Po Paradzie Równości
Jak daleko w Polsce do równości?
Najwyższy czas, żeby powiedzieć to głośno, dobitnie i z uznaniem: Są w polskim środowisku gejowskim ludzie, którzy mają wolę i energię do działań społecznikowskich. Coś się nareszcie zaczyna dziać dobrego, mniej jest narzekań a więcej konkretnych akcji. W Warszawie odbyła się pierwsza, znacząca, publiczna manifestacja gejowska - Parada Równości. Jestem niepocieszony, że nie mogłem iść w tym pochodzie. Za kilka lat, kiedy Tęczowe Parady będą ściągały do Warszawy tysiące ludzi, ci, którzy byli 1 maja 2001 roku na Placu Zamkowym, będą mogli powiedzieć, że od nich wszystko się zaczęło! Pozytywne doświadczenie Parady to ogromny kapitał! Brawo Szymon Niemiec i Koledzy!
W Poznaniu - Towarzystwo Tolersex przeprowadziło pierwsze spotkanie liderów organizacji gejowskich i progejowskich, wśród nich Stowarzyszenie Gejów i Lesbijek "Lambda" - Warszawa, Międzynarodowe Stowarzyszenie Gejów i Lesbijek na Rzecz Kultury w Polsce, Instytut Społecznej Obecności Mniejszości Seksualnych, Towarzystwo Młodych i Wolnych "TOLERSEX", Amnesty International - zespół gender/LGBT, Stowarzyszenie Wolontariuszy wobec AIDS "Bądź z Nami", Stowarzyszenie na Rzecz Prewencji HIV/AIDS i Innych Chorób Przenoszonych Drogą Płciową "TADA", Stowarzyszenie "PROPHYLAKTIKOS", Nieformalna Grupa Wsparcia Gejów i Lesbijek "Allos", Inicjatywa Rybnicka. Brawo Robert Łukasik i Współpracownicy!
Liczne inicjatywy integracyjne podejmowane są przez organizacje i poszczególne osoby. Gołym okiem widać, że wyrasta nam w Polsce gwardia liderów, którzy nie wahają się pokazać twarzy przed telewizyjną kamerą i z godnością reprezentować nasze interesy. To dobrze, bardzo dobrze, że formuje się duża, ogólnopolska koalicja rozproszonych dotychczas sił gejowskich. Liczy się każdy człowiek. Przed nami długa droga. Brawo Robert Biedroń!
Każdemu. kto angażuje się w pracę dla dobra ogółu, należy się nasza wdzięczność, szacunek i poparcie. Wszystkim działaczom życzę, by nie prześladowała ich ze strony bliźnich głupota, zgryźliwość, zazdrość i wszystkie inne gejowskie grzechy główne.
Polska jest bardzo dziwnym krajem. Podczas gdy w sąsiednich krajach prześladowanie mniejszości seksualnych wpisane było w doktrynę państwową - polski kodeks karny oczyszczony został z odpowiednich paragrafów już przed wojną. Pozycja startowa, jaką posiada zorganizowany ruch gejowski jest wręcz luksusowa. Nie musimy walczyć o usuwanie dyskryminujących paragrafów - bo ich nie ma. Nie musimy domagać się równouprawnienia - ponieważ należy się nam ono z mocy Konstytucji. Z przywilejów, jakie nam już przysługują, powinniśmy korzystać - i domagać się dalszych. Tolerancja naszego społeczeństwa wynika z przekory wobec nakazów i zakazów. To prawda, że Polacy żyją w bagnie uprzedzeń, stereotypów, mitów, lęków i obaw. Bardzo mało wiedzą o istocie odmienności seksualnej, o przyczynach homoseksualizmu. Jednak, mamy mnóstwo dowodów na to, że społeczeństwo polskie nie lubi, gdy się kogoś kopie i wgniata w błoto. Nawet, jeśli jest to gej. I najczęściej, mądrość równoważy u nas głupotę - a szlachetność - nikczemność.
Najbliższym zadaniem, jakie przed nami stoi, jest pozyskanie do współpracy partnerów na parkiecie politycznym. Jestem przekonany, że są w Polsce i w Europie politycy, którzy zechcą nas poprzeć - chociażby dlatego, że mniejszość seksualna to znaczny potencjał wyborczy. Zbliżają się wybory. Ja - mojego głosu na prawicę nie oddam i będę namawiał wszystkich, by zrobili to samo!
Od politycznego przełomu w Polsce minęło ponad 10 lat. Mamy powody do narzekań, że ciągle jeszcze żyć musimy w podziemiu, że jest za mało gejowskich lokali, że organizacje są słabe i nie mają poparcia ze strony znaczących sił politycznych, że wyniki badań opinii publicznej są katastrofalne. Jednak: Czy wiecie, jakie było nastawienie do gejów w sąsiednich Niemczech jeszcze 20 lat temu?... Czy wiecie, że a Austrii nadal obowiązują dyskryminacyjne przepisy prawne? Czy wiecie, że w wielu stanach USA, homoseksualizm jest zakazany? Sądzę, że przy dobrej koniunkturze, deficyt edukacyjny i informacyjny da się odrobić równie szybko, jak zaległości w gospodarce.
Zbytek pesymizmu - jest także przywarą. W krajach zachodnich i w Stanach Zjednoczonych życie gejowskie też koncentruje się tylko w dużych miastach. A walka o uprawnienie toczy się już od 100 lat - a ciągle jeszcze daleko do mety. Chcecie dowiedzieć się więcej o historii ruchu gejowskiego? Już niebawem na Innej Stronie!
Janusz Marchwiński
Wcale nie poczulem sie urazony. Powiedzmy, ze nabylem pewnej odpornosci. Twoj poprzedni post wymagal po prostu komentarza, o ktory sie pokusilem. Dzieki, ze potraktowales nas powaznie. Ciesze sie, ze sie zrozumielismy.
źle mnie zrozumiałeś, więc muszę parę rzeczy sprostować. Jeśli poczułeś się urażony - przepraszam. Ale jeżeli już wziąłeś wszystko co napisałem do siebie - to cieszę się bardzo, że zareagowałeś w sposób wyważony i rzeczowy.
<br>
1. Odnosiłem się ogólnie - do komentarza redakcji, i zjawisk, które od pewnego czasu obserwuję - owszem, miałem na myśli, personalnie, dwóch ludzi, ale akurat NIE Ciebie i NIE imprezę w której organizację jesteś zaangażowany ;-).
<br>
2. Nierozsądnie byłoby krytykować lub przesadnie chwalić jakąkolwiek inicjatywę czy organizację, powiedzmy, przed upływem roku - zanim nie będzie miała dość czasu, by wypracować konkretne efekty i zanim sukcesy i (nieuniknione) potknięcia nie dadzą jakiegoś przekrojowego obrazu.
<br>
3. Naprawdę nie ma nic złego w byciu "młodziakiem" ! ;-) To okres w życiu, w którym człowiek jest najbardziej twórczy, zaangażowany, ma najwięcej zapału. Podobnie, młode organizacje są bardziej dynamiczne, choć oczywiście wiąże się z tym naturalny brak doświadczenia, częściej popełniane błędy - ale tak wcale nie musi być ! Wystarczy, że będą działać roztropnie i czerpać doświadczenia z wiedzy i błędów, które popełnili wcześniej inni ;-)
<br>
4. Nawiasem, ja naprawdę nie jestem jeszcze taki "stary", nie oczekuję nadania uprawnień kombatanta, należnego szacunku itp... ;-))
Faktycznie, wypada jednak pamiętać o "tych, którzy byli wcześniej". My narażaliśmy się głównie na krzywe spojrzenia sąsiadów, którzy np. skojarzyli twarz widzianą w telewizji.
Ludzie którzy tworzyli ruch gejowski w Polsce, na przełomie lat 80-90, narażali się na aresztowanie przez ówczesną Milicje lub SB i (oczywiście nie więzienie, ale) np. powiadomienie rodziny, zakładu pracy lub uczelni i wynikające stąd konsekwencje itp.
Troche przykre, że nikt już o nich nie pamięta....
<br>
5. OK, dostęp do informacji "z przeszłości" jest naprawdę utrudniony i trudno winić ludzi, którzy mają teraz -naście czy 20-pare lat za to, że nie mają pojęcia o tym, co było wcześniej. To raczej "wina" wcześniej istniejących organizacji, ludzi; po prostu brak czasu i możliwości by zrobić wszystko, co było ważne i potrzebne.
Wkrótce, prawdopodobnie w czerwcu, zostanie uruchomiony duży serwis stowarzyszenia "Inicjatywa Gdańska", z dość obszernymi informacjami i opracowaniami dotyczącymi minionego okresu.
<br>
6. "...ja już swoje zrobiłem" - miałem na myśli tylko to, że ten kto sam nic nie zrobił, ograniczając się do stania z boku i krytykowania, nie ma prawa głosu ani moralnego prawa by oceniać to, co zrobili inni. Jestem jeszcze zbyt młody na gejowską "emeryturę", więc pewnie będę się dalej angażował w różne przedsięwzięcia organizacyjne ;-).
<br>
Pozdrawiam równie serdecznie - Ciebie, i wszystkich którzy bezinteresownie poświęcają swój czas pracując dla innych.
Ciesze sie, ze zwrociles uwage na bardzo wazna rzecz. Rzeczywiscie nie ma jeszcze zbytnio czym sie cieszyc. Zrobilismy dopiero jeden, bardzo maly krok. Wierz mi, nie dla gwiazdorstwa, jak to nazywasz. Gwiazdorstwa to ja mam po dziurki w nosie. Juz sie swoje nawystepowalem i nie bawi mnie to.
Nasze dzialania to nie dziecinna zabawa w gejowski ruch, lecz powazne i przemyslane dzialania. Chcemy cos osiagnac, i wiemy, ze jest to mozliwe.
Znam historie ruchu gejowskiego w Polsce. Wiem, ze nam, mlodszym jest duzo latwiej niz wam. Wiem, ze jest juz duzo lepiej. Ale nie jest jeszcze tak dobrze, by nic nie robic.
Tlumaczenie, ze juz sie swoje zrobilo nie jest najlepsze. Bo zawsze jest jeszcze cos do zrobienia. Nasze stowarzyszenie dziala dopiero niecaly miesiac, a juz ma mnostwo roboty. Pisza i dzwonia do nas ludzie z projektami, pomyslami. Roboty jest huk. I wierz mi, ze nie jest to robota, ktora dawala by jakies pieniadze, lub pozwalala zablysnac w mediach. To cicha i ciezka mrowcza codzienna praca.
Latwo jest nazywac nas mlodziakami. Latwo jest pisac, ze nic nie wiemy, ze zachlystujemy sie drobnymi sukcesami.
Przypomne Ci tylko, ze wlasnie z tych drobnych sukcesow sklada sie cale nasze zycie. Bo bez nich nie bylo by wielkich wygranych.
Wydaje mi sie, ze zamiast zagrzebywac sie w cieplych kluchach za zaslona slow: Ja juz swoje zrobilem. lepiej jest wyjsc do ludzi, ktorzy chca cos zrobic. I postarac sie im pomoc.
Pozdrawiam Cie serdecznie
Niezmiennie rownież wywołują uśmiech na mojej twarzy "odkrywcy", którzy odkrywają to co już dawno zostało odkryte i wizjonerzy, którzy zapewniają, że "za chwilę" zrobią wszystko co trzeba; także rzeczy, których nie udało się zrobić przez ostatnie lata - bo (w domyśle) oni są z tych, co rzeczy niemożliwe załatwiają od ręki....
Pół biedy, jeśli to są ludzie zupełnie nowi, którzy nie mogą wiedzieć o tym, co działo się wcześniej. OK, dostęp do informacji o ruchu gejowskim w Polsce jest ciągle dość ograniczny, ale można jednak dotrzeć do części tych informacji i warto posiąść tą wiedzę, jeśli chce się mówić o czymś z sensem ;-)
Gorzej, jeśli są to ludzie, którzy nie od "wczoraj" są gejami, nie od wczoraj mieszkają w Polsce, mają trochę więcej niż 17-18 lat, i z ruchem gejowskim zetknęli się, powiedzmy, z..... 5 lat temu !
Na miłość Boską - trochę pokory, panowie, troche szacunku dla ludzi, od których kiedyś próbowaliście się nauczyć jak "to" sie robi ;-).
Świetnie, że coraz więcej jest ludzi, którzy nie obawiają się występować publicznie, pokazać swojej twarzy w mediach. Świetnie, jeśli będą pamiętać, że praca dla ruchu gejowskiego to nie "gwiazdorstwo", ograniczające się do udzielania wywiadów, lecz planowa, systematyczna i mozolna praca przez cały rok, a nie "fajerwerki" ;-)....
I niech nikt mi nie mówi, że kieruje mną zawiść czy zazdrość - ja już zrobiłem co do mnie należało - teraz pora na innych; ich pracę, ich sukcesy i uznanie dla nich. Życzę im wiec jak najlepiej, jak najwięcej sukcesów, roztropności i.... dobrej pamięci. ;-)
mabo
dla zainteresowanych
pozodrowionka, milego tygodnia
Krzys
własnie pod koniec czerwca mamy zamiar zrobic cos w wawie na ta okolicznosc, zapewne nie w formie parady (bo moznaby przesadziec z "uparadowianiem", ale cos wymyslimy.... w Warszawie oczywiscie
pozdrawiam serdecznie
Krzys
mao
Mabo