Czy Eurowizją rządzi homolobby?

Eurowizja – co roku ogłaszana ostoją kiczu – stała się „głównym nurtem kultury” (słowa te w programie „Kropka nad i” ku zdziwieniu prowadzącej wypowiedziała posłanka Wróbel), a przede wszystkim zaskakującym elementem kampanii przed zbliżającymi się wyborami. Trudno bowiem myśleć o gospodarce, finansach i rozwoju, kiedy międzynarodowy festiwal muzyczny wygrał gender. I choć Europejczycy z Zachodu już kilkanaście lat temu złapali trochę dystansu do Eurowizji, w Polsce temat potraktowano śmiertelnie poważnie. Sytuację tę do serca wziął sobie szczególnie Tomasz Adamek, który pofatygował się do Europejskiej Unii Nadawców z listem krytykującym regulamin Konkursu Piosenki Eurowizji. Widocznie tematyka ta – obok przemysłu na Śląsku i obrony Kościoła – jest obiektem szczególnych zainteresowań kandydata do Europarlamentu.

Zarzuty „uhomoseksualnienia” Eurowizji wysuwają również tegoroczni reprezentanci Polski. Pomimo iż Donatan jest (jak twierdzi) „w miarę tolerancyjny dla gejów i lesbijek”, szczególnie lesbijek, to nie chce, by mniejszość czuła się jak większość. Jednocześnie jest przekonany, że słaba ocena jurorów (przypomnijmy – ekipy jurorskie z Europy gorzej oceniły jedynie 3 piosenki) to efekt dyskryminacji koncepcji występu skierowanego do osób heteroseksualnych. Tak oto Eurowizja stała się kolejnym elementem zarządzanym przez światowe homolobby, a piosenka „My Słowianie”, która jeszcze kilka miesięcy temu była obiektem krytyki i wielu żartów zdobyła miano naczelnego dobra narodowego. Gdyby jednak faktycznie wyznacznikiem sukcesu było odnoszenie się do homoseksualności, to dlaczego Islandczycy w kolorowych strojach śpiewający o tolerancji skończyli rywalizację dopiero na 15. miejscu, a Macedonka szumnie nazywająca swoją propozycję „ukłonem w stronę środowisk LGBT” nie awansowała nawet do finału?

W tym chaosie jakoś nikt nie zauważył, że Eurowizję wygrała nie tylko „kobieta z brodą”, ale też piosenka „Rise Like a Phoenix” – jeden z niewielu utworów, w którym zamiast komputera można było usłyszeć instrumenty i który z pewnością zabrzmiałby jeszcze lepiej przy akompaniamencie orkiestry (regulamin Eurowizji nie dopuszcza jednak takiej możliwości). Wygrał też skromny występ, któremu niepotrzebne były ani spektakularny show, ani dodatkowe wsparcie wokalne, ani wyszukane efekty specjalne. Wygrała wreszcie autentyczność, prawda i otwartość towarzyszące artystce przez cały pobyt w Kopenhadze. Zapewne jeszcze więcej czynników złożyło się na pierwsze miejsce zarówno w głosowaniu widzów, jak i jurorów, ale przecież łatwiej jest tłumaczyć swoje porażki brakiem brody.