Ariel znaczy Lew

Zaczerpnięta z życia historia wybitnego skrzypka, dla którego śmiertelny wróg stał się stał się wybawcą

Bohaterem powieści jest Artur Lipman, krakowianin, pochodzący z zasymilowanej rodziny żydowskiej. Poznajemy go jako 15 letniego chłopca, mieszkającego z rodzicami i starszą siostrą Hanią na Kazimierzu. Ma długie, jasne włosy, rozmarzoną naturę, dziewczęcy wygląd i wielki talent muzyczny. Wiosną 1940 roku poznaje przypadkowo Wolfganga, starszego o jakieś 10 lat Ślązaka, który służy w armii Wehrmachtu i zakochuje się w nim bezgranicznie. Żołnierz staje się częstym gościem państwa Lipmanów, którzy dzięki jego prezentom mogą poprawić sobie warunki bytowe. Przed wypędzeniem do getta na Podgórzu Wolfgang niestety nie może ich uchronić.

Postanawia za to pomoc przynajmniej Arikowi, organizuje jego ucieczkę oraz schronienie po aryjskiej stronie. Pani Albina, która przygarnia chłopca do siebie, jest damą lekkich obyczajów, podejmującą u siebie na zakrapianych kolacjach niemieckich oficerów. Ponieważ uciekiniera trudno trzymać miesiącami za szafą, postanawia go przebrać w dziewczęce sukienki i uczynić z niego ubogą krewną. W ten sposób chłopiec może swobodnie poruszać się po mieszkaniu, grać na skrzypcach dla podpitych gości, a nawet od czasu do czasu wychodzić na spacer. Pewnego razu jeden z oficerów nie daje wiary, że Arik jest dziewczyną i aby to sprawdzić, próbuje go zgwałcić. Kamuflażu nie daje się dłużej utrzymać. Arik musi opuścić Kraków i ukrywać się na prowincji.

Po wyzwoleniu kieruje swoje pierwsze kroki do dawnego mieszkania na Kazimierzu, ale zastaje w nim tylko nowych lokatorów. Po rodzicach i siostrze nie ma śladu. Godząc się z myślą, że wszyscy zginęli, wyjeżdża z Reginą, byłą koleżanką Hani z żydowskiego gimnazjum, na Ziemie Odzyskane, gdzie oboje szykują się na emigrację do Izraela. Regina marzy o założeniu rodziny i dziecku, na co Artur nie jest w stanie się zdecydować. Rozstają się. Arik zostaje w Krakowie, pracuje w miejscowej filharmonii, nie przestając myśleć o Wolfgangu. Pociechą jest krótkie i burzliwe partnerstwo z Krzysztofem, pianistą, ale i tej znajomości nie daje się utrzymać na dłużej. Kiedy wiele lat później bierze udział w tournée po Niemczech, już jako znany solista, spotyka na jednym z koncertów Wolfganga. Po dawnej intensywnej miłości nie ma już jednak śladu.
Niecodzienne i pełne zaskoczeń losy życia Artura Lipmana poznajemy w retrospekcji, gdy udziela wywiadu studentowi judaistyki z UJ, piszącemu pracę magisterską o życiu krakowian podczas okupacji. Choć dzieli ich wielka różnica wieku i światopoglądów, nawiązuje się między nimi wyraźna nic sympatii.
Nie jest to jeszcze jedna książka o Holokauście, bardziej już o miłości i jej niespełnieniu. O miłości dwóch mężczyzn w absolutnie niesprzyjających warunkach, która nie może mieć szczęśliwego zakończenia.