Martyna Wojciechowska wspiera równość małżeńską

Gdy czyta się wywiady ze znanymi ludźmi - tak kobietami, jak mężczyznami - natrafia się na takie zdanie średnio w co trzecim. Na odwrotne nigdy. Można na serio uwierzyć, że kobieca populacja w tym kraju gremialnie zaczytuje się w Sartrze i słucha Bacha, podczas gdy męska rzyga pod budką z piwem.
Wystarczy jednak wyjść poza świat gazet i sytuacja jest trochę inna. Cała masa kobiet - i tak się składa, że najczęściej właśnie tych najbardziej interesujących - twierdzi, że woli się przyjaźnić z mężczyznami i uznaje właśnie ich za bardziej "intrygujących" - mniej powierzchownych, mniej podatnych na kolorową pop-sieczkę, mniej skłonnych do manipulowania innymi, szczerszych.
Osobiście nie rozstrzygam tego sporu płci. Są rzeczy, które cenię u kobiet, są takie, które cenię u mężczyzn. Wkurza mnie jedynie demonizowanie tych drugich. W tym wypadku wkurza mnie szczególnie.
Bo o ile androfobia pani Martyny jest jej sprawą, to już w połączeniu z "sojusznictwem" sprawia wrażenie, jakby motywem wsparcia nie była wiara w etyczne prawo drugiego człowieka do godności i demokratyczne do równych praw, tylko fantazja o geju jako maskotce heteroseksualnej kobiety (niby mężczyźnie a jednak "bezpiecznym") i lesbijce, jako lasce, która wybrała "siostraństwo" zamiast trudów heteroseksualnej relacji. Oczywiście, chce dobrze. Za to akurat ma u mnie plus, bo zawsze wolę tych, którzy chcą dobrze od tych, którzy chcą źle. Nawet, jeśli przy tym niemiłosiernie pitolą.