Dżender w Zadubiu

- Witold Jabłoński -

Czasem ktoś się awanturował po pijaku, pobił na weselu albo stłukł żonę, jak mu dojadło jej narzekanie, ale żeby takie świństwa w bogobojnym narodzie? Nijak się nam to w głowach nie chciało pomieścić. Oglądamy tylko jedną telewizję, taką z mszami i modlitwami, to skąd mogliśmy wiedzieć? Na innych kanałach, wiadomo: same Żydy i zboczeńcy, aż strach oglądać, żeby do grzechu nie skusiło.

Dopiero po mszy stara, mądra Okuniowa, która wie wszystko, bo od lat na plebanii służy, nas uświadomiła, że ten Dżender to czart nieczysty, co zwodniczą postać przybiera i grzesznych ludzi na złe drogi sprowadza. Chłopców przerabiać chce na dziewczynki, a dziewczynki na chłopców. A najgorsza jest, mówił jej ponoć ksiądz, szkoła, którą bezbożnicy kierują, bo ta najbardziej niewinnym dziatkom w główkach mąci. No i masz, objawiło się niby na zawołanie: dzisiaj Waluś, gdy wrócił do domu, pochwalił się, że pani na lekcji opowiadała, jak to gdzieś w jakiejś Szkocji chłopy w spódnicach chadzają i że nie ma w tym niczego brzydkiego ani zdrożnego. I zaraz zapytał, czy nie mamy kraciastej zapaski, bo chciałby się tak przebrać na szkolną zabawę. Pasem wybiłem mu z głowy takie pomysły, ale lęk mnie ogarnął. Waluś zawsze jakiś dziwny był, odmieniec. Cięgiem jakieś bezbożne książki czyta ze szkolnej biblioteki (raz zajrzałem, a tam, wstyd powiedzieć… obrazek z genitaliami!), muzyki głośnej, szatańskiej słucha dziwacznie się wygibując, żydowskie kanały ogląda, kiedy myśli, że śpimy, gra w jakieś gry diabelskie na telefonie, który dostał od wuja z Łodzi, a teraz jeszcze i to… Skaranie boskie z tym chłopaczyskiem! I sromota, gdyby się wieś dowiedziała.

Posłaliśmy skargę na nauczycielkę do kurii i kuratorium, że dzieci nam psuje i kłamstwa opowiada o jakichś dzikich małpach i ewolucjach, ale kogo nasze biedne Zadubie obchodzi. Nikt nawet palcem nie kiwnął. Sami sobie radzić musimy, bo inaczej niechybnie zginiemy wraz z całym tym grzesznym światem.

Od tej niedzieli zresztą Dżender się na nas zawziął. Nie lubi widać, by o nim księża gadali. Ksiądz Kołtun wypił, jak to zwyczajnie, niejednego kielicha po kolędzie i wracał sobie pod dobrą datą na plebanię, aż tu nagle, jak coś z krzaków na niego nie skoczy i nogi mu podetnie! Obalił się biedak w błoto, pobrudził i podarł duchowną sukienkę. Koronkowa komża, co ją nasze gospodynie pracowicie dziergały, całkiem na nic, trzeba będzie szyć nową. Biret z różowym pomponem jak psu z gardła wyrwany, sutanna niby ścierka. I oko sobie dobrodziej podbił ponoć o jakiś pieniek. Taki despekt poniosła u nas świętobliwa osoba, taki wstyd na całą wieś. Bies to był ani chybi, mówił potem proboszcz, istny diabeł wcielony. A może i kilka małych diablątek. Ciemno było, więc nie widział twarzy, tylko śmiechy szatańskie a pohukiwania w borze. Myśleliśmy: Prawdy teraz nie dojdziesz, kogo bies swoim piętnem naznaczył…

Aż w końcu się straszna prawda wydała.

Wieczór był ciemny, Waluś służył, choć niechętnie, do nieszporów. Aż tu nagle przylatuje pod karczmę w samej komeżce, bez gatek, z wrzaskiem na całą wieś, że się ksiądz do niego w zakrystii po mszy dobierał! Patrzyliśmy nań jak na cudaka. Słyszane to rzeczy? Toż ksiądz śluby czystości przed Bogiem składa, jak sutannę włoży, to już święta osoba! O rzeczach nabożnych jeno zamyśla ku zbudowaniu rodzaju ludzkiego, nie o takich paskudztwach… Chwilę potem przylecieli na plac sam dobrodziej z Okuniową. Ksiądz blady był jak mszalny obrus i suknię miał tyłem naprzód włożoną. Nic dziwnego po takich przeżyciach. Milczał jednak jak grób i tylko patrzył na mego chłopaka z wyrzutem.

- Ludzie! – wyła zaś Okuniowa. – Ten dzieciak to potwór! Przy naszym dobrodzieju się rozdziewał i nieskromnie przed nim tańcował! A jak go proboszcz zgromił i piekłem zagroził, wyleciał jak z procy, krzycząc o jakiejś pede… pedo… Dżender to, Dżender prawdziwy!

I pierwsza cisnęła kamieniem. Celnie, bo trafiła w głowę, aż się chłopak zatoczył i krwią obliznął. Chcieli go ludzie od razu zatłuc albo przynajmniej z wioski przegnać na zawsze, ale nie pozwoliłem. Zawszeć to moja krew, nawet jeśli zatruta. Zabrałem do domu, sprałem na kwaśne jabłko i zamknąłem w chlewiku.

Od tamtego czasu chłopak się bardzo poprawił. Książek nie czyta, świństw nie ogląda, jakby kamień Okuniowej głupstwa mu z głowy wybił. Do szkoły przestał chodzić, bo pani powiedziała, że się cofnął w rozwoju. Trudno, nam jej grzesznych mądrości i wolności nie trzeba. Chłopak zostanie wiejskim głuptakiem, taki dopust boży i kara za grzechy nasze.

A tej przemądrzałej dziwki nauczycielki w końcu się pozbędziemy. Po co nam jakaś nauka, skoro mamy co niedzieli kazania poczciwego proboszcza? Próbował go Dżender w swe bagno wciągnąć, ale się człek dobry i cnotliwy obronił przed siłą nieczystą. I my razem z nim. Ja, wójt, wam to mówię.