Młody licealista wpadł w oko znanemu poecie

oesu, jaka stereotypowa historia xD ofc chłopak musi być młody i do tego piękny, trzeba to podkreślić wszędzie jaki jest atrakcyjny (stereotypowo w takich historiach oznacza to zapewne jakieś dłuższe włosy, często kręcone, i do tego niewinną, dziecinną twarz, taki niby "aniołek", nigdy nie jest to przystojny, męsko wyglądający chłopak). no i mamy tutaj ofc tęsknotę za ojcem, tak silnie promowaną przez środowiska prawicowe jako "przyczynę" homoseksualizmu. ta tęsknota zresztą idealnie pasuje do wizerunku niemęskiego "aniołka" bohatera, czyż nie? no i co dalej? poznaje jakiegoś starszego gościa, który staje się jego "zastępczym tatusiem", nawiązuje się między nimi romans, no bo jak inaczej? poza tym bez czytania tej książki wiem, że ta historia miłosna na 99% skończy się źle, najpewniej jakąś tragedią, co również jest ekstremalnie stereotypowe. szczęśliwe historie są widać zbyt nudne. w 90% filmów i powieści LGBT historia kończy się co najmniej smutnie, a najlepiej tragicznie, wpisując się w ten populistyczny nurt i ukazując usilnie, jak to osoby
LGBT mają przesrane i że ich egzystencja to wieczne cierpienie, bez szansy na szczęście. to jakiś wszechobecny, masochistyczny kult cierpienia w naszej społeczności. to jest po prostu jakaś żałość, że nie muszę oglądać/czytać większości takich filmów/książek, żeby wiedzieć jak się skończą. oczywiście istnieją wyjątki od reguły, za co jestem wdzięczna, ale... no ilość pozycji kopiuj-wklej jest zatrważająca.