Wojtek, 22 lata

Mimo, że Wojtek ma już 22 lata, mieszka z rodzicami. Nie ma nawet własnego pokoju - dzieli go z bratem. Rodzina nie jest zamożna, więc mimo iż chciał się uczyć, musiał iść do pracy. Widywałem go czasami "na mieście". Rzadko w gejowskim klubie. Wojtek to ładny chłopak: wysoki, szczupły blondyn o śmiejących się oczach. Od dawna widać było widać było, że go coś gryzie. Na moje pytania, co go trapi, odpowiadał zdawkowo. Wiedziałem, że Wojtek pochodzi z bardzo tradycyjnej, religijnej rodziny. Ojciec regularnie słucha "Radia Maryja", modli się chodzi do kościoła. Kiedy się ostatnio spotkaliśmy, powiedział mi: "Rodzina wie o mnie". Poprosiłem, by opowiedział historię swego "coming out'u".


- Miałeś dość nieudany "coming out". Dlaczego zdecydowałeś się powiedzieć rodzicom, że jesteś gejem?
- To znaczy... Przyszedłem do domu... Byłem trochę załamany, zdenerwowany wszystkim, co się wydarzyło w ostatnim czasie...
- A co się wydarzyło?
- No... Nic jeszcze w życiu nie osiągnąłem. Cały czas musiałem rodzinę okłamywać. Nie mogłem być takim, jaki jestem. Ciążyło mi to. I w końcu zrozumiałem, że muszę do końca zaakceptować, że jestem gejem. To stało się przez pewną osobę.
- A zanim tę osobę poznałeś - nie byłeś pewien?
- Próbowałem samego siebie zaakceptować. Ale to było trudne. Nie udawało mi się. Im bardziej się starałem, tym bardziej bolało. A przy tej osobie... Stało się coś takiego dziwnego, że poczułem się dobrze w własnej skórze.
- Zaraz wrócimy do mojego pytania z początku rozmowy. Ale - ciekawi mnie, od kiedy wiedziałeś, że jesteś gejem?
- Od trzeciego roku życia.
- ????
- Tak. Wtedy podobali mi się wszyscy mężczyźni.
- Ale przecież dzieci nie mają świadomości własnej seksualności!
- Ja wtedy naturalnie nie wiedziałem, że jestem gejem. Mówię tylko, że podobali mi się faceci.
- A potem? Kiedy byłeś już starszy?
- Też mi się podobali, ale uciekałem do dziewczyn. Ale nie miałem z dziewczynami żadnych kontaktów seksualnych. Z facetem kochałem się dopiero jak miałem 20 lat.
- I co? Nie było to przyjemne przeżycie?
- Było przyjemne. Aczkolwiek.... Ja się wtedy wszystkiego bałem. Chciałem kogoś poznać, żeby z nim być na stałe. Ale nie udawało mi się.
- OK. Wróćmy teraz do Twojej rodziny. Ile masz rodzeństwa?
- Dwóch braci i siostrę.
- Rodzice niczego się o Tobie nie domyślali? Nie dostrzegali, że masz jakiś poważny, wewnętrzny konflikt?
- Mówiłem im, że nie mogę mieć dzieci. Ale oni myśleli, że byłem na jakichś badaniach i pocieszali mnie, że też mieli problemy. A ja przecież tylko chciałem ich naprowadzić, żeby sami doszli do tego, co miałem na myśli.
- Zależało Ci na tym żeby rodzice wiedzieli o Tobie?
- Niby wiedziałem, jaka będzie reakcja. Więc z jednej strony chciałem - a z drugiej nie.
- Kochasz swoich rodziców?
- Tak.
- Więc wróciłeś wtedy do domu, miałeś zły nastrój i - no właśnie! Co się stało?
- Przede wszystkim rozmawialiśmy po raz pierwszy otwarcie i po raz pierwszy tata mnie słuchał, a nie ja jego. Mówili, że mogą mi we wszystkim pomóc, żebym im powiedział, co mnie gryzie... A ja - że nie powiem, że są jeszcze niedojrzali. W końcu sami na to wpadli. Więc zaczęli wymieniać różne rzeczy. Że jestem na coś chory itd. W końcu mama powiedziała: "Spałeś z facetem". Ja nic nie powiedziałem. Tylko się uśmiechnąłem. A ona: "Tak! O to chodzi!" Więc przytaknąłem. Popatrzyli się na siebie dziwnie. Pytali mnie, czy na pewno jestem gejem, tłumaczyli, że dziewczyny są o wiele ładniejsze.... Potem rozmowa się urwała, bo następnego dnia musiałem iść do pracy. Oni się przespali, a na drugi dzień już wiedziałem, że coś wybuchnie.
- Czy myślisz, że oni ze sobą wcześniej na ten temat rozmawiali?
- Mówili coś do siostry, że "jestem jakimś gejem", czy coś takiego... Nie wracałem na noc. Jak coś opowiadałem, to o dziewczynach starszych ode mnie... Ich to dziwiło, ale zawsze wszystko obracali w żart.
- Siostra o Tobie wiedziała?
- Tak. Powiedziałem jej zaraz po moim "pierwszym razie".
- Dlaczego?
- Zakochałem się w kimś, kto nie był godny moich uczuć. I musiałem się zwierzyć.
- Co było dalej?
- Następnego dnia rano wstałem, mama też wstała, nic się nie odzywała. Wyszedłem do pracy i zadzwoniłem do kolegi, który to wszystko miał już za sobą. Powiedział "Musisz z nimi rozmawiać". Potem dostałem od ojca SMSa: "Musimy porozmawiać, kiedy wracasz do domu". Więc oddzwoniłem i powiedziałem: "Przecież wiesz, kiedy wracam". Wieczorem przed wyjściem z pracy, zacząłem się strasznie denerwować, kopać w ścianę. Cały się trząsłem. Wszyscy to widzieli. Koleżanka wzięła mnie na bok i spytała, co się ze mną dzieje. Odpowiadałem jej też tak - aluzyjnie. Kręciłem w wszystkie strony. A ona powiedziała, że wie, o co chodzi i że cały czas się domyślała. Więc jej też się przyznałem. Zwolnili mnie wcześniej do domu. Głowa mnie tak bolała z nerwów, że nie miałem siły rozmawiać. Rodzice wzięli mnie do pokoju i zaczęła się burza. Zaczęli mnie przekonywać, że na pewno nie jestem gejem, że faceci mi się podobają tylko dlatego że są dobrze zbudowani, a ja chciałbym wyglądać tak jak oni. Że to wszystko wina ludzi, z którymi się zadaję, że to się da wyleczyć a oni mi pomogą, że muszę pójść do psychologa. A ja, że to oni powinni się leczyć. I tak dalej...
- Czy myślisz, że oni wiedzą coś o homoseksualizmie? Może coś czytali?
- Nie. Oni nic nie wiedzą. Mówili, że to grozi różnymi chorobami i że ich zarażę. Ojciec zaczął mówić o komarach...
- O jakich komarach?
- Że komary przenoszą AIDS. A ja mu na to, że tyle ogląda telewizję a nic nie wie. W końcu postawili sprawę tak, że zapytali mnie, czy chcę się zmienić, czy nie. A ja - że nie.
- Z tego co mówisz wynika, że Twoi rodzice mają z gruntu negatywny stosunek do homoseksualizmu. Czy próbowali Ci wytłumaczyć, dlaczego to jest dla nich takie nieszczęście że jesteś gejem?
- Oni to po prostu potępiają. Źle im się kojarzy.
- Ale przecież nie są złymi ludźmi. Dlaczego reagują tak negatywnie?
- Dla nich nieszczęściem jest, że ludzie się dowiedzą. Że podobno sąsiedzi już przeze mnie nie przychodzą. Byli też wściekli, że wszyscy naokoło wiedzieli o mnie, a oni - nie. Kłócili się z siostrą, że im nic nie powiedziała. W końcu wyszedłem z pokoju i powiedziałem żeby mi dali spokój. I tak jest każdego wieczora. Oni się wstydzą. Wstydzą się nawet własnego zdania. Oni myślą, że będę się chwalił na całym osiedlu, chodził z chłopakiem za rękę i całował się.
- Czy Twój ojciec jest bardzo wierzący?
- Za bardzo. On jest fanatykiem religijnym. Tak został wychowany i tak próbuje wychować nas. Ale to mu się nie udaje. Raz wysłał mi SMSa - z sąsiedniego pokoju, z receptą, jak się wyleczyć z gejostwa: Mam się modlić, iść do spowiedzi i powtarzać sobie, że faceci to zło, i że mam kochać kobiety, bo kobiety są piękne.
- Twój "coming-out" był jedną wielką katastrofą.
- Był katastrofą, ale jednak coś mi dał pozytywnego. Czuję się lepiej, luźniej. Przestało mnie gryźć sumienie, że wszystkich okłamuję. Choć liczyłem na to, że mnie zrozumią. Przecież cały czas mówili o miłości w rodzinie. Zawiodłem się. Siostrze powiedzieli, że albo się zmienię, albo mam się wynosić.
- Może tylko tak mówili.
- Chyba tak. Chyba by tego nie chcieli.
- Masz na pewno dużo marzeń - wyglądasz na chłopaka marzycielskiego. O czym marzysz?
- O normalnych rzeczach. Chciałbym być z kimś, mieć mieszkanie. Marzę o normalnym życiu. Dla kogoś, kogo kocham, jestem w stanie porzucić rodzinę. Na tym chyba polega miłość?
- Dziękuję Ci bardzo za rozmowę.


Rozmowę przeprowadził Janusz Marchwiński