Jak się czują transpłciowe dzieci? Wygraj książkę "George" autorstwa Alex Gino

Nie mam osoby konkretnej która naśladowalam z dzieciństwa a to dla tego, że kiedy powiedziałam rodzinie i bliskim o orientacji ( jestem lesbijką) zostałam skreslona z rodzinnych imprez i odrzucona. Bo byłam inna . Wmawiano mi że to choroba . A jako nie pełnoletnia osoba musiałam pod naciskiem rodziców chodzić do psychologa . Nic im to nie dało aż do dziś . Chociaż dzis już mam 30 lat i swoje życie a bliscy mnie zaakceptowali to żałuję że w dzieciństwie powiedziałam o sobie bo nikt nie po traktował tego poważnie . Zostałam sama . Jedynie kto mnie traktował poważnie, i kto był moim wzorem do naśladowania to obcy ludzie z Internetu. Z początku czaty ,wymiana zdań a później ,,INNASTRONA" dziś queer.
Właśnie obce osoby uswiadomily mnie i dodały siły że nie jestem chora i to co czuje i dzieje się z mną jest 100% prawdziwe. Pisaly jak one poradziły sobie z odrzuceniem i jak się odnaleźć w Polsce. Zrozumiałam że to moje życie, moje szczęścia i nie muszę udawać kogoś kim nie jestem by być akceptowana w Polsce .

Osobą, która była moim wzorem z dzieciństwa i nadal jest, jest moja babcia. Kobieta niezłomna, która wiele wycierpiała od życia, ale nigdy się nie poddawał.
Ona uczyła mnie jak ważny jest szacunek do samego siebie, tłukła do mojej upartej głowy, że każdy z nas jest piękny ponieważ nikt nie jest doskonały. 
Pokazywała mi jak cudowny jest świat, jak zachwycać się zapachem pór roku, każdym pączkiem na drzewie. Przypominała mi jak ważny jest szacunek do przyrody i każdej istoty.
Każdej bez wyjątku. W podziałach, niezrozumieniu i nietolerancji widziała problem tego świata. Że człowiek w swym pędzie przestaje być człowiekiem. 
Uczyła mnie nie wstydzić się kim jestem, a być z tego dumną. Ona jako jedyna kiedy powiedziałam o swoim biseksualizmie nie potraktowała tego jako eksperymentowania nastolatki, a jako część mojej natury. Pamiętam jak kiedyś oglądałyśmy relację z Parady Równości i  powiedziała: tyle kolorów, ci ludzie są tęczą. Jak można nie kochać tęczy? 
Moja babcia była i jest dla mnie wzorem tego jak być by nie krzywdzić innych, jak iść przez życie z uniesioną głową, z dumą wobec tego kim jesteśmy i jak kochać świat zachwycając się każdą chwilą. 

Miałam zwyczajne dzieciństwo. Mieszkałam obok ruchliwej ulicy w wysokim wieżowcu, gdzie mogłam bawić się z rówieśnikami. Jednak, po latach spędzonych tam, małe mieszkanie przestało nam wystarczać, przeprowadziliśmy się do większego, lecz za wysoką cenę... Osłabiłam, a w niektórych sytuacjach nawet straciłam kontakt z moimi przyjaciółmi. Czułam się bardzo samotnie, rozmawiając z nimi czułam się okropnie słysząc o ich wyjazd i nocowaniu u siebie. Próbowałam zaprzyjaźnić się z kimś na osiedlu w moim wieku, ale bezskutecznie, wszyscy albo byli za młodzi, albo zbyt starsi. Pamiętam jakby to było wczoraj kiedy mama powiedziała mi, że wyjeżdżają na długo i sąsiadką się mną zajmie. Właśnie w tamtym dniu ją poznałam. Choć była o kilka lat starsza, nie przeszkadzał jej mój wiek i rozmawiała ze mną jak równy z równym. Moja starszą przyjaciółka, którą niczym starsza siostra (której nigdy nie miałam) mogę pytać o rady, której mogę się zwierzać, z którą mogę być... sobą. To właśnie ona wytłumaczyła mi dokładnie, kto to osoby LGBTQ. Pokazała mi zupełnie inne spojrzenie na świat, ludzie inni nie są źli, są wyjątkowi, niepowtarzalni. Gdy więc powiedziała mi kim jest nie śmiałam się, nie próbowałam ją obrażać, nie... Czułam się dumna. Jest dla mnie wzorcem i staram się tak jak ona być niewzruszona na krytykę innych i żyć pełnią życia. Jeśli to czytasz, to dziękuję Ci, że nauczyłaś mnie z dumą wychodzić na ulice w tęczowej przypince. Dziękuję za wszystkie rady i pogaduchy-dla-otuchy. Dziękuje Ci za wszystko.

Dorastałem na wsi, daleko od dużego miasta. W okolicy wszyscy mieli swoje pola i byli rolnikami. Niektórzy dorabiali w mieście, dojeżdżając codziennie po kilka godzin. Mieszkałem w małym drewnianym domu w wielopokoleniowej rodzinie. Właściwie zawsze czułem się obco wśród tylu ludzi. Od początku inny, krytykowany i nieudolnie kontrolowany. Jedyną osobą, która miała w sobie swego rodzaju luz i tolerancję na inność był dziadek. Pomimo tego, że prawie całe życie spędził na przestrzeni kilku wiosek, miał w sobie wiele mądrości i nie przejmował się głupotami. Nie aspirował do bycia kimś ważnym, mądrzejszym od innych. Umiał za to wiele zrobić przy użyciu prostych narzędzi. Był skromny i niewiele potrzebował, a przynajmniej tego nie wyrażał. Miał cierpliwość i ludzie go lubili. Odszedł wiele lat temu, ale nawet blisko kresu swojej wędrówki rozpoznawał mnie do końca. Nie wymagał, abym był taki jak inni, tzw. normalny, choć potrafił z humorem dawać jasne rady życiowe. Brakuje mi go w dorosłym życiu, dlatego zapewne chętnie rozmawiam ze starszymi osobami, jeśli tylko są choć trochę otwarte, pogodne i pozytywnie nastawione do ludzi, tak jak mój dziadek z którym kiedyś mieszkałem w niewielkim domu na wsi.