Poniedziałek, 08.04.2013, Aktualizacja: Czwartek, 02.04.2026
Największy diabeł
James Franco – ikona gejowska nowej generacji
No, dobrze, może jeszcze nie ikona – Franco ma dopiero 35 lat, ale na pewno mocny kandydat na ikonę. A dlaczego nowej generacji? Bo nie było przed nim aktora, który tak bardzo interesowałby się kulturą gejowską i eksplorował ją na ekranie, będąc przy tym, poza ekranem, facetem hetero i jednocześnie ciesząc się statusem gwiazdora Hollywood z kilkoma blockbusterami na koncie (np. „Geneza planety małp” albo trzy części „Spider Mana”)
- Mariusz Kurc -
Na IV LGBT Film Festivalu (19-25 kwietnia w Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Gdańsku, Katowicach i Wrocławiu) będzie można zobaczyć niezwykły eksperyment filmowy „Interior. Leather Bar” wyreżyserowany przez Franco i Travisa Mathewsa. To swoisty suplement do osławionego gejowskiego filmu „Cruising” (1980) Williama Friedkina, który w Polsce znany był m.in. pod tytułem „Zadanie specjalne”. Treść? Wśród bywalców nowojorskich gejowskich klubów s/m grasuje brutalny morderca. Jego tropem podąża policjant (grany przez Ala Pacino), który dostaje „zadanie specjalne” – ma udawać geja o upodobaniach sado/maso i w ten sposób wniknąć do tego podziemnego, hermetycznego świata.
Film wywołał ostre protesty społeczności gejowskiej już na etapie powstawania. Zarzucano mu negatywne, jednostronne sportretowanie klubowego środowiska. Dziś oglądane „Cruising” również wydaje się homofobiczne – przez ekran przewija się masa gejów, ale żaden z nich nie jest choćby drugoplanowym bohaterem, wszyscy stanowią raczej piekielne decorum, w które zanurza się Pacino - przedstawiciel „nas”, czyli „normalnego widza”.
Z filmu wycięto około 40 minut najostrzejszych scen rozgrywających się w klubach, pokazujących ponoć mężczyzn uprawiających seks. Te „spady” nigdy nie zostały pokazane publicznie. I tu w końcu dochodzę do pomysłu Franco i Mathewsa na „Interior….” – postanowili oni odtworzyć te nieupublicznione sceny, a jednocześnie przedstawić ich własną interpretację. Dziwaczne? Karkołomne? Owszem, ale w jakiś dziwny, zdumiewający sposób to działa.
„Interior…” trwa 60 minut i na początku ogląda się go jak „dodatki na DVD” – to jakby reportaż z planu. Pojawia się aktor (Val Lauren), który ma wcielić się w rolę graną niegdyś przez Pacino, jest do niego podobny fizycznie, też jest hetero i czuje się trochę niepewnie – jakie zadania aktorskie go tu czekają? Inni – zarówno aktorzy jak i naturszczycy, którzy zgłosili się na casting, pokazują do kamery, w jaki sposób podrywa się facetów w klubach. Rozmawiają o tym, jak daleko są w stanie się posunąć – czy będą się całować? Jak ostre będą wymagania reżyserów? Męsko-męski seks? Jakie znaczenie ma ich orientacja seksualna?
Potem oglądamy nakręcony materiał. Momentami rzeczywiście śmiały. Tak, jest również, choć na krótko, autentyczny seks. Najważniejsze jednak, że z tych „ścinków” rodzi się historia – historia Vala Laurena, aktora, heteryka, na którego po zdjęciach na planie czeka żona, a który zderza się z własną, utajoną homofobią, z własnymi ograniczeniami aktorskimi, ze swym własnym poczuciem tego, co w seksie jest piękne i warte pokazania, a co nie. To wytrącenie go ze strefy psychicznego komfortu, sprawienie, że gość zaczyna zadawać sobie pytania, staje się tematem filmu.
W połowie, tuż po scenie seksu s/m w męsko-męskim wydaniu, oglądamy genialną dyskusję pomiędzy nim a Franco.
Franco: Wkurwiam się za każdym razem, gdy zdaję sobie sprawę, że wyprano mi mózg w taki sposób, bym łatwiej łykał heteroseksualne, normatywne zachowania. Owszem, to, co przed chwilą zobaczyłem, było dla mnie szokujące, przynajmniej na początku. Ale wiesz dlaczego? Bo tak zostałem nauczony myśleć. I to mnie wkurwia! Pieprzona reklama papieru toaletowego jest hetero propagandą, bo widać na niej miłą hetero parkę mieszkającą we wspólnym domku. Każda pieprzona love story jest o tym, że chłopak poznaje dziewczynę i się zakochuje a na koniec całują się o zachodzie słońca. Kurwa, rzygać mi się chce od tego gówna! Prawdziwy seks, również gejowski, powinien być normalnie pokazywany, przecież jest częścią ludzkich historii – tych realnych, a nie tych, które nam wciskają. A seks gejowski to szczególne tabu. Niby dlaczego? Rozwalanie ludziom głów, tryskająca krew – proszę bardzo, możesz to pokazać na filmie. Ale gejowski seks to jest co? Największy pieprzony diabeł?
Lauren: No, ale daj spokój. Chcesz pokazywać gejowski seks w normalnych kinach?
Franco: A, kurwa tak! Seks gejowski też powinien być w mainstreamie.
… Dalszy ciąg dyskusji zobaczcie sami. Warto obejrzeć „Interior. Leather Bar”, ale najlepiej w pakiecie z „Zadaniem specjalnym”. Daty i godziny seansów obu filmów podczas IV LGBT Film Festiwalu znajdziecie pod tym artykułem.
James jako Dorotka
Na ekranach kin w kwietniu możemy oglądać Jamesa Franco jeszcze w dwóch, diametralnie różnych filmach. Pierwszy z nich to „Oz wielki i potężny” (reż. Sam Raimi), prequel „Czarnoksiężnika z Oz”, najbardziej kultowego gejowskiego filmu wszech czasów z niezapomnianą Judy Garland, czyli Dorotką śpiewającą „Somewhere over the rainbow”. Tym razem to James Franco, porwany z Kansas przez trąbę powietrzną, ląduje w bajecznej krainie Oz.
Natomiast „Spring Breakers” to bajka dla trochę starszych dzieci – cztery nastoletnie „zdziry” jadą na Florydę zaszaleć podczas ferii. Seks, alkohol, narkotyki, plaża, bikini i… Alien (James Franco), trzęsący miastem raper. Między nim a „zdzirami” zawiąże się specyficzna, że tak powiem, zażyłość. Jedni widzą w „Spring Breakers” energetyczną bombę pełną odniesień do popkultury (np. Britney Spears ), inni – manieryczną, pretensjonalną opowiastkę o tym, jaka straszna jest ta „dzisiejsza młodzież”. Z perspektywy LGBT odnotować należałoby dwa motywy – wszystkie dziewczyny są rozkosznie biseksualne, a Alien, choć hetero, potrafi wykonać mistrzowskie fellatio na… pistolecie.
A propos fellatio! Kolejnym filmem Franco będzie komedia „This is the end”, w której wszyscy aktorzy grają samych siebie. James kpi z własnego zainteresowania wszystkim, co gejowskie, już nawet w samym zwiastunie. Gdy pokazuje się koledze tuż po myciu zębów, z resztkami pasty na brodzie, ten rzuca: „A ty, Franky, masz jakieś białe gówno na twarzy, pewnie znowu komuś obciągałeś?”
O poczuciu humoru aktora świadczy również anegdota zza oscarowych kulis z 2011 r., kiedy to Franco prowadził ceremonię. Kilka dni wcześniej oznajmił, że wpadł na znakomity pomysł, którego nie zaakceptowali jednak producenci show: chciał zaśpiewać piosenkę Cher z filmu „Burleska” przebrany za… Cher, oczywiście.
„Albo wiecie, co? Może ja po prostu jestem gejem”
Najsłynniejszą gejowską rolą Franco jest oczywiście Scott Smith, facet Harveya Milka, bohater „Obywatela Milka” Gusa Van Santa (2008). W jego wykonaniu Smith jest uroczy, inteligentny, wyluzowany, czuły, seksowny uśmiechnięty i błyskotliwy - nie zakochać się nie sposób. W 2001 r., czyli w początkach kariery, Franco zagrał Jamesa Deana w telewizyjnym, biograficznym filmie, który jednakowoż wątku biseksualności ikony kina nie poruszał. W „Skowycie” (2010) wcielił się w postać Allena Ginsberga; film Roba Epsteina i Jeffreya Friedmana oddał prawdę homoseksualności wybitnego poety.
Pytany, czemu tak lubi grać gejów, Franco powiedział w jednym z wywiadów: To zabawne, że interpretuje się to tylko w czarno-biały sposób: polityki tożsamościowe. Gej, hetero – i nic więcej. Po „Skowycie” słyszałem już nieraz: stary, to twój trzeci gejowski film, kiedy w końcu wyjdziesz z szafy? Wszystko to w oparciu o założenie, że wybieram postacie, które mam grać, na podstawie ich seksualności. Jest wiele przyczyn, dla których zainteresowałem się akurat tymi gejami – niekoniecznie kierowałem się tą ich cechą, że uprawiali seks z facetami. Weźmy chociażby czasy, w których oni żyli – być gejem i publicznie o tym mówić w latach 50 oznaczało coś zupełnie innego niż w latach 70. Choćby z tego powodu to są zupełnie różne postacie. Interesuje mnie, jak ludzie, którzy wiodą nienormatywne życie, reagują na wrogie im, normatywne otoczenie. Albo wiecie, co? Może ja po prostu jestem gejem!
Innym razem, pytany o ulubiony film, odpowiedział: „Moje własne Idaho”.
Może Franco jest męską wersją Julianne Moore, która, będąc hetero, słynie z odważnych ról LGBT? A może „po prostu jest gejem”? A może kocha wszelkie wyzwania aktorskie?
O tym ostatnim na pewno świadczy rola w opartym na prawdziwej historii filmie „127 godzin”, chyba najciekawsza w jego dotychczasowej karierze. Zagrał Arona Ralstona, amatora wspinaczek górskich (hetero, choć orientacja seksualna była bez znaczenia dla filmu), który utknął na pięć dni z ręką zaklinowaną pomiędzy skałą a ogromnym, ponad 300-kilowym głazem. Cały film rozgrywa się w jednym miejscu, jednym czasie. Oglądamy jednego aktora, który niewiele mówi, bo nie ma do kogo; i jest to thriller, którego nie powstydziłby się Hitchcock. Nominacja do Oscara dla Franco – całkowicie zasłużona.
„Relaks? To niemożliwe”
„Relaks? Nie, to niemożliwe. Mam zbyt wiele rzeczy do zrobienia. Najchętniej w ogóle nie kładłbym się spać” – powiedział Franco w jednym z wywiadów. I rzeczywiście, oprócz kwitnącej kariery, aktor ciągle… studiuje. Oprócz literatury uczęszczał na uniwersyteckie kursy z takich dziedzin, jak romanistyka, filozofia nauki i Holocaust. Teraz jest na studiach doktoranckich uniwersytetu Yale (z literatury). Nieźle? Nieźle.
Na koniec zostawiłem sobie nie lada gratkę: krótkometrażówkę wyreżyserowaną przez Franco w 2009. Zastanawiacie się, czy ma wątek gejowski? Tak, centralny. I mocno zakręcony.
Daty, miejsca i godziny seansów „Zadania specjalnego” i „Interior. Leather Bar”
Warszawa, Kinoteka
22 kwietnia
20:15, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
25 kwietnia
21:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
+ Koncert Pawlak & Pigoński
Wrocław, Kino Nowe Horyzonty
22 kwietnia
18:30, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
24 kwietnia
20:30, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Gdańsk, Klub Żak
22 kwietnia
19:45, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
24 kwietnia
20:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Łódź, ms CAFE - Muzeum Sztuki
24 kwietnia
20:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
27 kwietnia
21:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Poznań, Nowe Kino Pałacowe
23 kwietnia
21:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102’
25 kwietnia
21:30, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60’
Poznań, Charlie Monroe – Malta
21 kwietnia
19:30, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102’
24 kwietnia
19:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60’
Katowice, Kino Kosmos
25 kwietnia
20:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
28 kwietnia
20:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Strona LGBT Film Festival.
Portal Queer.pl objął festiwal swym patronatem.
Na IV LGBT Film Festivalu (19-25 kwietnia w Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Gdańsku, Katowicach i Wrocławiu) będzie można zobaczyć niezwykły eksperyment filmowy „Interior. Leather Bar” wyreżyserowany przez Franco i Travisa Mathewsa. To swoisty suplement do osławionego gejowskiego filmu „Cruising” (1980) Williama Friedkina, który w Polsce znany był m.in. pod tytułem „Zadanie specjalne”. Treść? Wśród bywalców nowojorskich gejowskich klubów s/m grasuje brutalny morderca. Jego tropem podąża policjant (grany przez Ala Pacino), który dostaje „zadanie specjalne” – ma udawać geja o upodobaniach sado/maso i w ten sposób wniknąć do tego podziemnego, hermetycznego świata.
Film wywołał ostre protesty społeczności gejowskiej już na etapie powstawania. Zarzucano mu negatywne, jednostronne sportretowanie klubowego środowiska. Dziś oglądane „Cruising” również wydaje się homofobiczne – przez ekran przewija się masa gejów, ale żaden z nich nie jest choćby drugoplanowym bohaterem, wszyscy stanowią raczej piekielne decorum, w które zanurza się Pacino - przedstawiciel „nas”, czyli „normalnego widza”.
Z filmu wycięto około 40 minut najostrzejszych scen rozgrywających się w klubach, pokazujących ponoć mężczyzn uprawiających seks. Te „spady” nigdy nie zostały pokazane publicznie. I tu w końcu dochodzę do pomysłu Franco i Mathewsa na „Interior….” – postanowili oni odtworzyć te nieupublicznione sceny, a jednocześnie przedstawić ich własną interpretację. Dziwaczne? Karkołomne? Owszem, ale w jakiś dziwny, zdumiewający sposób to działa.
„Interior…” trwa 60 minut i na początku ogląda się go jak „dodatki na DVD” – to jakby reportaż z planu. Pojawia się aktor (Val Lauren), który ma wcielić się w rolę graną niegdyś przez Pacino, jest do niego podobny fizycznie, też jest hetero i czuje się trochę niepewnie – jakie zadania aktorskie go tu czekają? Inni – zarówno aktorzy jak i naturszczycy, którzy zgłosili się na casting, pokazują do kamery, w jaki sposób podrywa się facetów w klubach. Rozmawiają o tym, jak daleko są w stanie się posunąć – czy będą się całować? Jak ostre będą wymagania reżyserów? Męsko-męski seks? Jakie znaczenie ma ich orientacja seksualna?
Potem oglądamy nakręcony materiał. Momentami rzeczywiście śmiały. Tak, jest również, choć na krótko, autentyczny seks. Najważniejsze jednak, że z tych „ścinków” rodzi się historia – historia Vala Laurena, aktora, heteryka, na którego po zdjęciach na planie czeka żona, a który zderza się z własną, utajoną homofobią, z własnymi ograniczeniami aktorskimi, ze swym własnym poczuciem tego, co w seksie jest piękne i warte pokazania, a co nie. To wytrącenie go ze strefy psychicznego komfortu, sprawienie, że gość zaczyna zadawać sobie pytania, staje się tematem filmu.
W połowie, tuż po scenie seksu s/m w męsko-męskim wydaniu, oglądamy genialną dyskusję pomiędzy nim a Franco.
Franco: Wkurwiam się za każdym razem, gdy zdaję sobie sprawę, że wyprano mi mózg w taki sposób, bym łatwiej łykał heteroseksualne, normatywne zachowania. Owszem, to, co przed chwilą zobaczyłem, było dla mnie szokujące, przynajmniej na początku. Ale wiesz dlaczego? Bo tak zostałem nauczony myśleć. I to mnie wkurwia! Pieprzona reklama papieru toaletowego jest hetero propagandą, bo widać na niej miłą hetero parkę mieszkającą we wspólnym domku. Każda pieprzona love story jest o tym, że chłopak poznaje dziewczynę i się zakochuje a na koniec całują się o zachodzie słońca. Kurwa, rzygać mi się chce od tego gówna! Prawdziwy seks, również gejowski, powinien być normalnie pokazywany, przecież jest częścią ludzkich historii – tych realnych, a nie tych, które nam wciskają. A seks gejowski to szczególne tabu. Niby dlaczego? Rozwalanie ludziom głów, tryskająca krew – proszę bardzo, możesz to pokazać na filmie. Ale gejowski seks to jest co? Największy pieprzony diabeł?
Lauren: No, ale daj spokój. Chcesz pokazywać gejowski seks w normalnych kinach?
Franco: A, kurwa tak! Seks gejowski też powinien być w mainstreamie.
… Dalszy ciąg dyskusji zobaczcie sami. Warto obejrzeć „Interior. Leather Bar”, ale najlepiej w pakiecie z „Zadaniem specjalnym”. Daty i godziny seansów obu filmów podczas IV LGBT Film Festiwalu znajdziecie pod tym artykułem.
James jako Dorotka
Na ekranach kin w kwietniu możemy oglądać Jamesa Franco jeszcze w dwóch, diametralnie różnych filmach. Pierwszy z nich to „Oz wielki i potężny” (reż. Sam Raimi), prequel „Czarnoksiężnika z Oz”, najbardziej kultowego gejowskiego filmu wszech czasów z niezapomnianą Judy Garland, czyli Dorotką śpiewającą „Somewhere over the rainbow”. Tym razem to James Franco, porwany z Kansas przez trąbę powietrzną, ląduje w bajecznej krainie Oz.
Natomiast „Spring Breakers” to bajka dla trochę starszych dzieci – cztery nastoletnie „zdziry” jadą na Florydę zaszaleć podczas ferii. Seks, alkohol, narkotyki, plaża, bikini i… Alien (James Franco), trzęsący miastem raper. Między nim a „zdzirami” zawiąże się specyficzna, że tak powiem, zażyłość. Jedni widzą w „Spring Breakers” energetyczną bombę pełną odniesień do popkultury (np. Britney Spears ), inni – manieryczną, pretensjonalną opowiastkę o tym, jaka straszna jest ta „dzisiejsza młodzież”. Z perspektywy LGBT odnotować należałoby dwa motywy – wszystkie dziewczyny są rozkosznie biseksualne, a Alien, choć hetero, potrafi wykonać mistrzowskie fellatio na… pistolecie.
A propos fellatio! Kolejnym filmem Franco będzie komedia „This is the end”, w której wszyscy aktorzy grają samych siebie. James kpi z własnego zainteresowania wszystkim, co gejowskie, już nawet w samym zwiastunie. Gdy pokazuje się koledze tuż po myciu zębów, z resztkami pasty na brodzie, ten rzuca: „A ty, Franky, masz jakieś białe gówno na twarzy, pewnie znowu komuś obciągałeś?”
O poczuciu humoru aktora świadczy również anegdota zza oscarowych kulis z 2011 r., kiedy to Franco prowadził ceremonię. Kilka dni wcześniej oznajmił, że wpadł na znakomity pomysł, którego nie zaakceptowali jednak producenci show: chciał zaśpiewać piosenkę Cher z filmu „Burleska” przebrany za… Cher, oczywiście.
„Albo wiecie, co? Może ja po prostu jestem gejem”
Najsłynniejszą gejowską rolą Franco jest oczywiście Scott Smith, facet Harveya Milka, bohater „Obywatela Milka” Gusa Van Santa (2008). W jego wykonaniu Smith jest uroczy, inteligentny, wyluzowany, czuły, seksowny uśmiechnięty i błyskotliwy - nie zakochać się nie sposób. W 2001 r., czyli w początkach kariery, Franco zagrał Jamesa Deana w telewizyjnym, biograficznym filmie, który jednakowoż wątku biseksualności ikony kina nie poruszał. W „Skowycie” (2010) wcielił się w postać Allena Ginsberga; film Roba Epsteina i Jeffreya Friedmana oddał prawdę homoseksualności wybitnego poety.
Pytany, czemu tak lubi grać gejów, Franco powiedział w jednym z wywiadów: To zabawne, że interpretuje się to tylko w czarno-biały sposób: polityki tożsamościowe. Gej, hetero – i nic więcej. Po „Skowycie” słyszałem już nieraz: stary, to twój trzeci gejowski film, kiedy w końcu wyjdziesz z szafy? Wszystko to w oparciu o założenie, że wybieram postacie, które mam grać, na podstawie ich seksualności. Jest wiele przyczyn, dla których zainteresowałem się akurat tymi gejami – niekoniecznie kierowałem się tą ich cechą, że uprawiali seks z facetami. Weźmy chociażby czasy, w których oni żyli – być gejem i publicznie o tym mówić w latach 50 oznaczało coś zupełnie innego niż w latach 70. Choćby z tego powodu to są zupełnie różne postacie. Interesuje mnie, jak ludzie, którzy wiodą nienormatywne życie, reagują na wrogie im, normatywne otoczenie. Albo wiecie, co? Może ja po prostu jestem gejem!
Innym razem, pytany o ulubiony film, odpowiedział: „Moje własne Idaho”.
Może Franco jest męską wersją Julianne Moore, która, będąc hetero, słynie z odważnych ról LGBT? A może „po prostu jest gejem”? A może kocha wszelkie wyzwania aktorskie?
O tym ostatnim na pewno świadczy rola w opartym na prawdziwej historii filmie „127 godzin”, chyba najciekawsza w jego dotychczasowej karierze. Zagrał Arona Ralstona, amatora wspinaczek górskich (hetero, choć orientacja seksualna była bez znaczenia dla filmu), który utknął na pięć dni z ręką zaklinowaną pomiędzy skałą a ogromnym, ponad 300-kilowym głazem. Cały film rozgrywa się w jednym miejscu, jednym czasie. Oglądamy jednego aktora, który niewiele mówi, bo nie ma do kogo; i jest to thriller, którego nie powstydziłby się Hitchcock. Nominacja do Oscara dla Franco – całkowicie zasłużona.
„Relaks? To niemożliwe”
„Relaks? Nie, to niemożliwe. Mam zbyt wiele rzeczy do zrobienia. Najchętniej w ogóle nie kładłbym się spać” – powiedział Franco w jednym z wywiadów. I rzeczywiście, oprócz kwitnącej kariery, aktor ciągle… studiuje. Oprócz literatury uczęszczał na uniwersyteckie kursy z takich dziedzin, jak romanistyka, filozofia nauki i Holocaust. Teraz jest na studiach doktoranckich uniwersytetu Yale (z literatury). Nieźle? Nieźle.
Na koniec zostawiłem sobie nie lada gratkę: krótkometrażówkę wyreżyserowaną przez Franco w 2009. Zastanawiacie się, czy ma wątek gejowski? Tak, centralny. I mocno zakręcony.
Daty, miejsca i godziny seansów „Zadania specjalnego” i „Interior. Leather Bar”
Warszawa, Kinoteka
22 kwietnia
20:15, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
25 kwietnia
21:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
+ Koncert Pawlak & Pigoński
Wrocław, Kino Nowe Horyzonty
22 kwietnia
18:30, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
24 kwietnia
20:30, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Gdańsk, Klub Żak
22 kwietnia
19:45, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
24 kwietnia
20:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Łódź, ms CAFE - Muzeum Sztuki
24 kwietnia
20:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
27 kwietnia
21:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Poznań, Nowe Kino Pałacowe
23 kwietnia
21:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102’
25 kwietnia
21:30, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60’
Poznań, Charlie Monroe – Malta
21 kwietnia
19:30, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102’
24 kwietnia
19:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60’
Katowice, Kino Kosmos
25 kwietnia
20:00, ZADANIE SPECJALNE (Cruising), USA/Niemcy (RFN) 1980, 102'
28 kwietnia
20:00, INTERIOR. LEATHER BAR., USA 2013, 60'
Strona LGBT Film Festival.
Portal Queer.pl objął festiwal swym patronatem.
Autor
Mariusz Kurc
Stały publicysta Queer.pl, redaktor naczelny pisma „Replika”, członek Kampanii Przeciw Homofobii i Grupy Inicjatywnej ds. Związków Partnerskich
Z Krzysztofem Tomasikiem prowadzi w radiu TOK FM audycję "Lepiej późno niż wcale" o tematyce LGBT, z Bartoszem Żurawieckim prowadzi Klub Filmowy LGBT w Krytyce Politycznej w Warszawie.
Powiązane
Środa, 06.03.2013 Franco: „najbardziej gejowski heteroseksualista w Hollywood” 
Czwartek, 11.04.2013 Święto kina LGBT w Polsce! 
Czwartek, 09.04.2026 LGBT+ Film Festival: trzy filmy, których nie można przegapić 
Środa, 12.04.2023 Święto Queerowego Kina. 14. edycja LGBT+ Film Festival już od piątku 14 kwietnia w najlepszych kinach w Polsce 
Wtorek, 04.11.2014 Azjatyckie kino queer na Pięciu Smakach! Inne tematy
Cena biletu 15 zł - tanio.
Wspaniale, że jest już IV edycja festiwalu.
Czekam na niego z wielką chęcią!!!!!!!!!!!!!!!