Pokorni i pogubieni

- Witold Jabłoński -

I powiem od razu szczerze: źle się, chłopcy, bawicie. Jakie nie kierowałyby Wami pokrętne, makiaweliczne rachuby na przyszłość, jak bardzo byście nie zaklinali rzeczywistości, pozostaje faktem, że właśnie strzeliliście sobie w kolano albo i gorzej. Założyliście pętlę na szyję i wykopaliście stołek spod nóg. Uwiesiliście u szyi młyński kamień, który zaciągnie was na samo dno tej mętnej topieli, w którą tak ochoczo właśnie skaczecie. Głosowanie na jawnego klerykała, który otwarcie deklaruje się przeciwko związkom partnerskim (nie mówiąc już o aborcji i metodzie in vitro), to przejaw totalnej myślowej aberracji. Głosowanie karpi za Bożym Narodzeniem. Głosowanie baranów, zniecierpliwionych poszczekiwaniem owczarka, na wilka, co wyje kusząco... Albo postawa mentalnych niewolników, którzy sami się zakuwają w kajdany i zakładają kneble z nadzieją, że nowy pan okaże łaskę i nie będzie się zbytnio pastwił. Jak tego rodzaju nadzieje bywają złudne, mogli się wielokrotnie przekonać Żydzi (i geje też) podczas II Wojny Światowej. Nie da się osiągnąć kompromisu z ideologicznymi fanatykami, których głównym pragnieniem jest wyeliminowanie osób i zjawisk niepasujących do ich wizji świata. Paktowanie z ciemnymi siłami może zakończyć się tylko w jeden sposób, mianowicie jeszcze większym uciskiem, bo bierność ofiar rozzuchwala oprawcę. Zdarza się wszakże, iż ofiary długotrwałej przemocy w końcu zakochują się w dręczycielach. W nowoczesnej psychologii zjawisko to nazywa się „syndrom sztokholmski”. Czyżbyśmy byli właśnie świadkami czegoś podobnego?

Serwilizm i hołdowanie ideologicznej konserwie ze strony części działaczy LGBT to, moim zdaniem, nie tylko wyraz naiwności, ale także politycznej krótkowzroczności. Przejaw złudzenia, że przyłączenie się do obozu zwycięzców powstrzyma lub ograniczy represje, a przystanie do bijących uchroni częściowo bitych. Jeśli owe siły, co niestety jest wielce prawdopodobne, zdobędą jesienią większość parlamentarną, cóż je powstrzyma przed wprowadzeniem restrykcyjnych ustaw, pod pozorem „ochrony nieletnich” zakazujących „promocji homoseksualizmu”, jak to zdarzyło się na Litwie zaledwie sześć lat temu (2009)? Przed zamykaniem kolejnych klubów i portali społecznościowych, jak ten, dla którego właśnie piszę? Na pewno nie głos gejów, który stanie się wówczas cieńszy od pisku zdeptanego ratlerka. Nie chcę być Kasandrą, jednak przeczucia w tym względzie mam jak najgorsze.

To prawda, że poprzednia „liberalna” (przynajmniej z deklaracji) władza traktowała przedstawicieli LGBT instrumentalnie, na zasadzie „użytecznych idiotów”: „Obiecamy im coś, nie będziemy represjonować, ale też niczego w końcu nie damy”. Jednak rozczarowanie cynizmem elity w żadnym stopniu nie usprawiedliwia politycznego kunktatorstwa. To ślepy zaułek. Jeśli zaś miał to być gest sfrustrowanego nastolatka w stylu: „Na złość rodzicom zażyje dopalacza albo wsadzę łeb do piecyka”, to jeszcze gorzej, bo jest przykładem nie tylko niedojrzałości psychicznej, ale także niskiej świadomości społecznej. Okres młodzieńczych buntów i fascynacji w końcu się wypala, a potem nadchodzi wiek męski, wiek klęski. I często fatalnych życiowych wyborów, które mszczą się przez całe lata. Dopiero co większość środowiska zachwycała się angielską komedią „Dumni i wściekli”. Świetny film, w zasadzie już historyczny i kostiumowy, dziejący się bowiem w latach 80., w ubiegłym stuleciu, opowiadający o wsparciu organizacji gejowskich dla strajków górniczych. Jakkolwiek z dzisiejszej perspektywy takie opowieści o społecznej solidarności wydają się naiwną mrzonką, z uwagi na fiasko, jakie w swoim czasie idea ta poniosła w praktyce, obraz przypomina nam najważniejszą prawdę: nigdy nie będziecie naprawdę wolni, jeśli nie zaczniecie zachowywać się jak wolni ludzie. Wielokrotnie to powtarzałem naszym stłamszonym i zastrachanym gejom, niestety, jak widać, na próżno. O tym, jak wygląda na co dzień nasza zatruta hipokryzją i konformizmem rzeczywistość, opowiada Olaf na swoim blogu w tekście „Geje bez dumy i wcale nie wściekli” (magazyn „Pride”). Pozwalam sobie zacytować najsmakowitszy fragment: „Bo geje polityką się nie interesują i nie lubią aktywistów (bo aktywiści mają pióra w dupie). Wolą słuchać w tym temacie opinii swojej koleżanki hetero, którą właśnie zaprosili do klubu LGBT. Rozmawiam z taką i mi mówi, że choć „jest tolerancyjna”, to nie będzie znosić osób transseksualnych w przestrzeni publicznej. Krzyczy mi taka, na głos - w gejowskiej dyskotece - że prawidłowy związek to mężczyzny z kobietą. Na miejscu kolegi, kazałbym się takiej zebrać, wynieść i zgubić mój numer telefonu (i tak też, w przeszłości, kilka razy zrobiłem), bo mam swoja dumę i nie będzie mi nikt wmawiał, że jestem jakimś dewiantem. Tymczasem jej koledzy patrzą na to bez mrugnięcia okiem, a chwilę później robią sobie z nią selfika. Widać dumy nie ma. Wolimy żeby nami pomiatać. Co gorsza, zdarza nam się głosować na Korwina, PiS i inne, mówiąc oględnie, nieprzyjazne grupy polityczne. W któryś weekend spotkałem właśnie takich dwóch gejów korwinistow i jednego geja glosującego na PiS. Byłem tak zdezorientowany ich poglądami politycznymi, że przecierałem oczy ze zdumienia przez dobry kwadrans".

No właśnie. Mimo 25 lat wolności polscy geje wciąż nie są i nie umieją być wolni. Są pokorni i pogubieni, bo wierzą, że "pokorne cielę dwie matki ssie". Zamiast walczyć o niezależność, zajmują postawę roszczeniową wobec kolejnych rządów na zasadzie: "Zróbcie to dla nas albo się na was wypniemy". Tyle, że takie wypięcie wiadomej części ciała prowokuje rządzących do wymierzania kopniaków. Niekiedy, jak widać, zasłużonych.

Teraz, gdy znamy wynik wyborów prezydenckich, możemy uznać, że mleko się już wylało i nie ma sensu biadolić. Jednak problem pozostał. Wobec triumfalizmu PiS, nieporadnej defensywy PO i spektakularnego politycznego samobójstwa części aktywistów, trzeba się liczyć z przytłaczającym zwycięstwem sił fundamentalistycznych i konserwatywnych w jesiennych wyborach parlamentarnych. Oznaczać to będzie przynajmniej kilka lat rządów patriarchalnej prawicy, starającej się za wszelką cenę utrzymać stary porządek, być może nawet cofnąć wywalczone dotychczas prawa mniejszości (np. prawo do manifestowania odmienności seksualnej). Czekają nas czasy „moral insanity”, na które odpowiedzieć można będzie dwojako: chowając się znów do szafy, uchodząc w emigrację wewnętrzną lub rzeczywistą, czy też tocząc dalszą walkę o samoświadomość społeczną. Mogą znów spalić lub nawet zdemontować tęczę na Placu Zbawiciela, ale tęczy w naszych sercach nie zgaszą.