Serce i szpilki to znak lezbijki!

Marta Konarzewska: „Serce i szpilki to znak lezbijki!”


Tak się krzyczało i śmiało na korytarzu w podstawówce. Nikt nie wiedział, co to znaczy. Tylko że coś dziwnego i że z seksem.

Ja chodziłam do szkoły w latach 80. i 90., wtedy o wszystkim się inaczej myślało. Kochałam się w Madonnie, a w jej teledyskach ta seksualność była od początku płynna. Ja to chłonęłam i uczyłam się na tym. W 1983 roku miałam pierwszy plakat z Madonną na ścianie.

W podstawówce (jeszcze nie było gimnazjów) to się kochałam najpierw w nauczycielce (ale to w pierwszych klasach), a potem w jednym chłopaku. Jak miałam około 13 lat to chodziło o to, żeby mieć wreszcie doświadczenie erotyczne, więc znów chłopak, chłopcy. Miało się chłopaków, nie dziewczyny. Wiedziałam tylko o homoseksualnych mężczyznach. Jakieś mity. Ale potem się zakochałam i wiedza przyszła sama, z własnego przeżycia.

Pierwszą dziewczynę miałam w 1 klasie liceum. Nie czułam się źle , czułam się wyjątkowo.

Chodziłam do klasy teatralno-filmowej, niemal całej dziewczyńskiej, chciałyśmy być aktorkami, łaziłyśmy na dyplomy do filmówki, w ciemnych okularach i farbowanych fryzurach. Raczej pamiętam, że większość z nas się całowała między sobą. Ale to ja byłam tą prawdziwą, tak naprawdę les. To było czymś innym, fajnym. Pamiętam jak całowałam jedną koleżankę na apelu po szyi. I jak nie bałam się zupełnie niczego. Wszyscy widzieli i trzeba było tylko uważać, żeby nas dyrekcja nie wyprosiła.

Poza tym pamiętam kupowanie wina i picie go w parku. Na koniec roku, czy inne takie okazje, i to że w tym parku dziewczyny się całowały bardzo. Tego nie poddawało się refleksji. To było fajne, ale też oczywiście spychało lesbijską seksualność do zbioru "seksy fun". Byłyśmy wszystkie Madonną i Sharon Stone z "Nagiego instynktu".

Robert Biedroń: to była katastrofa


Swoją orientację zacząłem odkrywać pod koniec podstawówki, na początku szkoły średniej. To była katastrofa. Mieszkałem wtedy w górach, w Ustrzykach Dolnych. Nie miałem w latach 90-tych możliwości poznania drugiego geja, a o homoseksualności gdy się mówiło, to tylko źle.

W szkole prawie w ogóle się nie mówiło o sprawach związanych z LGBT. To był temat tabu. Nie było osób, które otwarcie żyłyby jako osoby LGBT. I to nie tylko w Ustrzykach, ale w całym kraju. Pamiętam, że sporo było obraźliwych przezwisk - słowo gej nie funkcjonowało wtedy. „Pedał”, „ciota” – tak mówiło się na drugiego kolegę, żeby go obrazić.

Balem się, że gdy ktoś dowie się, że jestem homoseksualny to zrobi mi krzywdę.

Bałem się reakcji kolegów, nauczycieli, rodziców. Nie marzyłem nawet, że mógłbym żyć otwarcie jako gej. To było dla mnie zbyt niewyobrażalne, przerażające, że ktoś może mi krzywdę zrobić. Przez to, że nie mogłem sobie z tym poradzić, chciałem pewnego dnia popełnić samobójstwo.

Takie to były czasy.

Marta Abramowicz: wielką miłość można spotkać nawet w szkole


Na początku było bardzo fajnie, bo zakochałam się z wzajemnością w mojej koleżance z klasy. I jeszcze do tego mieszkałyśmy obok siebie. Uważałam, że miłość to miłość i nieważne, jaką ten ktoś ma płeć i że inni ludzie na pewno tak samo myślą. W końcu tyle się mówiło o tym, jaka ta miłość ważna.

Ale okazało się, że się myliłam.

Chodziłyśmy do szkoły społecznej, ale nasi koledzy i koleżanki z klasy nie odnieśli się do naszego związku z entuzjazmem, a rodziny wpadły w panikę. Tylko nauczyciele okazali się wspierający w tej sytuacji. Jak to w wieku nastoletnim towarzyszyło nam wiele dramatów, byłyśmy razem przez 6 lat.

Dziś, kiedy wyjeżdżam z rodziną na wakacje i zostawiam swojego kota, to jestem spokojna, tylko kiedy ona się nim opiekuje. Jak więc widać swoją wielką miłość można spotkać nawet w szkole, a rozstanie nie oznacza końca świata (choć tak się czasem wydaje), tylko inny rodzaj związku, ale też na całe życie ;)

Anna Grodzka: fragment książki "Mam na imię Ania"


Szkoła średnia była fajna. Miałam nowych kolegów i odnajdywałam się w klasie, czułam się zintegrowana ze swoją grupą. Bycie chłopakiem coraz lepiej mi wychodziło. Nie ma sprawy, niech tak będzie. To nawet fajna zabawa. W nowej szkole już wszystko zależało ode mnie. Od nowej mnie. Początkowo było trudno, ale się starałam. Umiałam już nieźle grać na gitarze, występowałam w szkolnym kabarecie, pisałam i śpiewałam piosenki, zdobyłam popularność. (...) Wtedy już umiałam grać swoją rolę. Na szkolnym korytarzu często stałam otoczona wianuszkiem dziewcząt. Wreszcie było mi wolno. W pierwszych klasach szkoły średniej wreszcie miałam przyjaciółki: Ulę, Krysię, Iwonę. Ich kobiecy świat, piękno, były moim światem. Miałam wreszcie do tego prawo. Podkochiwałam się w nich wszystkich. Jednocześnie. (...) Niedawno spotkałam kolegę ze szkoły średniej, a on mówi tak:
- Jak to? Ty, Krzysiek, jesteś teraz kobietą? Przecież pamiętam, jak zazdrościłem ci, kiedy widziałem wokół ciebie wianuszek lasek, najlepszych w szkole.
Uśmiechnęłam się.
- Bo to były moje przyjaciółki - wyjaśniłam.

Piotrek z bloga PIOTRandPAWEL.pl: wśród kolegów byłem "na doczepkę"


Szkoła... nie znałem wtedy jeszcze pojęcia orientacji seksualnej. Wokół mnie mnie było też żadnego źródła wiedzy, które pozwoliłoby wyjść poza indoktrynację. Z perspektywy czasu, będąc całkowicie wyoutowanym, jestem w stanie zauważyć, jak bardzo brakowało mi, wówczas nastolatkowi, wyjaśnienia tego, czego w sobie nie rozumiałem. Jak to jest, że moi koledzy rozmawiają o koleżankach i jednocześnie im dokuczają podczas, gdy mi łatwiej łatwiej się z nimi rozmawiało? 

Wśród kolegów byłem z reguły też tym "ostatnim" czy "na doczepkę". Z czasem przestało mi to przeszkadzać. Czułem wręcz indywidualność i jakąś niezależność od innych. Było mi też dobrze w roli chłopaka, którego koleżanki wszędzie ze sobą zabierały, zwierzając się dzięki czemu wiedziałem więcej niż koledzy.

Byłem też tym, którego koleżanka zabrała jako wsparcie do domu, gdy miała powiedzieć ojcu, że jest w ciąży. Tak, dzisiaj wiem, że było to ryzykowne, bo mogłem przy okazji oberwać. W liceum rozpocząłem podświadomą walkę ze swoją seksualnością, chcąc trzymać się bardzo "męskiego" towarzystwa. Wyjaśniałem sobie, że mi przejdzie. Nie przeszło! I cieszę się, bo dzisiaj nie żyje wbrew sobie. Żyję kochając kogoś wbrew niemałej części społeczeństwa, wbrew oczekiwaniom i planom innych.

Jak Wy się czujecie w swojej szkole? Jak ją wspominacie? Zachęcamy Was do dzielenia się własnymi opowieściami oraz do do wypełnienia ankiety i podania jej dalej! Przede wszystkim zapraszamy osoby do 19 roku życia lub osoby, które chodziły do szkoły w roku 2016/2017.