Homofobia po polsku

Niechęć i agresja wobec gejów i lesbijek to wyraźna rysa na polskiej demokracji. Homoseksualiści są atakowani z ambon, uznawani za nienormalnych, bici, gdy publicznie odważą się zabrać głos, pokazać twarz, przyznać do odmiennej orientacji seksualnej. Nie tolerują ich organizacje nacjonalistyczne i prokatolickie (patrz: atak Młodzieży Wszechpolskiej na Marsz Tolerancji w Krakowie), zakazuje się im walki o własne prawa (patrz: zakaz zorganizowania w Warszawie Parady Równości czy niszczenie billboardów podczas akcji "Niech nas zobaczą").

O problemie niechęci wobec gejów i lesbijek w Polsce zaczęto dyskutować pod koniec lat 90. Na podstawie publikacji prasowych, które ukazywały się na przełomie wieków, powstała książka "Homofobia po polsku". Na szczególną uwagę zasługują rozdziały poświęcone pozycji kobiet biseksualnych i lesbijek, których - jak twierdzi filolożka Anna Gruszczyńska - "nieznośnie w tym kraju nie widać". W książce znalazły się wypowiedzi pisarek i felietonistek: Kingi Dunin, Izabeli Filipiak, Bożeny Umińskiej, a także przedstawicieli organizacji walczących o prawa gejów i lesbijek: Roberta Biedronia, Marzeny Lizurej czy Krzysztofa Tomasika.