Krzywym okiem: Dresiarz, Wentworth i inni

- Witold Jabłoński -

Również w naszych oczach upadł wtedy popularny dość mit, że homoseksualizm jest wyłączną domeną zepsutych bogaczy i wydelikaconych artystów, a wśród „zdrowego” ludu takie zjawiska nie mają racji bytu. Uświadomiliśmy sobie, że to, z czym się stykamy w naszym środowisku, jest zaledwie wierzchołkiem góry lodowej. Ponieważ według oficjalnej propagandy homoseksualiści w Polsce właściwie nie istnieli, nic dziwnego, że ludzie wyrobili w sobie nawyki konspiracyjne. Wywiad z „karkiem” obala podobne przeświadczenia i w tym upatruję jego dużą wartość. Fakt, że wyparcie bądź silne tłumienie wrodzonych popędów owocuje autoagresją i nienawiścią skierowaną ku podobnym sobie „nieszczęśnikom” też nie jest niczym nowym, nauka od dawna zna podobne przypadki. Wystarczy zaobserwować wzajemnie zagryzające się szczury, zamknięte w pułapce bez wyjścia.

Wstrząsnęło mną całkiem co innego: wyrażone w rozmowie powszechne, jak się zdaje przekonanie, że ukrywanie orientacji seksualnej jest absolutnie niezbędne do przeżycia w skrajnie nietolerancyjnym polskim społeczeństwie, że jest to stan oczywisty, z którym nie da się nic zrobić, bo sytuacja w tym kraju nigdy się nie zmieni, dlatego, jeśli ktoś pragnie wolności, musi jej szukać na „zgniłym” Zachodzie. Młody człowiek, jak widać, odziedziczył w genach charakterystyczne dla rodaków poczucie niemożności i niewiarę w moc postępowych przemian, rodem chyba z głębokiego PRL, gdy też mało kto wierzył w upadek komuny i otwarcie naszego kraju na wartości zachodnioeuropejskiej demokracji. Wspomnijmy jednak na marginesie, że akurat w naszym kraju stosunkowo wcześnie (1932 r.) przestano karać homoseksualizm więzieniem, w zasadzie też nie bywało tutaj (oprócz osławionej akcji „Hiacynt” 1985-87) zorganizowanych nagonek na homoseksualistów, a jeśli nawet zdarzały się odosobnione ekscesy tego rodzaju, nie osiągnęły nigdy skali masowych prześladowań, jak w Niemczech hitlerowskich czy ZSRR. Do owej tradycji względnej polskiej tolerancji powinniśmy nawiązywać i być z niej dumni. W takim kontekście przerażają ekstatyczne pochwały „prawdziwych Polaków” dla wprowadzonego niedawno w Rosji prawa zakazującego „promocji homoseksualizmu” i wprowadzanego w czyn „ostatecznego rozwiązania” kwestii gejowskiej przez tamtejszych dresiarzy w postaci otwartej przemocy i zastraszania źle widzianych przez władze „zboczeńców”. Polscy ziomale chcieliby się uczyć owych metod od rosyjskich kolegów i marzą, by tu było podobnie. Odpowiedzmy: niedoczekanie! A jednak ciarki chodzą po plecach, że ktoś może tak myśleć w 2013 roku, w europejskim i cywilizowanym, bądź co bądź, kraju. Cóż, do transformacji ustrojowej wystarczy kilka lat, na transformację mentalności obyczajowej potrzeba pracy paru pokoleń.

Tym bardziej należy docenić spektakularny gest Wentwortha Millera, który odmówił udziału w festiwalu filmowym w Petersburgu. Znany aktor, któremu światową sławę przyniósł występ w kultowym serialu „Prison Break”, wyznał przy tym, że jako gej nie może zaakceptować łamania w Rosji praw mniejszości. Jak wiemy z opublikowanych także w Queer.pl materiałów, sam nie miał łatwo za młodu: presja otoczenia, wymuszająca, by „prawdziwy” mężczyzna był wobec innych twardy, nieczuły, brutalny sprawiała mu wiele udręki, wiodącej nawet do prób samobójczych. Piekło, w jakim zmuszony był egzystować w latach szkolnych, nie skończyło się w momencie, gdy artysta osiągnął status gwiazdy, wtedy bowiem zaczął się obawiać, że otwarte wyznanie orientacji może mu złamać doskonale zapowiadającą się karierę. Chociaż zagrał w serialu zdecydowanie heteroseksualnego bohatera, skutecznie opierającego się więziennym prowokacjom „cwelenia” (homoseksualizm w filmie ukazany został wyłącznie negatywnie jako krąg sadystycznej dominacji), całe Hollywood i tak trzęsło się od plotek na temat bożyszcza kobiet przedkładającego głównie męskie towarzystwo i „bliskich przyjaciół” będących w istocie kochankami aktora. Swoim wyznaniem położył ostatecznie kres wszelkim spekulacjom. Wyrażona w związku z tym dezaprobata wobec stosowanych w Rosji antydemokratycznych metod to według mnie akt nie tylko odwagi, ale też wolności jednostki walczącej z pragnącym ją zmiażdżyć niehumanitarnym systemem. To właśnie Wentworth Miller powinien stać się idolem młodego pokolenia, nie zaś kreowany w niektórych kręgach na wielkiego bohatera Edward Snowden, który ostatecznie okazał się rosyjskim najemnikiem. Nie jestem szczególnym fanem USA, a jednak zastanawiam się, jak bardzo trzeba mieć zryty umysł, by zdradzić demokrację dla kraju, gdzie prawa człowieka, nie tylko gejów, są łamane dosłownie na każdym kroku.