logo Queer.pl Dawniej Innastrona.pl
22.11.2017    STARTSKLEPKONTAKT

...
10
0
0

Djamel

Fragment powstającej powieści, "Nirvaan"

Dodano: 27.10.2017, Aktualizacja: 28.10.2017

Kiedy spotkałem Djamela, który tak szeroko i szczerze się na mój widok uśmiechał, pomyślałem, że może właśnie dostałem swoją szansę na odkupienie tamtego grzechu. Tego, że pozwoliłem Karimowi odejść. Dziś zachęcamy Was do lektury fragmentu powstającej dopiero powieści Jarosława Pietrzaka!

No więc dwa dni później byłem już w pociągu, z dworca w Nevers odebrał mnie Daniel, a potem byłem już przed tym donżonem i gramoliłem się z samochodu, z moim ogromnym plecakiem.

Djamel patrzył w moją stronę znad książki. Dzieliła nas trochę zbyt duża odległość, żebyśmy zagadali, ale nawet z daleka widziałem w jego wielkich oczach jakieś zainteresowanie. Na jego twarzy zatańczył uśmiech, piękny uśmiech, Boże, jaki piękny uśmiech. Daniel potwierdził kiwnięciem głowy, gestem dłoni i jakimś mruknięciem, że tak, tam jest wejście, tam powinienem się skierować. W drzwiach tymczasem stanęła Chantal, właścicielka zamku, żona Michela, którego poznałem u konsjerżki pani Ani w Paryżu. Wyszła mi naprzeciwko, żeby się przywitać. Niska, trochę przy kości, pięćdziesiąt kilka lat, piękne, bujne, czarne włosy, proste, opadające luźno na ramiona. Wyciągnęła ku mnie swoją drobniutką dłoń, ozdobioną wielkim złotym pierścieniem z brylantami, drżącą nieco, później miałem się przekonać, że drżała jej zawsze. Przedstawiła się, podziękowała Danielowi, i powiedziała, że oprowadzi mnie po zamku, a potem zaprowadzi mnie do mojego pokoju. Ale to będzie w tamtym budynku, tym który samochód musiał wyminąć, zanim dotarł do donżonu, więc na razie najlepiej, żebym zostawił plecak tutaj w korytarzu. Chyba, że jestem zmęczony i chcę najpierw pójść do swojego pokoju, zdrzemnąć się czy coś. Nie, nie byłem zmęczony, byłem autentycznie podekscytowany tym miejscem. Moi przyjaciele, koleżanki i koledzy ze studiów zbierali na saksach pomidory, szparagi, truskawki, albo ścinali tulipany, a ja miałem pracować na zamku, dużym pięknym średniowiecznym zamku, i miałem tu gdzieś mieć swój pokój. Filmowcy jeszcze nie przyjechali, powiedziała Chantal, ale pierwsza trójka będzie tu już za dwa dni. Poznajcie się z Djamelem. Djamel!, zawołała go.

Zamknął książkę, zostawił ją na stole i nie zakładając butów podszedł w naszą stronę, wyciągając do mnie dłoń. Szczery uśmiech rozjaśnił jego pociągłą, śniadą twarz, odsłaniając długie, równo i ciasno ułożone zęby. Jego wielkie, inteligentne oczy błyszczały kolorem bursztynu. Strąk kasztanowych włosów wymknął się gumce, która spinała ich resztę z tyłu głowy, i opadał mu na czoło. Wiedziałem, że Djamel to arabskie imię, ale do tamtej pory myślałem, nie znając wcześniej żadnych Arabów, że mają wszyscy włosy kruczoczarne. Byłem zaskoczony, zaintrygowany. I onieśmielony jego badawczym, zainteresowanym, jednocześnie przyjacielskim spojrzeniem. Głównie dlatego, że wydał mi się przepiękny – przepiękny w jakiś nietypowy, trudny do nazwania sposób.

Djamel, Jarek, poznajcie się. Djamel jest naszym przewodnikiem, oprowadza turystów, wyjaśniła Chantal. Razem z Alexandre’em, który gdzieś się podział, może go spotkamy na pierwszym piętrze, w salonie. Obaj studiują filozofię w Paryżu, na Sorbonie.

Chantal zabrała mnie jednak szybko od właściciela tych wielkich bursztynowych oczu, żeby mi wszystko pokazać i wprowadzić mnie do mojej misji na najbliższe dwa miesiące. Na parterze minęliśmy kuchnię, z której wybiegł jak burza młody kucharz, Bretończyk Pierrick, który zatrzymał się, bo Chantal chciała nas sobie przedstawić, po czym poleciał dalej, do chambre froide, mieszczącej się w piwnicy chłodni, gdzie trzymano świeże warzywa i owoce. Kuchnie były tak naprawdę dwie. Jedna w starym stylu, umeblowana w dziewiętnastym wieku, z wielkim, masywnym drewnianym stołem stojącym tam być może nawet od wieku piętnastego, z miedzianymi garnkami rozwieszonymi na ścianach i innymi pięknymi przyrządami porozstawianymi w różnych miejscach. Tutaj jednak częściej się jadło niż gotowało, chyba że gotować trzeba było tyle, że nie mieściło się w drugiej kuchni, tej bardziej roboczej, która mieściła się za tej ładnej kuchni „plecami”, ale bywało też, że pieczono jakieś ptactwo na siedemnastowiecznym, ale wciąż doskonale sprawnym ruszcie pod ścianą. Dalej była wielka, reprezentacyjna jadalnia, przez nią z kolei można było dotrzeć do mniejszej, bardziej kameralnej, ale za to ze stołem z blatem z różowego włoskiego chyba marmuru, osiemnastowiecznymi krzesłami, żyrandolem z Murano i wielkim genueńskim lustrem w ciężkiej pozłacanej ramie. Na końcu korytarz na parterze prowadził do pralni i suszarni. Można je było jednak wyminąć, by wejść na kręcone kamienne schody; była to oryginalna klatka schodowa z pierwotnego, średniowiecznego założenia tego budynku. Dlatego, od tylu stuleci noszenia obutych ludzkich stóp, stopnie były tak wyślizgane i na wszelki wypadek, wzdłuż schodów, po ścianie, biegł gruby sznur, zawieszony na wbitych w mur metalowych hakach, elastyczna poręcz, której można było się trzymać lub w razie potrzeby uczepić.

Na pierwszym piętrze były dwa salony umeblowane antykami, oraz biblioteka, w której oprócz starych książek na regałach stał też stół do bilarda, stolik do gry w karty lub kości, i specjalne kabiny na cygara. To tam spotkaliśmy Alexandre’a. Był to bardzo zamknięty w sobie, wycofany i nieśmiały blondyn w okularach. To piętro było bardzo wysokie, mieściło sypialnię Chantal i Michela, była tam też jeszcze jedna, mniejsza sypialnia oraz sypialnia matki Chantal, Madame Zivi. Tam miałem się nie zapuszczać, pokojem Madame Zivi zajmowała się Martine, której jeszcze nie poznałem, ale na pewno na nią gdzieś wpadniemy. Możliwe, że była w pralni. Lepiej, żebym do pokoju Madame Zivi nie wchodził, ponieważ ona tu przyjeżdża zawsze ze swoją szurniętą, otyłą kotką, która się panicznie boi mężczyzn, których nie zna, i albo zacznie szaleć i biegać po pokoju, rozwalając wszystko po drodze, albo się przestraszy i ucieknie z pokoju, a wtedy możemy jej przez dwa dni szukać po całym zamku – wyjaśniała mi Chantal. Piętro wyżej były już tylko sypialnie, i mały salonik indyjski, który był tak naprawdę tylko głęboką wnęką wtuloną pomiędzy dwa pokoje, niezmiernie jednak uroczą, bo wejście do niej okalał rzeźbiony misternie w drewnie łuk przywieziony z Indii. Trzecie piętro było już ostatnie, nad nim tylko strych. Miało najniżej zawieszony sufit i najmniejsze pokoje, niemniej jednak wszystkie bardzo wygodne i przytulne, każdy z własną łazienką. Dwa z nich były zajęte przez Djamela i Alexandre’a.

Kiedy tak chodziliśmy, nie mogłem przestać myśleć o tym pięknym Arabie, który został tam na dole ze swoją książką. Czemuż tak mi się przyglądał, dlaczego wydawał się tak mną zainteresowany? Czyżbym właśnie dostawał tutaj niespodziewanie szansę na odkupienie śmiertelnego grzechu sprzed Sacré-Coeur, kiedy to pozwoliłem Karimowi odejść, zamiast zatrzymać go przy sobie i pozwolić mu się uwieść? Czy Djamel był gejem? Skoro teraz Chantal o nim wspomniała, informując, że to on przebywa w pokoju numer dwanaście, zareagowałem szybko pytaniem, czy Djamel jest Arabem; byłem głodny jakiejkolwiek dodatkowej wiedzy na jego temat, chciałem, żeby mi cokolwiek więcej na jego temat powiedziała.

Il est d’origine algérienne. Ses parents sont venus d’Algérie. Ben, il n’est pas tout-à-fait Arabe, il est Kabyle, si vous voulez être exact. Les Kabyles sont les Berbères d’Algérie. Pochodzenia algierskiego, ale tak naprawdę kabilskiego a nie arabskiego, gdybyśmy mieli być dokładni. Nigdy wcześniej nie słyszałem o Kabilach. Miałem wrażenie, że na tym zamku, który mi się przytrafił tylko dlatego, że uparcie snułem się po Paryżu w poszukiwaniu pracy właściwie do ostatniego euro w portfelu, otwiera się przede mną jakiś zupełnie nowy świat, którego nigdy wcześniej nie znałem, tak daleko od tego wszystkiego mieściło się upadle, postindustrialne miasto na polskiej prowincji, w którym spędziłem dotąd całe moje tak zwane życie.

Chantal zaprowadziła mnie potem do drugiego budynku, czyli tego, który samochód Daniela wyminął, zanim dotarł do donżonu. Nazywali go Petit Château. Poprosiła mnie, żebym wziął plecak, bo tam będzie mój pokój, to od razu go tam zaniosę. Prowadziła tam wysypana drobnymi kamyczkami nieregularna droga, którą miałem ochotę nazwać polną, ale wokół zamku jakoś mi to słowo nie pasowało.

Zapytałem, o co dokładnie chodzi z tymi filmowcami, co to mają niebawem przyjechać, bo wszystko, w sensie ten przyjazd tutaj do pracy, wydarzyło się tak szybko i niespodziewanie, że nie do końca tak naprawdę zdołałem to ogarnąć. Otóż Chantal z mężem postanowili spróbować wynajmować czasem zamek na różne wydarzenia, żeby posiadłość mogła się trochę sama finansować, na wypadek, gdyby ich dzieciom szło kiedyś w przyszłości gorzej finansowo niż jej mężowi. Żeby nie musieli od raz sprzedawać zamku, gdyby im się powinęła noga. Więc gdyby udało się obrócić zamek, który dotąd był tylko ich „domem na wsi” – spędzali tu lato, weekendy i Boże Narodzenie – w coś, co się finansuje przez wynajmowanie od czasu do czasu, to by trochę zabezpieczyło pozostanie zamku w rodzinie. To był pierwszy raz, kiedy postanowili to zrobić, trochę na próbę, żeby zobaczyć, ile pracy to wymaga, jakie są koszty, jak to w ogóle organizować. Tak się złożyło, że na innym zamku, w innej miejscowości niedaleko, będą kręcić film na podstawie powieści, która jest we Francji dość popularna, taki trochę stylowy kryminał z poczuciem humoru, Tajemnica żółtego pokoju. No i producenci szukali jakiegoś przyjemnego miejsca, żeby zakwaterować na czas zdjęć reżysera i aktorów. Znaleźli nas przez znajomych i tak to wyszło. Niebawem pozna pan nie byle kogo, uśmiechnęła się, bo niezłą obsadę mają. Zna pan Sabine Azémę?, zapytała. Oczywiście, ja na to, kto jeszcze? Claude Rich, Pierre Arditi, ten Belg, co to dostał w tym roku nagrodę w Cannes, jakżesz on się nazywa, Olivier Gourmet. Jest jeszcze Denis Podalydès, i jego brat Bruno, który jest reżyserem. Nie wiem, czy pan widział tam w Polsce, oni też razem zrobili na przykład Versaille Rive-Gauche.

Do Petit Château można było wejść przez duży salon wystylizowany tak, żeby się kojarzył jednocześnie z klimatem rustique i z amerykańskim barem z lat pięćdziesiątych. Był tam ceglany kominek na pół ściany, bilard, staroświecka szafa grająca, jednooki bandyta, stół zrobiony z wielkiego, grubego plastra jakiegoś bardzo starego drzewa, obite w skórę fotele, barowe krzesła, no i bar, nawet jakaś kilkudziesięcioletnia, nie działająca już kasa, stała na barze dla dekoracji. Za barem alkohole, z których wiele pierwszy raz widziałem na oczy. Za tym salonem była kuchnia, przez którą można było przejść na klatkę schodową. Schodami tymi docierało się na pierwsze piętro, potem na drugie, i tam właśnie był między innymi pokój przewidziany dla mnie, dochodziło się do niego mijając pokój Pierricka, bretońskiego kucharza. Chantal zaprowadziła mnie do mojego pokoju i powiedziała, że zostawi mnie teraz na chwilę, żebym się rozpakował, rozgościł, wziął prysznic, jeśli chcę, a potem się odnajdziemy tam w donżonie, ona będzie pewnie gdzieś w salonie.

Rozpakowałem się, odświeżyłem pod prysznicem, rzuciłem się na łóżko, żeby wypróbować, jak się na nim będzie spało. Moje okno wychodziło na tę część ogrodu, w której znajdował się basen. Tamtego dnia był przykryty czymś niebieskim, unoszącym się na powierzchni wody.

Ubrałem się ponownie i zbiegłem na dół, wyszedłem przez bar, by pójść z powrotem ku donżonowi. Nie zdążyłem jednak zamknąć za sobą drzwi, gdy zaczął padać deszcz, który w mgnieniu oka zrobił się niesamowicie gęsty i ciężki. Djamel, który wciąż siedział przy tym drewnianym stoliku przed wejściem, zwinął książkę, założył buty i poszedł schować się w otwartych drzwiach budynku. Stanął tam i czekał na mnie, z książką w dłoni. Wbiegłem pod dach i stanąłem naprzeciwko niego. Twarz Djamela rozjaśniał jego skandalicznie piękny uśmiech.

Korytarzem przechodziła kobieta w fartuchu, przy kości, z krótkimi siwymi włosami. Martine!, zawołał ją Djamel. To Jarek, przyjechał dzisiaj, będzie tutaj pracował przez lato. Jarek, to jest Martine. Martine uśmiechnęła się w dziwny, udawany sposób, trochę jak dziwaczka, trochę tak, jak niektórzy ludzie uśmiechają się do cudzych dzieci. Wymamrotała coś, że ona tu pracuje od dwudziestu lat, i coś jeszcze, ale nie zrozumiałem. Odwróciła się i odeszła, kierując się do kuchni.

Martine est un peu drôle, powiedział Djamel, prawie szeptem. Tu vas voir. Przysunął się bliżej mnie i oparł ramieniem o kamienny mur. Stał tak blisko mnie, że poczułbym się zakłopotany, gdyby nie to, jak bardzo było mi z tym przyjemnie i że mogłem widzieć te jego bursztynowe oczy z tak bliska. Jego skóra była nieksazitelnie gładka, doskonała. Miał na sobie błękitną koszulę, dwa jej górne guziki, te pod szyją, były rozpięte, kołnierz rozchylał się na boki, a spod niego wyglądała odrobina jego klatki piersiowej. Jego skóra wzbudzała we mnie pulsujący zachwyt.

Skąd konkretnie w Polsce jesteś, z jakiego miasta?, zapytał. Nie masz prawa go znać, zaśmiałem się. Dlaczego? Nie mów mi, że z Dąbrowy Górniczej?, rzucił jakoś tak od niechcenia, na dodatek wymawiając tę nazwę zdumiewająco poprawnie. Serce zabiło mi mocniej. Skąd wiesz? Nikt mnie tutaj nie pytał, nikomu nie mówiłem. A to naprawdę jesteś z Dąbrowy Górniczej? – jego wielkie bursztynowe oczy zrobiły się ze zdziwienia jeszcze większe. Potwierdziłem. Djamel zaniósł się cichym, szeleszczącym śmiechem. Kiedy się śmiał, jego ciało spinało się trochę i wychylało się do przodu, przez co jego twarz przysunęła się jeszcze bliżej mnie, a do mnie zaczęło docierać, jak bardzo jego towarzystwo, jego obecność, cała jego istota czyniły mnie podekscytowanym. Za nami deszcz szumiał coraz głośniej. Jakim cudem on wiedział, skąd jestem? Jakim cudem znał w ogóle Dąbrowę Górniczą? Jakim cudem potrafił tę nazwę powiedzieć, żaden Francuz nie potrafi przecież jej powtórzyć? Wśród moich przyjaciół na Sorbonie jest dziewczyna z Polski, jej rodzina pochodzi z Dąbrowy Górniczej właśnie, wyjaśnił, wciąż się zanosząc śmiechem. Quelle coïncidence!

Rzeczywiście, dość niecodzienny zbieg okoliczności. Przez otwarte drzwi za moimi plecami docierał nie tylko szum, ale i zapach deszczu, który przez nozdrza podbijał moje podniecenie. Patrzyłem tak na Djamela i zrozumiałem, że najchetniej rozpiąłbym tę koszulę jeszcze bardziej i dotknął tej cudownej, delikatnie śniadej skóry. Ponieważ był wyższy ode mnie, ten odsłonięty kawałek jego klatki piesiowej tym bardziej prosił mi się do oczu. Jego natomiast oczy błyszczały szczerą ciekawością. Z każdą chwilą wszystko w nim podobało mi się coraz bardziej. Był szczupły, ale jego barki były naturalnie, jakby od niechcenia, szerokie. Miał matowy głos, z cudowną chrypką. Ponieważ chciałem go słuchać więcej, zapytałem, o co chodzi z tymi turystami. Nie rozumiałem, jak to może być jednocześnie dom tej rodziny i być otwarty dla zwiedzających. Djamel zaczął mi tłumaczyć, że we Francji to całkiem normalne. W całym kraju jest mnóstwo zamków i pałacyków, wiele z nich jest w rękach prywatnych. Ale ponieważ są zabytkowe, to władze zachęcają właścicieli – chyba jakimiś ulgami podatkowymi, ale nie wszystko, co mówił, rozumiałem – żeby otwierali je przynajmniej latem dla zwiedzających. A dla niego i Alexandre’a to jest rodzaj stażu i jednocześnie fajnych wakacji. Dzisiaj na przykład była tylko jedna rodzina turystów, Alexandre ich oprowadził, a ja sobie czytałem książkę cały dzień, zaśmiał się znowu. Oczywiście, ci turyści nie łażą po całym zamku, wyjaśnił od razu, bo dopiero próbowałem to sobie wyobrazić. Nie wchodzą do sypialni, pokazujemy im salony, jadalnie, tę zabytkową kuchnię, no i oprowadzamy po ogrodzie wokół, pokazujemy też widok z góry na ten ogród na dole.

Z windy wyszła tymczasem ku nam Chantal i powiedziała, że skoro już tu jestem, to możemy razem nakryć do stołu, dzisiaj przyjadą jej znajomi na kolację, to od razu mi pokaże, jak tu będą wyglądać kolacje. Częścią mojej pracy miało być nakrywanie i podawanie do stołu.

Tamtego wieczoru podawałem więc pierwszy raz do stołu. Gospodarze i goście siedzieli przy masywnym, średniowiecznym stole w reprezentacyjnej kuchni. Była Chantal. Była jej matka, Madame Zivi, kobieta koło osiemdziesiątki. Dwie pary gości, wszyscy w przedziale pięćdziesiąt-sześćdziesiąt lat. Djamel i Alexandre też siedzieli z nimi przy stole. Mnie Pierrick, który w kuchni w godzinie posiłku stawał się niesłychanie nerwowy, a jego język tak przyspieszał, że z trudem za nim nadążałem, wysyłał z tej drugiej, roboczej kuchni z kolejnymi potrawami, a Chantal uśmiechała się i zwracała mi uwagę, z której strony podawać, i co tam jeszcze powinienem robić trochę inaczej.

Kiedy kończyli deser, Martine zawołała mnie, żebym poszedł z nią na górę, do salonu, tam pokazała mi, gdzie przyrządza werwenę i herbatę, którą piją po kolacji. Jak skończą deser, przeniosą się do salonu. Martine znała gości, wiedziała kto co pije, więc zrobiła jeszcze dla kogoś małą filiżankę kawy bezkofeinowej. Ułożyliśmy to wszystko na tacy i zanieśliśmy do dużego salonu. Kiedy schodziliśmy jednymi schodami z powrotem na dół, oni właśnie drugimi wchodzili na pierwsze piętro, do salonu, a my zabraliśmy się do sprzątania stołu po kolacji. Kiedy wszystko trafiło do dwóch zmywarek, Martine zarządziła przygotowanie śniadania. Rozłożyliśmy ceratę zdobną w obrazy kolorowych warzyw, a na niej filiżanki, talerzyki, czarę z owocami, metalowe pudełka z herbatą, dwie okrągłe złote maselniczki i delikatne konfiturierki z węgierskiej porcelany. Salon, po werwenie, herbacie i pewnie koniaku, posprzątamy jutro rano, powiedziała w taki sposób, jakby zdradzała mi jakiś sekret. Pierrick posprzątał swoją działkę w kuchni, powkładał garnki, patelnie, rondle do ogromnej zmywarki, takiej jak w restauracjach, wyczyścił wszystkie blaty i noże.

Wyszliśmy w trójkę, pożegnaliśmy Martine, która, wciąż obuta w swoje miękkie pantofle, wsiadła na swój skuter i odjechała, a Pierrick i ja poszliśmy w stronę Petit Château. Pierrick, jak nie był w godzinie serwowania posiłku, był kompletnie na luzie i całkiem zabawny, tyle że nie zawsze rozumiałem, co mówi. Weszliśmy do Petit Château przez salon zwany barem i zamknęliśmy drzwi od środka na klucz. Weszliśmy razem po schodach, po drodze gasząc za sobą światło, i rozeszliśmy się do swoich pokojów.

Wziąłem jeszcze jeden szybki prysznic i poszedłem do łóżka. Było ciepło, więc zamknąłem wewnętrzne okiennice, nie wiem, czy one mają jakąś specjalną nazwę, i wsunąłem się pomiędzy prześcieradła całkiem nagi. Patrzyłem w sufit, próbując uporządkować wrażenia tego pełnego zdumień dnia. Myślałem o tym, jakiego miałem fuksa, że w ostatniej chwili znalazła mnie ta praca, w zasadzie w momencie, kiedy już pogodziłem się z faktem, że zakład z losem w postaci wyjazdu w ciemno na poszukiwanie pracy nad Sekwaną przegrałem i wrócę jako bankrut i pośmiewisko. Ale nie mogłem też nie myśleć o Djamelu. Z miejsca mnie zaczarował. Czyżby on też miał tutaj przede mną otworzyć nieznane mi wcześniej światy? Czy to, że tak był mną zainteresowany, tak się garnął do rozmów ze mną, przysuwał się tak blisko, oznaczało, że mu się podobałem, w ten sposób? Że go pociągałem? Czy to, że znał Dąbrowę Górniczą, nie było jakimś znakiem? Może ten wyjazd do Francji będzie dla mnie nie tylko rozwiązaniem najbardziej naglących problemów finansowych, bo pozwoli mi przeżyć kolejny rok na studiach – może pod osłoną nocy spotka mnie tu niespodziewanie znacznie więcej: poznam dotyk Djamela, jego uścisk, zapach i smak jego skóry, jego miłość?

poprzednia
następna
Jarosław Pietrzak Autor: Jarosław Pietrzak Wieloletni współpracownik miesięcznika "Le Monde diplomatique – edycja polska" Autor książki "Smutki tropików. Współczesne kino Ameryki Łacińskiej jako kino polityczne" (Warszawa: Książka i Prasa, 2016) i ebooka "Notes brazylijski" dostępnego na jego stronie jaroslawpietrzak.com. Jest także stałym współpracownikiem polskiej edycji międzynarodowego miesięcznika „Le Monde diplomatique” i portalu Strajk.eu, publikował też na wielu innych łamach, w tym także Queer.pl.

PODZIEL SIĘ
KOMENTARZE (0)
Komentuj Komentuj HEJT STOP!
Zapoznaj się z warunkami dodawania komentarzy
Dodaj komentarz
Komentarz od osoby niezalogowanej pojawi się po akceptacji moderatora.
Dozwolone znaczniki (BBCode):
[b], [i], [u], [url], [url=], [mail], [mail=], [color=], [code], [quote]
Omiiku (15) - 01.11.2017 18:45
Zaciekawiło mnie to okropnie.

Zapisz Zapisz stronę Magazyn+ Magazyn Pełny ekran Pełny ekran
Djamel Fot. Jarosław Pietrzak
REKLAMA
REKLAMA

© 1996-2017 Prawa autorskie zastrzeżone, ISSN 2299-9019
666
Bądź queer na facebooku