Mężczyźni - słaba płeć?

Władca stworzenia? Król życia? Wolne żarty! Od poczęcia aż po grób, mężczyźni walczą o przetrwanie, zmagając się z chorobami, wadami genetycznymi i właściwą im nadwrażliwością. Sebastian Kraemer, brytyjski psychiatra i specjalista w dziedzinie schorzeń dzieci i młodzieży, opublikował skrótowo wyniki najnowszych badań na temat niesprawiedliwego traktowania płci męskiej przez naturę. Tekst ten, który ukazał się w British Medical Journal stawia tezę, że życie każdego mężczyzny przypomina przeprawę przez pole minowe. Problemy pojawiają się już podczas zapłodnienia. Co prawda plemniki zawierające męski chromosom Y potrafią pływać szybciej niż ich żeńska konkurencja, czego efektem jest procentowa przewaga poczętych męskich zarodków (zygoty). Ale dobra passa kończy się właśnie w tym miejscu. Uwarunkowania zewnętrzne, takie jak stres przeżywany przez ciężarną matkę w chwili, gdy zapłodniona komórka jajowa wędruje na swoje miejsce w macicy przedwcześnie kończą niejedną, dobrze zapowiadającą się męską egzystencję. Wystarczy, aby przyszła mamusia po odbyciu stosunku zapaliła papierosa. Kraemer wysnuwa z tego wniosek, że męskie embriony są wrażliwsze niż żeńskie. Także w późniejszych fazach ciąży, u męskich embrionów znacznie częściej pojawiają się wady mózgu i rdzenia kręgowego niż u embrionów żeńskich. Częściej też występują zniekształcenia narządów rodnych i kończyn. Chłopcy częściej niż dziewczynki padają ofiarą poronień, częściej też są wcześniakami. Jeśli już jednak przebrną przez krytyczny okres ciąży, w chwili porodu są spóźnieni w rozwoju około czterech do sześciu tygodni.

Być może to właśnie słabość i niedorozwój jest powodem, dla którego chłopcy są przez rodziców rozpieszczani. Badania wykazały, że rodzice zajmują się męskimi niemowlakami znacznie intensywniej niż dziewczynkami. Mali chłopcy są też w istocie wrażliwsi niż małe dziewczynki i silniej reagują na stany emocjonalne matek. Kiedy jednak podrosną, poddawani są bez zwłoki ostremu treningowi, który ma z nich uczynić "twardzieli." Kwintesencją tego treningu jest formułka "chłopaki nie płaczą", co jednak powoduje, że płaczą "do środka". Być może właśnie dlatego, chłopców jest znacznie trudniej wychować niż dziewczynki. Częściej pojawiają się u nich oznaki nieprzystosowania społecznego, chorobliwa nadaktywność, autyzm i syndrom Tourette'a (niekontrolowane odruchy) a także jąkanie się, trudności z koncentracją i nieposłuszeństwo.

W wieku dojrzewania pojawiają się zagrożenia autodestrukcyjne. Nastoletni chłopcy są często wyzywający, aroganccy i nie potrafią realistycznie ocenić niebezpieczeństwa. Nieśmiałość i brak pewności siebie maskują krzykliwością, wyzywającymi gestami i przekonaniem że z każdej sytuacji mogą wyjść bez szwanku. Następstwem są wypadki, samobójstwa, bijatyki i eksperymenty z alkoholem i narkotykami. Po zaliczeniu wieku młodzieńczego, ryzyko się wcale nie zmniejsza. Wiele chorób występuje u mężczyzn częściej niż u kobiet: cukrzyca, wrzody żołądka, rak płuc i choroby serca. Mężczyźni częściej zapadają na depresję i w większości krajów żyją znacznie krócej niż kobiety. Są bardziej niż one podatni na nałogi: alkoholizm, palenie papierosów, narkomanię. Gdy zapadają na zdrowiu, ignorują swój stan, niechętnie idą do lekarza i nadrabiają miną.

Kobiety górują nad mężczyznami także w sferze "duchowej" - dziewczynki dojrzewają znacznie wcześniej niż chłopcy, uczą się od nich lepiej i szybciej kończą studia. W jednej jednak dziedzinie nie dorównują męskiej rasie: orientacji przestrzennej. Może właśnie dlatego, mężczyźni są lepszymi kierowcami niż kobiety. Kraemer zastanawia się, czy narzucona przez uwarunkowania społeczne rola "twardego faceta" zmusza mężczyzn do kompensowania swej słabości. I postuluje, by konsekwentnie przemyśleć metody wychowawcze tak, by pozwolić chłopcom odkryć swoją wrażliwość. Także lekarze powinni pamiętać, że mężczyźni rzadko przyznają się do swego cierpienia - co utrudnia prawidłową diagnozę.

Jak widać - mężczyzn łatwo zrozumieć ale trudno pojąć... Codziennie odkrywane są nowe geny, ale nikt nie wie dlaczego faceci są tak dziwną rasą. Dlaczego - na przykład - potrafią tak fanatycznie zajmować się komputerem (zapominając o całym świecie), tak bardzo przywiązują się do przedmiotów i ulubionej garderoby, niechętnie dają narzucać sobie obce zdanie i z taką lubością igrają z ogniem. Być może - jest to pozostałość po czasach, kiedy żyjąc w jaskiniach, nasi przodkowie musieli troszczyć się o pokarm dla słabych i bezbronnych kobiet?

Opracował: Tadeusz Sokołowski