to jak najbardziej akceptuję. Wiem, że wiele osób tylko odgrywa akceptację, ale to moim zdaniem krok w odpowiednim kierunku.

W Polsce Twój występ spotkał się także z głośną krytyką ze strony gejów. Dlaczego społeczność LGBT ma taki problem z Twoim wizerunkiem?
To świetny dowód na to, że orientacja seksualna, kolor skóry czy wiara nie decydują o charakterze człowieka. Można być gejem i można mnie lubić lub nie. To nie kwestia orientacji seksualnej lecz tego, czy ktoś zrozumiał przekaz czy nie.

Zauważyłem, że Twój wizerunek z czasem się zmienił. Na początku Twojej kariery byłaś klasyczną, czyli dość krzykliwą drag queen. Dzisiaj Conchita to prawdziwa dama z wyważonymi wypowiedziami i najlepszymi manierami. Czy to świadoma zmiana?
Nie, to nie było świadome. Uważałam wtedy, że jestem drag queen, czyli kimś kim zawsze chciałam być. Myślałam jednak w stereotypach i było dla mnie oczywiste, że jako drag queen muszę być głośna, krzykliwa i muszę bawić ludzi zgryźliwymi żartami, co zresztą u drag queens bardzo mi się podoba, ale to nie jestem ja i nigdy nie byłam. Dziś jako Conchita czuję się bardziej sobą.



Postać, w którą się wcielasz ma bardzo silny charakter, jest suwerenna i bezbłędnie odnajduje się w każdej sytuacji. Czy to w jakiś sposób pomaga Tomowi (Tom to imię artysty, który stoi za Conchitą - przyp. red.) obronić się przed atakami?
Masz rację, tak dokładnie jest. W ten sposób mogę chronić swoją prywatność. Tom nie musi robić rzeczy, które ja robię. Jeśli jestem bez makijażu to nie robię na przykład zdjęć. To jedna z zasad, które dla siebie ustaliłam. To dla mnie optymalna sytuacja. Conchita i Tom to dobry zespół.

Jako gej ujawniłaś się dość wcześnie, potem nastąpił Twój coming out jako Conchita. Który z nich był trudniejszy?
Zdecydowanie ten jako gej! Bezsprzecznie! Bycie drag queen to sztuka i moja praca i nigdy nie musiałam się z tego powodu ujawniać. Powiedziałam po prostu mojej mamie czym się zajmuję. Jej odpowiedź brzmiała: świetnie, tylko nie wyrzucaj ciuchów, których już nie potrzebujesz. Wiele rzeczy, które przygotowałam dla siebie nosi teraz moja mama.

Niedawno rozmawiałem z chłopakiem, który ujawnił się w szkole jako gej i spotyka się z dyskryminacją. Zdradził mi, że jest Twoim fanem i ma Twoje zdjęcie na pulpicie komputera. Gdybyś mogła do niego przemówić z ekranu, co byś mu podpowiedziała, żeby mógł sobie lepiej radzić ze szkolną homofobią?
To bardzo trudne. Nie ma tu uniwersalnych rozwiązań. Dla mnie wszystko stało się prostsze, gdy przestałam w siebie wątpić. Wcześniej wątpiłam, bo skoro społeczeństwo mówi, że bycie gejem nie jest w porządku, to może coś jest na rzeczy? Potrzebowałam wiele czasu, aby sobie uświadomić, że to społeczeństwo się w tej kwestii myli - nie ja. W momencie, gdy ujawniłam się przed wszystkimi, byłam w stu procentach pewna, że sama siebie akceptuję.

Odwaga pojawiła się więc po uświadomieniu sobie, że nie robisz nic złego?
Tak było. Moi rodzice zawsze mnie uczyli, że w życiu istnieją bardzo proste zasady: respektuj innych i nie sprawiaj im bólu - reszta nie jest już taka ważna. To jest taka moja podstawowa lista kontrolna, którą się posługuję, gdy ktoś mi cokolwiek zarzuca.

Od Twojego zwycięstwa w ESC jesteś bezustannie w drodze i co chwilę donosisz o nowych projektach. Czy tu też masz jakąś listę kontrolną? Według jakich kryteriów podejmujesz decyzję w tych sprawach?
Zastanawiam się, czy to mi będzie sprawiało przyjemność czy nie.

A czy nadal sprawia?
I to jak! Uwielbiam się malować i uwielbiam bawić ludzi.

Na pewno słyszałaś już wiele razy, że utwór "Rise like a Phoenix" brzmi jak piosenka z "Bonda". Czy Conchita zaśpiewa w następnym filmie o agencie 007?
Gdyby to była tylko moja decyzja, to tak. Niestety takie proste to nie jest i nie wystarczy do nich zapukać i powiedzieć "chciałabym".



A czy wolałabyś śpiewać piosenkę do Bonda czy być dziewczyną Bonda?
No pewnie, że wolałabym śpiewać... ale gdybym miała zagrać, to widziałabym się w roli asystentki czarnego charakteru, która odhacza każde zadanie i mówi: "tak, załatwione", albo "jeszcze nad nim pracuję". Zawsze gdy myślałam o aktorstwie, bardziej interesowałam się czarnymi charakterami, bo czarne charaktery mają zawsze swoją historię, z której często wyłania się obraz osoby niezrozumianej i niepotrafiącej wyjść z tej roli. Bardzo mi się podoba, co teraz robi Disney. W filmach jak "Czarownica" poznajemy taką właśnie historię. Dlatego zawsze podkreślam, że powinniśmy wszystkich respektować. Także tych, których nie rozumiemy.

Conchita Wurst – “Conchita” to pierwszy album zwyciężczyni Eurovision Song Contest 2014. Płyta ukazała się w maju 2015 r. nakładem wydawnictwa Sony Music. Najpopularniejszym singlem z tej płyty jest jak dotąd piosenka “You Are Unstoppable”.



Sabat Czarownic to wydarzenie, które już po raz szósty organizowane jest w celu promocji Województwa Świętokrzyskiego. Organizatorem Sabatu jest Regionalna Organizacja Turystyczna Województwa Świętokrzyskiego.