Coming out: listy czytelników

W marcu 2001 opublikowaliśmy list od czytelnika Innej Strony, który podpisuje się ksywą Charlie. Oto kolejna korespondencja od niego. Przeczytajcie koniecznie!

Na wstępie bardzo chciałbym podziękować za opublikowanie mojego listu z 25.03.2001 roku. Mniej więcej wtedy do Was po raz pierwszy napisałem. Nie chcę się powtarzać ,więc tylko krótko zaznaczę, że minęły prawie dwa miesiące a moje życie nabrało barw. Jak wynikało z poprzedniego listu, byłem w Gdańsku. Ten wyjazd w zasadniczy sposób mnie odmienił. Już o tym pisałem. Wytyczyłem sobie kilka celów i dzisiaj jestem pewien, że wszystko zaczyna układać się w jakąś całość. To bardzo mnie cieszy, bo zawsze w podświadomości się tego panicznie bałem. Okazuje się, że tylko myśli w naszych głowach są straszne. Jeśli komuś na czymś zależy to naprawdę można wiele osiągnąć. Chyba zaczynam lać wodę. Moje serce przepełnia nieopisana radość. Chciałbym aby każdy mógł poczuć ten wyjątkowy stan.Pragnę podzielić się niektórymi faktami z ostatniego czasu...

Więc...od czego zacząć ? Może dla tych którzy nie pamiętają - w maju (już wkrótce) ukończę 23 latka i jestem zupełnie normalnym nie przegiętym gostkiem który przez całe lata oszukiwał samego siebie oraz otoczenie. Ten gostek wstał pewnego dnia z ciepłego łóżeczka i popatrzył w lustro. To co zobaczył, bardzo go przeraziło. Kłębek nieszczęścia i wewnętrznych rozterek. Brrr...aż niemiło wspominać. Wstałem i zacząłem się zastanawiać nad moim życiem. Myślę sobie- mam 22 latka i wspaniałe układy z rodzicami, przyjaciółmi. Pracuję, studiuję. Miałem dziewczynę i ogólnie jest ok. Więc dlaczego jesteś nieszczęśliwy? Pytanie proste i prosta odpowiedź.Tak wydaje mi się teraz, ale wtedy...

Jestem człowiekiem który jest otwarty i nie lubi robić sobie problemów. Miałem niezwykłe opory by poinformować o moich odczuciach otoczenie. Napisałem do wspaniałego Radka -redaktorka IS (pozdrawiam serdecznie) z zapytaniem, czy mam powiedzieć o sobie moim znajomym i rodzinie. Udzielił mi mądrej i szczerej odpowiedzi i podał jeden piękny przykład. I cóż? Stwierdził, że nie ma potrzeby opowiadać o sobie komukolwiek jeśli się tego nie chce. Ale ja chciałem, bo niby dlaczego nikt nie ma o tym wiedzieć. Czy ja nie mam prawa do takiego szczęścia jak heterycy. Wiem, niektórzy powiedzą, że mamy głupiutkie społeczeństwo. Myślę jednak(teraz wreszcie z własnego doświadczenia), że jeśli ma się trochę oleju w głowie i potrafi rozstawić szachy tak a nie inaczej, to można osiągnąć zadziwiający sukces jeśli chodzi o tz. coming out.

I cóż?
Pewnego dnia, to było tuż po powrocie z Gdańska(ten wyjazd z Markiem) postanowiłem wszystko o sobie napisać w formie opowiadania (dość długiego).Wydrukowałem i starannie zapakowałem. Kupiłem dobre piwko i przygotowałem kolację. W chłodny marcowy wieczór odwiedziłem Wojtka. To mój najlepszy przyjaciel.Mieszka pod miastem, na wsi. Jest dość konserwatywny i zawsze podchodzi do odmienności (jakichkolwiek) z pewnym dystansem. Wybrałem go, bo chyba najbardziej się obawiałem jego reakcji. Wszystko starannie zaangażowałem. Powiedziałem Wojtka dziewczynie, że mamy kilka spraw do omówienia i chcemy być sami. Była więc kolacja. Sami w całym domu. Kilka piw, małe drinki i jedzonko. Ogólne rozluźnienie (ale tylko Wojtka). Byłem panicznie przejęty tym wydarzeniem. W końcu wyjąłem z plecaka kopertę i wręczyłem Wojtkowi. Zaznaczyłem nieco i włączyłem muzykę. Siedziałem z boku, na fotelu. Sączyłem piwo i co chwila zerkałem na mojego przyjaciela. Na człowieka który był dla mnie jak brat. On czytał. Nie potrafiłem dowiedzieć się co on teraz czuje, ale chciałem aby on wiedział, co teraz ja przeżywam. Wspomnienia. Postawiłem wszystko na jedną kartę. On - nasz kolega (choć ma dopiero 23 lata) - jest duchowym bratem całej naszej paczki. Każdy przyjeżdża do niego o poradę i ma do niego głęboki szacunek.

Tak siedziałem i zastanawiałem się co się stanie , jak mnie odrzuci. Będzie ciężko i chyba nie wiem, jak i ... - myślałem. Czy jest możliwe, aby to się skończyło. Moi kochani przyjaciele. Nasza paczka. Tyle lat, wspólna praca, szkoła i imprezy, wycieczki i kolorowe zdjęcia, gdzie oni i ja na słonecznej plaży a w tle błękitne morze. Te białe szaleństwa na imprezkach i studia i biwaki, namioty, muzyka, rozmowy do białego rana. Nie ,to niemożliwe. Czy człowiekowi może zależeć bardziej na przyjaciołach niż na własnych uczuciach? Chyba tak. Przecież przez cały czas udawałem aby ich nie zranić, a może żeby nie zostać sam jak palec w świecie nietolerancji. Nie wiem, ale jedno jest pewne, patrzałem na Wojtka czytającego o mnie całą historię życia i wiedziałem, że jeśli on to przeczyta to tak jakby przeczytali to wszyscy moi bliscy. Nie chodzi o plotki, bo on do takich nie należy. Chodzi raczej o akceptację.On to on i nic więcej.

Siedziałem, wskazówki zegara minęły 23.00. Moje serce wiedziało,że za chwilę wszystko na zawsze się zmieni. Albo zrozumie albo nie. Jedna karta lub szach-mat.
Była prawie północ gdy skończył. Położył kartki na ławie a jego oczy napełniły się łzami. Dech mi zaparło. Płakał on , płakałem ja. Może to alkohol, może coś innego. Domyślcie się jak zareagował... skoro dwa tygodnie temu zadzwonił telefon, a ja mało nie dostałem zawału gdy usłyszałem od niego, że czułby się zaszczycony gdybym był świadkiem na ślubie jego i Agnieszki i bardzo chcą abym przybył z moim przyjacielem !!! Absolutny szok i radość! Spotykam się z moimi przyjaciółmi od wielu lat. Nikt nie podejrzewał i nie przypuszczał ,że powiem im kiedyś otwarcie, że jestem gejem. Miałem dziewczynę i robiłem wszystko na pozór, tłumiąc własne, prawdziwe uczucia. Stałem się w pewnym momencie mało wydajnym obywatelem, synem, przyjacielem, uczniem i pracownikiem. Ludzie tego nie zauważyli. Nikt nie przypuszczał, że ja cierpię, że przeżywam wewnętrzny konflikt.

Musiałem jednak, może raczej powinienem postawić sprawę jasno. Tak zrobiłem podejmując wielkie ryzyko. Mogłem zostać sam. Przecież nikt do końca nie wie jak zareaguje druga osoba, choćby jest to dobry kolega czy nawet wyrozumiały rodzic. Jednak mamy pewną przewagę. Możemy ludzi na to przygotować. Możemy stwierdzić z autopsji, czy dana osoba jest warta aby powierzyć jej taką tajemnicę czy też nie. Można doskonale przewidzieć czas, miejsce i reakcje, jeśli się do tego bardzo starannie człowiek przygotuje. Po tak głębokich przeżyciach ostatnich 10 lat, teraz oddycham pełną piersią. Wiem, że można poinformować bliskie osoby o swoich prawdziwych uczuciach. Jest teraz we mnie nie tylko radość, duma ale i bunt, złość. Nie współczuję tym którzy narzekają na gejowski los a nic nie robią w tym kierunku aby to zmienić. Przecież do wszystkiego co piękne i szlachetne , dochodzi się w bólu. Rzeczy nie przychodzą same. Wiem, że tak jest. Nie piszę tego pod wpływem emocji lub/albo mi się udało i teraz jestem mądry jak nikt inny. Nie!
Chodzi o to, że jeśli komuś jest źle, bo dręczy go samotność i chciałby też aby ktoś wiedział o jego uczuciach, to nie ma innej rady jak wziąć się w garść i wyznać to. Ale...pamiętać należy o tym ,żeby to był ktoś godny.

Jestem jeszcze młody, ale już wiele osiągnąłem. Największy sukces to wyznanie prawdy. Nikt mnie o nią nie prosił. Ja sam to poczułem. Teraz jestem wolny. Powiedziałem matce, ojcu. Ale to trwało latami. Stopniowo. Nie mogłem ich skrzywdzić. Oni mają prawo do własnego zdania i nie muszą niczego akceptować skoro nie chcą. To ludzie cenni i trzeba poświęcić im szczególną uwagę. To nie przyjaciele którzy przychodzą i odchodzą. Czasem lepiej nie mówić nic. Ja jednak spróbowałem.Oni wiedzą ,że nie będą mieli synowej ani wnuków i że wolę facetów. Aby ich za nadto nie załamywać tymi informacjami, powiedziałem, że jestem samotnym gejem z wyboru,że nie chcę z nikim dzielić życia(choć jest inaczej). Stwierdziłem, że na początek wystarczy. Oni mnie szanują i cieszą się szczerością. Teraz, gdy oglądamy film, mogę żartować, że ten np. chłopak jest ładniejszy od tej dziewczyny, że ma ładną pupcię itd. Jak wspomnę moje dawne kłamstwa (dotyczące mnie i moich podbojów miłosnych związanych z dziewczynami) to aż mi wstyd. Pocóż tak motałem !?

Niektórzy geje strasznie mnie irytują. Są tak obłudni, że lepiej byłoby dzisiaj ominąć ten temat. Może więc ominę dla lepszego wrażenia. Tak czy owak, są tacy, którzy twierdzą, że ich rodzice są tak fanatycznie religijni, że albo ich znienawidzą albo wyrzucą z domu. Dobrze, ale moi rodzice też są religijni. Wyznają religię która kara homoseksualizm,a mimo to, potrafiłem ich podejść. Na wszystko jest rada. Ludzie przecież wylądowali na księżycu i szykują podbój dalszej przestrzeni, a ja niemiałbym poradzić sobie z nadgorliwością moich kochanych rodziców. To śmieszne. Można. Na wszystko jest rada. To są tak przyziemne sprawy,że czasem nie warto zawracać sobie nimi głowy. Aj! Ludziska, nie narzekajcie, że geje mają tak ciężki los. To WY sami sobie go sprawiacie. W Waszych mózgach. Zawsze wydawało mi się ,że geje to inny wymiar, inny świat,że to zjednoczone społeczeństwo, które się wspiera. A wcale nie trzeba odwiedzać gejowskich knajp (nie przepadam za nimi), żeby przekonać się, że to normalni ludzie,ale czasem tak pokręceni, że czaszka pęka. Wystarczy odwiedzić internet, przeczytać niektóre anonse, żeby się przekonać jak niektórzy są prymitywni. Ale na szczęście to tylko jednostki i ogólna większość z Nas to wartościowi ludzie. Może za bardzo to wszystko wyolbrzymiam, ale przecież ślepy nie jestem i na podstawówce też nie zaprzestałem mej edukacji, więc mam oczy i rozum i widzę jaka obłuda ogarnia niektóre jednostki. Niby tacy samotni, odrzuceni, ogłaszający wszem i wobec w internecie, że poszukują bratniej duszy,że nikt o nich nie wie, że się boją. A jak przyjdzie do spotkania , to po prostu nie przychodzą a zapytani przez koleżankę z klasy albo z pracy, czy są gejami, to zaprzeczają jakby to był jakiś trąd czy zaraza. Zastanówcie się czasem nad tym co robicie. A może najpierw pomyślcie.

Może dziś napisałem za dużo, a może za mało.Jedno jest pewne, ja jestem naprawdę wolny. Powiedziałem w domu, (niektórym) w pracy i sprawdziłem moich przyjaciół. Teraz przynajmniej wiem,że to wartościowi ludzie,że można z nimi porozmawiać i nie drażni ich moje towarzystwo, bo niby dlaczego. W końcu brzydki nie jestem. A tak ogólnie to mam chłopaka.To mój pierwszy(a może drugi).Może nie jedyny???Chciałbym aby coś z tego wyszło.
To jednak historia na inny dzień.
Serdecznie pozdrawiam i cieszę się ,że jesteście najlepszym portalem dla Nas.Wykonujecie nie tylko dobrą robotę, myślę, że posiadacie też wspaniałych pracowników, tylko szkoda,że nie mogę udzielić Wam wywiadu, bo ja mieszkam w Grudziądzu, a o ile mi wiadomo, trzeba się z Wami spotkać w Krakowie, by go udzielić. Tu jednak, na północy też mieszkają ludzie którzy są chętni do pogadanki na forum publicznym. Tak czy owak, dziękuję, że mogłem do Was napisać i podzielić się tymi przeżyciami.

Dodam tylko, że wczoraj przedstawiłem mojego chłopaka po raz pierwszy moim znajomym. To było na imprezie. Było wspaniale. Same heteryckie pary i tylko ja i mój towarzysz i był szampan i toast za Nas (i nie muszę chodzić do knajp gejowskich aby było wesoło i żeby czuć się swobodnie!!!). Czyż nie warto było tyle wycierpieć i mieć tę odwagę, żeby zmienić swoje życie które nie musi być wcale takie straszne jak niektórzy uważają.


Pozdrawiam - Charlie


Przeczytaj poprzedni list od Charlie: (http://www.gej.net/por_co_wyjazd.phtml)