Współczesny Don Juan i święto tęczowego kina

- Magda Dropek -

Na otwarciu festiwalu obejrzeliśmy szwedzki film „Pocałuj mnie”. Spokojny i sympatyczny komediodramat o rodzącej się między dwoma trzydziestolatkami miłości. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że jedna z tych kobiet zamierza niedługo wyjść za mąż, a panie poznały się podczas… przyjęcia zaręczynowego swoich rodziców.

Film otwiera scena miłosna. Dwoje pięknych ludzi, kobieta i mężczyzna, oddaje się miłosnym uniesieniom. Tak poznajemy Mię i Tima. Młodzi jadą do ojca Mii (Krister Henriksson), który zamierza poślubić Elisabeth (Lena Endre). Tak poznajemy Fridę, córkę Elisabeth. Mia i Frida to zupełne przeciwności. Jedna trochę depresyjna, zamknięta w sobie, druga – kipiący życiem wulkan energii. Pierwsza zamierza wyjść za mąż, druga jest w stałym związku z kobietą i dowiadujemy się, że w przeszłości bardzo przeżyła zdradę i rozstanie. Czy coś może te dwie kobiety, które niedługo zostaną przyrodnimi siostrami, połączyć? I czy to ma szansę na przetrwanie?

Lubię spokój, dystans i prostotę kina skandynawskiego. Taki też jest film „Pocałuj mnie”. Duże uznanie dla odtwórczyń głównych ról: Mii (Ruth Vega Fernandez) i Fridy (Liv Mjönes). Panie nie tylko są piękne (i każda reprezentuje zupełnie inny typ urody), ale i przekonywująco budują swoje postaci, napięcia między nimi, także erotyczne. Długie spojrzenia, dotyk, zbliżenia kamery – film jest ucztą dla oczu.

O ile „Pocałuj mnie” był propozycją raczej dla pań, panowie mogli być moim zdaniem zadowoleni z filmu „Pięć tańców”. Zrealizowany dzięki Kickstarterowi film Alana Browna opowiada historię chłopaka – tancerza, który przyjeżdża z Kansas do Nowego Jorku na stypendium i załapuje się do grupy tańca współczesnego. Praktycznie cały film dzieje się w sali, w której tancerze przygotowują się do występu. Pełne wyrzeczeń treningi, muzyka, taniec i piękne ciała. A w tle historia (a nawet historie) o samotności, poszukiwaniu szczęścia, przyjaźni i miłości.



Warto także wspomnieć o dwóch polskich premierach: irańskim „Facing mirrors” i izraelskim dokumencie „Invisible men”. „Facing mirrors” to film bezpretensjonalny, poruszający i prekursorski – pierwszy raz w irańskim kinie pokazano transseksualnego bohatera. Film dzieje się współcześnie i opowiada o trudnej przyjaźni kobiety z transseksualistą. „Invisible men” to historia prześladowań palestyńskich gejów, którzy muszą uciekać od swoich rodzin i nielegalnie ukrywać się w Tel Awiwie. Poznajemy trzech mężczyzn, trzy poruszające historie uciekinierów. Co jest gorsze – być pozbawionym dokumentów Palestyńczykiem w Tel Awiwie, czy być homoseksualistą w Zachodnim Brzegu bądź Strefie Gazy? – zdaje się pytać reżyser i narrator – Yariv Mozer.

W ramach festiwalu odbyło się także nocne pasmo dokumentalne, podczas którego mogliśmy obejrzeć cztery klasyczne dokumenty Roba Epsteina i Jeffreya Friedmana: „Czasy Harveya Milka”, „Wspólną sprawę”, „Pułapkę z celluloidu” oraz „Paragraf 175″. Filmy o których nie trzeba pisać – trzeba je po prostu obejrzeć (kto jeszcze tego nie zrobił). W regularnej dystrybucji pojawiły się dzięki firmie Mayfly, także śledźcie ich stronę – być może zawitają także do Waszych miast!

Festiwal zakończył się w sobotę projekcją filmu dokumentalnego Angeli Christlieb: „Nagi Don Giovanni”. To pięknie zrealizowana (autorem zdjęć jest pochodzący z Polski operator, Jerzy Palacz) historia luksemburskiego bogacza Marca Rollingera, cierpiącego na rzadką chorobę, hedonisty i miłośnika tytułowej opery, który podróżuje po Europie w poszukiwaniu jej idealnego wykonania. Odwiedzamy z Rollingerem trzy miasta: Wiedeń, Wenecję i Berlin. Świat ekscentrycznego milionera to nie tylko opera, ale też chłopcy do towarzystwa, których Rollinger wynajmuje w poszczególnych europejskich stolicach. Najważniejszy z nich – aktor porno Jordan Fox to dla bogacza ktoś więcej – niespełniona miłość? Film Christlieb nie jest zwykłym dokumentem o wyjątkowym bohaterze. I chociaż Rollinger jest jak najbardziej realny, nie wiemy co jest prawdą o milionerze, a co fikcją, co kreacją filmowców czy samego Rollingera. Historia Don Giovanniego przeplata się z podróżami i mężczyznami, których na swej drodze spotyka bogacz. Konfuzja widza, ale i napięcie narasta, gdy ekipa filmowa nagle ujawnia się w dokumencie, bądź próbuje kreować sytuacje – jak w przypadku niespodziewanego zaproszenia na obiad Foxa. Ale czy na pewno niespodziewanego? Tego nie wiemy i to jest wielka siła „Nagiego Don Giovanniego”. „Moim zdaniem główny bohater tego filmu to kawał dupka, a ten film to marnowanie pieniędzy podatników” – mówi w scenie otwierającej film Rollinger. Im więcej czasu spędzamy z milionerem, tym bardziej możemy zgodzić się z jego opinią, żeby jednak na końcu mu współczuć, a z drugiej strony podziwiać za odwagę.



Marc Rollinger miał spotkać się z widzami po projekcji filmu – nie dotarł jednak do Krakowa. Nam udało się porozmawiać z bohaterem filmu Christlieb.


Cieszę się, że festiwal O miłości między INNYMI na dobre wpisał się w kalendarz kulturalnych wydarzeń - ciągle jednak konserwatywnego Krakowa. I pozytywnie zaskoczyła frekwencja – prawie za każdym razem sale były pełne. Wspierajcie kulturę LGBT!