Sztuka bycia mężczyzną (2)

Chłopcy on najmłodszych lat tresowani są w ukrywaniu emocji i uczuć. Pozbawieni zatem zdolności empatii bywają odbierani przez środowisko jako nieczuli i niezdolni do pogłębionej refleksji uczuciowej. Oni niczym zaprogramowane roboty pracują, zatem zarabiają pieniądze, rolą zaś kobiet (wg. tzw. tradycyjnego, konserwatywnego modelu rodziny) ma być płodzenie i wychowywanie dzieci. W tej roli współcześni faceci czują się niedowartościowani. Ograniczeni w swej pozycji dostarczyciela gotówki, żywiciela i opiekuna czują się w tym konserwatywno- tradycyjnym modelu niczym piąte koło u wozu. Pragną bowiem miłości a tę zabiera im często właśnie spłodzony potomek. Wywołuje to nierzadko agresję w stosunku do dziecka i małżonki a strategią przetrwania staje się rola "dużego dziecka" albo Piotrusia Pana.

Mężczyźni już od okresu dojrzewania wiedzieć powinni iż najbardziej swą męskość spełniać będą w sprawach seksualnych. Zawsze do działań bojowych gotowi (z wiekiem to mija, bo mijać musi), prezentować winni swą nieustającą (omni-) potencję. To daje zadowolenie, ale na krótką metę, bo samce z natury nie są monogamiczne. W momencie usidlenia przez partnerkę, takim monogamicznymi stać się muszą co nie przychodzi łatwo. W tym okresie młody żonkoś uczy się takich podstawowych pojęć jak intymność, wierność, zaufanie, czułość, delikatność, czyli tego wszystkiego czego w wyniki męskiego wychowania w dzieciństwie bywał pozbawiany.

Okazywanie uczuć wobec przedstawicieli własnej płci jest prawie bez wyjątku nieakceptowalne. Wyjątkami zaś bywają alkoholowe libacje, kiedy faceci nie są w stanie kontrolować swego zachowania, oraz imprezy sportowe, gdzie w ferworze walki lub euforii zwycięstwa można nawet objąć i pocałować kolegę z boiska nie narażając się na zarzut bycia pedałem. Tak czy inaczej takie uczucia jak ból, smutek, poczucie zranienia, upokorzenia i depresja są wypierane przez agresję, gniew i przemoc. Dobrze gdy znajdują one ujście w aktywności sportowej, gorzej gdy stają się klasycznym przykładem "przemocy w rodzinie". Do ulubionych męskich dyscyplin sportowych należą: piłka nożna, hokej, boks, zapasy, wyścigi samochodowe. Komentatorzy tych współczesnych igrzysk używają często języka rodem ze starożytnej areny na której gladiatorzy rozgrywają walkę, pojedynki, lub zmagania na śmierć i życie. Jeżeli zatem facet nie uprawia czynni żadnej dyscypliny, powinien być jej fanem lub zagorzałym kibicem. Powinien mieć przy tym mocną głowę! Alkohol w towarzystwie czyni męskim, silnym, agresywnym, bardziej namiętnym, daje poczucie pewności i przynależności. Podobnie jak w wypadku narkotyków zmniejsza poczucie napięcia, polepsza nastrój, rozprasza troski i kłopoty. Przynajmniej do momentu wytrzeźwienia.

Młodzi chłopcy wychowywani w tym męskim drylu poddawani są też często innej presji: masz być taki jak twój ojciec. Matka od okresu pierwszej polucji oraz włosków łonowych już się nie liczy. Męskość syna ojciec potwierdza i akceptuje zwłaszcza wtedy, gdy ten przyprowadzi swoją pierwszą dziewczynę i się nią pochwali. Sukces wtedy zapewniony, geny będą przekazane a ród nie zaginie. Syn zaś powinien być usatysfakcjonowany: jestem taki jak mój stary!

Kiedy mężczyzna się starzeje? Gdy staje się dziadkiem, nie może już płodzić potomstwa? Kiedy jest siwy i pomarszczony? Kiedy jest impotentem? Gdy idzie na rentę lub emeryturę? Producenci Melatoniny, Viagry i innych specyfików odkryli żyłę złota: bo mężczyzna ma być mężczyzną młodym! Stary to już tylko dziad i jako taki, nie odpowiadając powyższym założeniom odchodzi w niesławie w zapomnienie. Towarzyszą mu pogarda i litość. Rzadziej szacunek. Statystki potwierdzają, ze prawie na całym świecie mężczyźni żyją o siedem lat krócej od kobiet. Kobiet, które wymyśliły sobie wzorzec samca. A potem zawsze są w stanie wymienić go na "lepszy, nowszy model".

I ten wzorzec nie mogąc sprostać tym oczekiwaniom buntuje się. Tworzy alternatywne wzorce męskości: queer, metroseksualizm. Oto, jak opisano mężczyzn metroseksualnych (...): Potrafią być silni i stanowczy, jednak nie wstydzą się manifestowania kobiecej strony swojej osobowości. Są delikatni, empatyczni i okazują uczucia (płaczą, jeśli wymaga tego sytuacja). Dla kobiet są partnerami nie tylko przy podziale obowiązków domowych, ale także starają się je zrozumieć. Jak wiele kobiet, lubią o siebie dbać. Chodzą do kosmetyczki, manicurzystki i na solarium. Korzystają z wielu różnych kosmetyków (kremy do twarzy, maseczki, balsamy, różne produkty do włosów). Dbają o dietę i kondycję, przy czym ćwiczenia nie mają służyć przyrostowi masy mięśniowej - nie dźwigają ciężarów na siłowni, ale wybierają rower, basen, tenis, fitness lub step. Korzystają z masaży - nie tylko, aby wymodelować sylwetkę, lecz także tylko dla przyjemności i relaksu. Uwielbiają zakupy i doceniają markowe produkty. Kupują dobre ubrania, buty i dodatki. Są kulturalni i obyci w świecie. Podróżują, czytają książki, interesują się sztuką i muzyką. Są otwarci na nowości, aktywni towarzysko, delikatni i uprzejmi. Dbają o siebie, ale wymagają też więcej od kobiet. Nie narzekają, gdy kobieta spędza kilka godzin w centrum handlowym - potrafią to zrozumieć i robić tak samo. Mogą wymieniać z partnerką doświadczenia, jak o siebie dbać, a także nawzajem się dopingować. Jednocześnie kobiety trochę się obawiają, że mogą wyglądać gorzej od mężczyzny metroseksualnego. Nie bez znaczenia dla kobiet jest także fakt, że metroseksualny partner dość dużo wydaje na kosmetyki, zwiększając obciążenie domowego budżetu. (http://www.bankier.pl/wiadomosc/Metroseksualizm-dobrze-sytuowany-i-zadbany-mezczyzna-przedmiotem-pozadania-1167503.html)

W Polsce ciągle trendy jest być klasycznym samcem -homofobem. Na przekór powszechnym już w Europie zachodniej standardom. W naszym kraju, w oficjalnej debacie politycznej poglądy antysemickie kompromitują, ale homofobiczne nie. Z trudem do świadomości społecznej przenika fakt, że oto tworzy się na naszych oczach nowa definicja męskości. Nowa męskość to zatem nowy facet, zaś nowy facet to także, a może i przede wszystkim gej. Choć oczywiście nie tylko- w końcu: "nikt nie jest doskonały ("Pół żartem pół serio", 1959")"