Homoseksualizm a miłość

Homoseksualizm grzechem nie jest. Czyny homoseksualne już tak.

Marek:

"Pożądanie seksualne" to nie to samo co "miłość" - owszem, święta racja. Tylko dlaczego niektórzy utożsamiają homoseksualizm tylko z tym pierwszym? Jak można być tak ślepym, tak zamkniętym i pozbawionym wrażliwości na innych ludzi, żeby nie widzieć, co ich łączy? Wygodniej nie widzieć całej gamy pięknych uczuć i redukować je do "pożądania" - łatwiej wtedy je potępiać.

Każdy ma prawo do swojego punktu widzenia - jasne. Ale nie zgadzam się z takim, który zamyka oczy na CZŁOWIEKA, w całej jego złożoności i pięknie, w imię IDEI, choćby i najszlachetniejszej. To mi zaraz nasuwa na myśl wojny krzyżowe, palenie na stosie, getta...

Czy geje nie potrafią kochać? Nie odczuwają miłości? Nie są zdolni do wyższych uczuć? Kto tak sądzi jest po prostu homofobem i rasistą. Pan Augustyn do nich należy, jak zresztą większość jego kolegów w śałobnej czerni. Ta książka jest dowodem umysłowej ciasnoty kleru katolickiego. To oni są chorzy: na brak tolerancji.

Odrkywanie milosci jest trudne. Tym trudniejsze, kiedy sie ma swiadomosc, ze pozadania seksualnego wobec osoby tej samej plci miloscia nazwac nie mozna. Autor szeroko uzasadnia, dlaczego broni takiego pogladu.

Próbka: http://www.jezuici.krakow.pl/dr-czest/oa_h_1.html

Juü sam fakt, üe duchowny katolicki wypowiada siä w sposób wyważony o homoseksualizmie jest fenomenem, godnym odnotowania. Książka jest niewiarygodnie nudna, napisana typowym dla języka kościelnych dysertacji napuszonym językiem. Mnóstwo jest cytatów i odnośników do autorytetów, takich jak Fromm czy Freud, którzy żyli w czasach, kiedy wiedza na temat homoseksualizmu była na poziomie kamienia łupanego. Sam autor homoseksualizm nazywa "zranieniem" (!!!) i sugeruje, że geje posiadają typowy dla swej skłonności zespół cech charakteru. Wreszcie konkluduje, że homoseksualista powinien dążyć do "wyleczenia" poprzez praktyki religijne, samokontrolę etc.
Nie wiem, czy ks. Augustyn jest gejem. Jestem natomiast pewien, że swą wiedzę o temacie czerpał z spotkań z gejami, którzy zawierzali mu się w konfesjonale etc. Szczególnie w naszym kraju osób takich, którzy nie mogąc sobie poradzić z własną seksualnością, szukają porady i pomocy w miejscu najmniej kompetentnym - Kościele katolickim.
Z punktu widzenia nowoczesnej wiedzy o homoseksualizmie, książka jest całkowicie bezwartościowa a nawet szkodliwa. Konserwuje stereotypy, jej pseudonaukowy bełkot nie powinien pruesłonić konkluzji: Jedyną akceptowalną oceną homoseksualizmu jest całkowite i bezwarunkowe uznanie jako normalnej formy seksualności człowieka. Koniec i kropka.

Z tej książki można się dowiedzieć, czym naprawdę jest miłość.

nuuuuuuuuuuuuuda :-((((

Książka napisana żywym językiem, z analiza wielu przypadków i wyważoną opinią autora. Stara się umieścić homoseksualizm w szerszym kontekscie problematyki psychologicznej i etycznej.