Wywiady IS - listy czytelników (Dziwak)

Zastanawiam się, na ile życie gejowskie w tym kraju zamyka się w stereotypach: niektórzy mogą to odebrać jako kolejny "atak" na tzw. środowisko, ale nie o to mi chodzi - nie tylko o bywanie w gejowskich lokalach, ale w ogóle o podejście do życia na różnych jego poziomach. Ja nie bywam w gejowskich pubach czy dyskotekach nie dlatego, że nie chcę, aby mnie ktoś zobaczył, nie dlatego, że jestem przeciw [mitycznemu] środowisku, ale dlatego, że nie toleruję muzyki tam rozbrzmiewającej [dla mnie to nie jest muzyka..], nie toleruję dymu tytoniowego, a że jeszcze na dodatek nie piję alkoholu... Tymczasem - takie mam wrażenie z rozmów z facetami poznanymi na różne sposoby - gej powinien pić, dobrze, jeśli pali [w tym i trawkę...], słuchać powinien tylko rocka, popu, techno etc., czytać jedynie Tokarczuk i Coelho, namiętnie smsować etc. etc. Moje stwierdzenia typu, że nie wybieram się na koncert Kayah, a słucham zespołu Sequentia albo że nie podam numeru komórki, bo jej nie mam, na ogół wywołują uśmiech politowania, a przynajmniej zdziwienie. Jak można tak żyć? No cóż, można. Zdaję sobie sprawę, że to bardzo niemodne, czasami też trudne, ale... przynajmniej jestem - staram się być - sobą. Pracuję na UW, znam kilka zupełnie niepraktycznych języków, czytam książki, jakich nikt już nie czyta... Czy to czyni mnie gorszym gejem? Jestem innym pośród innych, którzy jakoś mają trudności z akceptowaniem inności. Zdaję sobie sprawę, że jestem też w dużej mierze inny pośród heteryków, nawet wśród moich kolegów po fachu trudno mi znaleźć pokrewną duszę. Ale czy to znaczy, że powinienem się zmienić, dostosować do otaczającego świata - i przestać być sobą? Tak naprawdę, to myślę, że zmiana byłaby pozorna, i to moje prawdziwe "ja" wcześniej czy później wyszłoby na jaw...

Żeby nie brzmieć całkiem ponuro: owszem, mam przyjaciół, którzy mnie rozumieją, którzy są w jakiś sposób podobni do mnie. Nie jestem całkiem sam... Nie tylko ja tak patrzę na życie. Ja nie potępiam innych za ich gusta czy sposób życia. Dlaczego sam spotykam się z takim potępieniem, jestem określany jako wariat, dziwak [to akurat bardzo lubię, bo czuję się dumny z bycia dziwakiem], nienormalny? Tylko dlatego, że idę własną drogą? Trochę zrozumienia dla innych, panowie!

Jeszcze jedna uwaga dotycząca tolerancji: wbrew pozorom, wcale o nią niełatwo w tzw. kręgach oświeconych. Jakiś czas temu kolega z UW zaprosił kilka osób na oglądanie na wideo "Braveheart". Towarzystwo intelektualne, doktorzy, magistrzy, ludzie o szerokich horyzontach, otwarci... Kiedy na ekranie pojawił się Edward II, jedna z obecnych osób powiedziała ze śmiechem: "O, to ten pedał z Marlowe'a!" Reszta zareagowała znaczącymi uśmiechami... Jeśli wśród ludzi naprawdę inteligentnych jest takie nastawienie do gejostwa... [OK, znam też pozytywne przykłady, nie chcę bynajmniej generalizować.]

Dziwak