Całkiem normalny ślub

Fotografie dokumentujące najważniejszą uroczystość w wspólnym życiu dwóch niemieckich gejów - Franka i Klausa - nie przypominają krzykliwych i prowokacyjnych rytuałów w stylu Parady Miłości. Widać na nich korowód odświętnie ubranych kobiet w długich sukniach i mężczyzn w frakach, kroczących przez przybrany różami łuk gdzieś w ogrodzie. Państwo młodzi przyjmują prezenty. Stół udekorowany jest białymi kwiatami i jedwabiem. Na stole widać wykwintne potrawy, potem sceny z tańców. Jeden z "panów młodych" tańczy z matką partnera. "Jak widać, to zupełnie normalny ślub" - mówi Klaus. Ceremonia urzędowa poprzedzająca przyjęcie odbyła się siódmego września 2001 roku w ratuszu berlińskiej dzielnicy Schöneberg.

Dyskusja na temat partnerstwa osób homoseksualnych w Polsce odbywa się na żenująco niskim poziomie i w dodatku bez udziału samych zainteresowanych. Kościół katolicki, który w naszym kraju odgrywa coraz bardziej negatywną rolę we wszystkich dziedzinach życia społecznego, skutecznie zamyka usta środowiskom liberalnym, posługując się straszakiem sabotażu kampanii w sprawie członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Tym niemniej - w perspektywie kilku lat - ustawa o partnerstwie zarejestrowanym zostanie z pewnością uchwalona także przez polski Sejm. A kiedy obeschnie piana, wytoczona przez rodzimą prawicę, gejowskie związki staną się oczywistością w równym stopniu jak w większości krajów zachodniej Europy.

Historia partnerstwa Franka i Klausa opisana została przez niemiecką gazetę TAZ. Reportaż ten jest ciekawy, ponieważ stanowi doskonały przykład dziennikarskiej rzetelności. Nie zdarzyło mi się jeszcze napotkać w polskiej prasie materiału, opisującego zwykłą gejowską codzienność, często pełną upokorzeń, strachu, nienawiści.

Frank i Klaus są z sobą już od dwunastu lat. Mieszkają w domku, który osiem lat temu zbudowali na działce koło lasu. Od tego czasu nie bywają już w branżowych lokalach. Częściej niż ludzi, spotykają sarny, kuny i dzikie świnie. Frank pielęgnuje pachnący liliami ogród. Rybki, które hodowali w małym stawie pożarł niedawno złodziejski szop pracz. Frank i Klaus prowadzą mieszczański styl życia. Na ścianach wiszą malowane olejem obrazy. Przypadkowy gość nie zorientowałby się, że dom zamieszkuje para gejów. Nie ma w nim niczego, co przypominałoby typowe "skojarzenia". Nie ma obrazków Toma of Finland, nie ma tęczowej flagi. Frank ma 39 lat, Klaus (55) i heteroseksualne małżeństwo za sobą. Mówiąc o tym zapewnia, że wszystkie jego związki podyktowane były prawdziwą miłością, a nie próbą ukrycia swej odmiennej orientacji. Z byłą żoną utrzymuje zresztą serdeczny kontakt.

Dziennikarz TAZ pyta, dlaczego Frank i Klaus nie zawarli związku małżeńskiego w miejscowości, w której mieszkają, tylko w odległym Berlinie? - "Urzędnicy okazali się niekompetentni. Na wieść że mają połączyć węzłem małżeńskim parę gejów, wpadli w panikę" - pada odpowiedź. Co dało im zalegalizowanie partnerstwa? - pyta dziennikarz. "Dla mnie była to okazja, by otwarcie powiedzieć o tym w firmie" - mówi Klaus. "Dyrekcja przysłała kwiaty". Frank, pracownik banku otrzymał nawet specjalną premię.

W pierwszą rocznicę ślubu, gejowska para planuje uroczystość w małym gronie przyjaciół. Ich codzienność niczym nie różni się od życia pary heteroseksualnej. To znaczy, różni się w jednym szczególe: nie mają potomstwa. Frank chętnie zdecydowałby się na adopcję. Ale Klaus jest nieubłagany. "Jestem już za stary" - mówi. "Kiedy dziecko będzie miało 5 lat, ja skończę sześćdziesiąt. Trzeba o tym pamiętać."

Klaus i Frank mieli całkiem normalny ślub. I żyją całkiem normalnie. Co na to "eksperci", utrzymujący że taki, oparty na miłości związek jest niemożliwy?

Gabriela Ruszkowska-Meier - Berlin