Parlament bez lewicy jest coraz bardziej realny?

Społeczność niehetero dawała sobie radę w bardzo nieprzyjaznych systemach politycznych, podobnie będzie tym razem. Owszem, pewnie nie będzie związków partnerskich, ale "oświecona" PO jakoś też nie dała rady. Moja mama mówiła mi zawsze "umiesz liczyć? licz na siebie ". I tego oczekuję po niewątpliwie antyseksualnych i homofobicznych rządach DudoPiSu. Może wreszcie te zadowolone z siebie i leniwe queery z warszawskiego Zbawixu czy krakowskiego Placu Nowego ruszą tyłki na Marsze czy Parady Równości, żeby DudoPisowi pokazać: "We're here, we're queer and fuck used to it"? Well, my dreeam.

W Irlandii potrafili i nawet tamtejszy Kościół katolicki spuścił z tonu mówiąc, iż trzeba się dostosować do nowych czasów. Owszem, kochany papież Franciszek uznał, że wynik irlandzkiego referendum to "klęska człowieczeństwa", ale Watykan to coraz mniejsze państwo. Tylko polskie agencje informacyjne dbają o to, byśmy watykańskie idiotyzmy przyswajali na bieżąco. Ale kogo to obchodzi?



To, co mnie martwi, to deklaracje nowej lewicowej partii Razem. Otóż zamierza ona iść "po linii żołądka" a nie "serca". Czyli walczyć o prawa socjalne, ale nie o światopoglądowe (związki, aborcja itp.). Ciekawe, że partie lewicowe tak łatwo kupiły konserwatywny bon mot "gospodarka, głupcze". A czy jedno wyklucza drugie? Czy walka o prawa pracownicze wyklucza walkę o seksualną równość? A może partia Razem uznaje, jak NOW w latach sześćdziesiątych, że postulaty seksualnej równości trywializują politykę?

Oj, trudne będą jesienne wybory. Najwyraźniej wszystko, co po lewej stronie, bardzo chce przegrać. Czy w tym szaleństwie jest metoda? Realny jest parlament bez lewicy. Ale czy lewica odcinająca się od postulatów równouprawnienia społeczności LGBT jest nam potrzebna?