Opowieść wigilijna

- … samych piątek z egzaminów i wiesz, żeby ci się ułożyło w życiu osobistym, żebyś była szczęśliwa.
- Dzięki mamo, dużo zdrowia i podróży, i w ogóle – odpowiadam, odłamując róg opłatka i po raz kolejny zastanawiając się, kiedy w końcu jej powiem, jak to naprawdę jest z tym moim życiem osobistym i szczęściem. Czy odważę się przed następną wigilią? Czy, jeśli tak, spędzę ją wspólnie z rodzicami? Czy w pierwszy dzień świąt pojadę do mojej partnerki i jej rodziny? A może wspólnie do nich pojedziemy? Albo to ona przyjedzie do nas na świąteczny obiad?

„Rodzinne” – to jedno z najbardziej popularnych określeń świąt. Czas, który spędzamy w gronie najbliższych, jedna z niewielu okazji w roku, by spotkać wszystkich wujków, ciocie, babcie... Kuzyn Maciej, który rok temu rozwiódł się z drugą żoną, przedstawia nam swoją kolejną miłość. Narzeczona brata z dumą prezentuje pierścionek zaręczynowy. Siostra babci z zachwytem popatruje na swojego pierwszego prawnuka. A ja z utęsknieniem czekam na drugi dzień świąt, który spędzę z przyjaciółmi i partnerką. Moją drugą rodziną, tą z wyboru, która pod wieloma względami jest mi bliższa i wie o mnie więcej, niż ludzie, z którymi siedzę teraz przy stole. I znowu myślę, jak by to wszystko wyglądało, gdybym tak się nie bała ich reakcji na to, co tak bardzo chcę im powiedzieć.

* * *

- … awansu w pracy i żebyś trochę więcej wypoczywała. Naprawdę, wyglądasz na przemęczoną.
- To taki trick, mamo. Te moje wiecznie podkrążone oczy, żeby szefowa myślała, że robię więcej, niż robię – uśmiecham się i sięgam po to, co zostało z opłatka. – Przepraszam na chwilę, muszę zadzwonić do Gosi.
- Daj mi ją potem do telefonu, dobrze?
- Jasne.

Wychodzę z pokoju, by spokojnie porozmawiać. Jest dobrze, myślę. Jeszcze dwa lata temu usłyszałabym co najwyżej: „Uhm. Złóż jej od nas życzenia”. Może za rok usiądziemy w końcu przy jednym stole, może zaproszę ich do nas? Trochę mnie przeraża ta perspektywa. Sam fakt, że miałabym ich o to poprosić, i to, jak mogliby odpowiedzieć. Po raz kolejny wkurzam się na tę bezsensowną różnicę – gdyby Gosia była Piotrem, te święta wyglądałyby przecież zupełnie inaczej. I nawet jeśli nie spędzałybyśmy ich z rodzicami, to nie byłoby w tym nic dziwnego. Wszak to czas dla rodziny, najbliższych. Młodzi chcą go przeżyć wspólnie, tylko we dwoje. Normalna rzecz.

* * *

- Wszystkiego dobrego, córeczko! I żeby ta moja była zawsze dla ciebie dobra, i żebyś miała z niej pociechę – teściowa całuje mnie w oba policzki, teść w usta. Sięgam po telefon, by zadzwonić do rodziców. Nie rozmawiamy długo. Mama właśnie wrzuciła do wrzątku kolejną porcję pierogów i boi się, że popękają. Tata pakuje ostatnie prezenty. Przez drzwi słyszę, że czas siadać do kolacji, że tylko na mnie czekają z jedzeniem.

Sponad stołu popatruję na rozliczne eleganckie paczki i torebki pod choinką. Zabawne – niby nie jestem już dzieckiem, a nadal nie mogę się doczekać chwili rozplątywania wstążeczek i rozrywania papieru. Wiem, że na pewno dostanę od teściów kolejny zestaw szalonych skarpetek. To taka nasza tradycja – od dawna nie kupuję ich sama, bo przynajmniej dwa razy w roku zapasy zostają uzupełnione.

Dotychczas pod tę choinkę wchodziłam w drugi dzień świąt, po powrocie z rodzinnego domu. W tym roku jest inaczej - po raz pierwszy spędzam całe święta z rodziną Gosi. I choć nie jest idealnie - na stole brakuje uszek i matiasów, w których specjalizuje się moja mama, bo nie udało mi się sprawić, by moi teściowie i rodzice zasiedli wspólnie do wigilijnej kolacji - to jest mi jakoś lepiej. Po raz kolejny świąteczna rutyna została przełamana. Kto wie, może za rok faszerowane jajka teściowej i uszka mamy spotkają się na jednym stole?

* * *

Nie jestem jakoś specjalnie oryginalna - nie lubię kolęd i świątecznych piosenek. Ilekroć przychodzi grudzień, staram się jak ognia unikać centrów handlowych i innych miejsc, w których mogłabym je usłyszeć. Dla jednej piosenki jednak robię wyjątek – to „Have Yourself a Merry Little Christmas” Hugha Martina i Ralpha Blane’a, napisane dla Judy Garland. Urocza rzecz o tym, jak to od teraz wszelkie problemy znikną, wszystkie bliskie nam osoby znów będą wokół nas i tak już zostanie. Pierwotny tekst był jednak zupełnie inny – „Have Yourself a Merry Little Christmas” było smutną opowieścią o tym, że to mogą być ostatnie szczęśliwe święta, że ci, którzy są teraz wokół nas, za rok mogą się od nas odwrócić, i, o ile Bóg pozwoli, będziemy mieć tylko tę jedną najbliższą osobę i wspólnie z nią zmagać się z tym, co nadejdzie.

Jeśli miałabym czegoś Wam życzyć na te święta, to tego, by od teraz było po prostu lepiej. I jeśli ten czas jest dla Was z jakiegoś powodu smutny, to by było tak po raz ostatni w Waszym życiu.

“Have Yourself a Merry Little Christmas”:



Historia „Have Yourself a Merry Little Christmas”: http://www.hughmartin.com/have-yourself-a-merry-little-christmas