Q nie tylko dramaty

Q. Nie tylko dramaty to zbiór pięciu niezależnych utworów.

Pierwszy z nich – Potwór – jest powrotem autora do pozornie normalnego dzieciństwa, z którego pewne zdarzenia odbijają się w jego dorosłym życiu. Często traumatyczne doświadczenia nie pozwalają na jednoznaczne określenie tożsamości, mimo to pełnią funkcję terapeutyczną – uwalniając potwora autor otwiera drzwi do innego (lepszego?) świata.
Drugi tekst – Lekko, zwiewnie – to dramat rodzinny. Padają w nim pytania o sens życia w kłamstwie i granice w miłości oraz poświęceniu się dla drugiej osoby. Maski zdejmowane przez bohaterów w poszczególnych scenach doprowadzają do odkrycia bolesnych prawd, coming outów i tragicznego finału.
Tęcza płonie! jest melodramatycznym, momentami celowo skrajnie przerysowanym, monologiem stereotypowego geja z Krakowa, przerywanym myślami jego ciotowskiego Sumienia. Filip prowadzi bardzo kolorowe życie, bawi się nim, nieustannie imprezuje, a że los czasem płata figle, pewnego dnia bohater Tęczy budzi się w świecie bez gejów…
W sztuce WC spotyka się ze sobą kilka osób, które nie wiedzą jak znalazły się w tej publicznej toalecie i w jakim celu zostały tam sprowadzone. Są wśród nich: panna młoda, ćpun, transseksualna kobieta, ksiądz pedał, nastoletni skate i gospodyni domowa. W jednej chwili okazuje się, że tak różne postaci coś jednak łączy i że nie jest to zwyczajny szalet, bo skrywanych tajemnic nie da się spłukać w klozetowej muszli, one i tak się wynurzą, a za wypadki z przeszłości ktoś będzie musiał słono zapłacić.
Ostatni utwór – Nazbieram ci malin w koszyk z chmur – to monodram kobiety, która utraciwszy swoją największą miłość, popada w obłęd. Wspominając wspólnie przeżyte chwile, Anastazja traci poczucie rzeczywistości i za wszelką cenę próbuje stworzyć alternatywny świat, w którym ten ktoś cały czas jest obok niej.
Książka, jako całość, dotyka wielu aspektów codzienności, z którymi niemal każdy barwny odmieniec musi się zmagać, by przetrwać w czarno-białym otoczeniu.