Tęczowe San Francisco

a ja uważam, że wciąż bardzo ważnym i tak bardzo jeszcze nie znanym i nie poznanym wydarzeniem jest Holokaust. Ten w aspekcie ofiar homoseksualnych. Ciekawym jest, że Berlin obok pomnika ofiar holokaustu stawia pomnik ofiar homoseksualnych, podczas gdy w największym obozie zagłady, w Auschwitz oficjalna retoryka milczy i ucieka od tego tematu. Jest sporo literatury pięknej, a tak mało historycznej. Tak wiele o mężczyznach, tak niewiele o kobietach.
Sama Zagłada różowych trójkątów nie jest może stricte wydarzeniem z ruchu LGBT, ale jej upamiętnianie oraz historyczne i socjologiczne badania już na pewno tak.

Wydaje sie ciekawa ksiazka.

Gdy myślę o najważniejszych wydarzeniach w polskiej historii w kontekście osób LGBT, to są to dwa wydarzenia. Jedno najlepsze (depenalizacja homoseksualizmu 1932 r.) i najgorsze (akcja Hiacynt, 1985-87). Zabawne jest to, że jedno i drugie było prezentem od lewicy ;)

Czuję się jak bita żona. Mój luby najpierw mnie poderwał (depenalizacja), potem stłukł na kwaśne jabłko (akcja Hiacynt), a teraz próbuje przepraszać przychodząc z kwiatami i bombonierką (projekty ustaw o związkach partnerskich).

PS. Wiele ważnych wydarzeń jest jeszcze przed nami.

Dla mnie najważniejszym wydarzeniem była polska akcja Niech Nas Zobaczą. To było w 2003 roku, miałem wtedy 15 lat. I pamiętam, że śledziłem wszystkie wydarzenia związane z tą akcją w mediach. Niezwykły czas, kiedy polscy geje i lesbijki dostali swój głos w mediach głównego nurtu. Potem słynny zakaz parady równości w 2004 roku, chwilkę po wstąpieniu do Unii Europejskiej. Ogólnie ten początkowy okres wyjścia LGBT z szafy, lata 2003-2005 był dla mnie niezwykły. Przeżywałem go świadomie, wyłapywałem każdą audycję w radiu, tv, czy artykuł w gazecie. Pamiętacie te wypowiedzi Wisławy Szymborskiej, czy Czesława Miłosza? I zaskoczenie, że ludzie w ich wieku i z ich "półki" popierają nas? Dodałbym jeszcze do tego niezwykłego czasu ukazanie się wielu książek ważnych dla literatury gejowskiej, a szczególności Lubiewo Michała Witkowskiego, które wyszło chyba na początku 2005 roku i był to kolejny szok, zimny prysznic. I pytanie: tak można pisać!? Mogli takie coś opublikować!?
Właśnie ten okres 2003-2005 uważam za wyjątkowy w historii polskiego ruchu LGBT, oczywiście nie zapominając o pragejach z lat 80-tych, czy 90-tych :)

Kiepsko mi idzie bycie na bieżąco ze światem LGBT. Nigdy nie widziałam "Milka", nigdy nie byłam na paradzie, nie wiem nawet zresztą, kiedy jest. Jakoś nie kręci mnie ten świat, nie ciągnie mnie do sztuki, w której wyraża się wyłącznie swoją seksualność. Człowiek ma w końcu w sobie znacznie więcej. Ale widziałam "Dumni i wściekli". Ale zaczytałam się wokół tego tematu jak zakręcona. Nie obchodzą mnie już gołe tyłki z parady, które prawicowcy wrzucają wszędzie, gdzie się da, byle skutecznie odstraszyć od zboczeńców. Niech je wrzucają. Nie obchodzą mnie już ludzie, którzy czasami wykrzykują za mną i za moją dziewczyną zapytania, jak uprawiamy seks. Niech wykrzykują. Obchodzą mnie za to ludzie, którzy pochodzą z kompletnie innego środowiska, a mimo to w razie potrzeby potrafią wyciągnąć rękę i się zjednoczyć. Potrafią zostawić uprzedzenia za drzwiami, spojrzeć na człowieka jak na pustą kartkę i na nowo zabazgrać ją tym, co w istocie widzą. Tak jak zrobili to w '85 roku górnicy w Wielkiej Brytanii, okazując wdzięczność za to, że środowisko LGBT poparło ich strajk rok wcześniej.. Zabijcie mnie, jeśli kiedykolwiek nasi polscy górnicy, kilku tysięcy chłopa, poprze związki partnerskie. Umrę szczęśliwa.